در حال تایپ رمان کدِ قتل | مهتا راد کاربر انجمن یک رمان

[mahta138]

یه نفس عمیق کشیدم.
گفتم:
«ولش کن… هرچی هست، باید بری جلو.»
دیگه بیشتر از این نمی‌شد توی فکر موند.
سوییچ رو چرخوندم.
صدای روشن شدن ماشین تو سکوت پارکینگ پیچید و ماشین آروم راه افتاد.
خیابون‌ها یکی‌یکی از کنارم رد می‌شدن، ولی ذهن من اصلاً توی مسیر نبود.
چشمم به جلو بود، اما فکرم هنوز گیر کرده بود بین همون برگه‌های خونی.
«چرا اسم‌ها پاک شده بودن؟
چرا کامل نه؟
چرا مدارک هنوز مونده بودن؟
کی این کارو کرده؟
خودِ قاتل؟
یا یکی بعد از قتل رسیده و دست برده توی پرونده؟»
هر سؤال، یکی دوتا سؤال دیگه می‌ذاشت روش.
انگار مغزم خودش برای خودش تله می‌ساخت.
یه لحظه دستمو محکم‌تر دور فرمون جمع کردم.
بعد یهو یاد اهورا افتادم.
زیر لب گفتم:
«فقط امیدوارم منو نبینه…»
چون اهورا از اون آدم‌ها نبود که حتماً لازم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

در رو باز کردم و رفتم داخل.
اتاق مثل همیشه همون حالت ساده‌شو داشت؛
دیوارای سبز لجنی، میز بزرگ چوبی، چند تا صندلی فلزی، یه قفسه‌ی شلوغِ پر از پرونده.
ولی هر بار که می‌اومدم اینجا… .
یه سنگینی خاص تو هوا بود.
انگار دیوارهاش شاهد چیزهایی بودن که بقیه حتی نمی‌تونستن حدس بزنن.
سلام کردیم.
سرهنگ با همون نگاه آرومِ تیزش اشاره کرد بشینم.
نشستم.
چند ثانیه هیچ‌کس حرف نزد.
سرهنگ دستاشو گذاشت روی میز، کمی خم شد جلو، چشم‌هاشو دوخت به من و گفت:
-چیشده؟ پروندت که هنوز حل نشده.
نفس عمیقی کشیدم.
یه لحظه دلم می‌خواست فقط بگم «هیچی» و برگردم.
ولی نمی‌شد.
شروع کردم حرف زدن.
فقط قرار بود یه خلاصه بگم… .
ولی کلمات همین‌طور پشت هم می‌ریختن بیرون.
از ساغر گفتم… .
از سهیل… .
از بحث‌های خونه… .
از فشارهایی که چند...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

با خودم گفتم:
«چی گفت؟
درست شنیدم؟
… بمیـرم؟»
یه لحظه دلم خواست صدا گرفته باشم، اشتباه شنیده باشم.
ولی نه… صداش صاف و بدون مکث بود.
چشم‌هام بی‌اختیار رفت سمت صورتش.
سرهنگ همون‌طور جدی نگام کرد، انگار داشت یه دستور کاری معمولی می‌داد.
نه شوخی، نه کنایه، نه استعاره.
هیچی از نوع نگاهش حاکی از شوخی نبود.
ذهنم با سرعتی بیمارگونه داشت دنبال یه معنی دیگه می‌گشت.
یه برداشت متفاوت.
یه جمله‌ی استعاری.
یه کنایه‌ی سنگین از کار و فشار.
هرچی، فقط نه اون معنی مستقیم.
اما سرهنگ بی‌وقفه ادامه داد.
با صدایی آروم‌تر، ولی سنگین‌تر گفت:
-ببین دخترم… پدرت از بهترین نیروهای من بود. هیچ‌وقت نذاشت زندگی خانوادگیش مانع کارش بشه.
اما پرونده‌ای که الان زیر دست توئه، شوخی‌بردار نیست.
قاتلش از دوران بابات تا حالا...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

یه لحظه واقعاً خواستم بگم نه.
خواستم بگم:
«نمی‌تونم.»
خواستم بگم این کار دیوونگیه.
اینکه آدم زنده باشه و مجبور بشه برای همه‌ی آدم‌های زندگیش «بمیره»… شوخی نیست.
دهانم حتی باز شد.
اما کلمه‌ها بیرون نیومدن.
یه صدای لعنتی ته ذهنم گفت:
«اگه تو نکنی… یکی دیگه می‌میره.»
یه مکث.
بعد ادامه داد:
«یکی دیگه از همون دخترا… .
یکی دیگه از همون زن‌ها…»
تصویر پرونده‌ها از جلوی چشمم رد شد.
عکس‌های صحنه جرم.
صورت‌های بی‌جان.
گزارش‌های پزشکی قانونی.
گلویم خشک شد.
نگاهم افتاده بود روی میز سرهنگ.
چند ثانیه طول کشید، اما بالاخره فهمیدم دارم چه تصمیمی می‌گیرم.
نه با اطمینان.
نه با آرامش.
با دل‌آشوب.
با ترس.
با یه حس عجیب شبیه خداحافظی.
سرم رو خیلی آروم تکون دادم.
سرهنگ چیزی نگفت.
فقط نگاهم کرد، همون نگاه سرد و...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

گوشی رو درآوردم و شماره اهورا رو گرفتم.
چند تا بوق خورد.
- رسیدی بیمارستان؟
- آره، چند دقیقه‌ست رسیدم.
همین.
یه جمله‌ی ساده.
اما همون یه جمله یه‌جوری خورد توی سرم که چند ثانیه ساکت موندم.
حس کردم از همه‌چی عقب افتادم. انگار اتفاق‌ها داشتن جلوتر از من می‌دویدن و من هنوز سر جای خودم خشکم زده.
گفتم:
- باشه… منم میام.
تماس قطع شد.
گوشی رو گذاشتم روی داشبورد و خیره شدم به شیشه‌ی جلو.
چراغ‌های خیابون یکی‌یکی روشن می‌شدن.
آدما رد می‌شدن.
یکی تند راه می‌رفت، یکی آروم.
یه نفر داشت تلفنی بحث می‌کرد، یه نفر با خنده از کنار جدول رد شد.
هیچ‌کدومشون خبر نداشتن چند متر اون‌طرف‌تر، توی ذهن یه نفر، یه پرونده‌ی قتل دوباره داره جون می‌گیره.
ماشین رو روشن کردم.
آروم از جلوی ستاد راه افتادم و پیچیدم تو...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

یه احتمال آروم ته ذهنم جرقه زد.
اول مثل یه سایه بود.
کم‌رنگ. بدون شکل.
ولی هر لحظه داشت واضح‌تر می‌شد.
نکنه این دو تا قتل… .
به هم ربط داشته باشن؟
نکنه پشت هر دوش یه نفر باشه؟
یه نفر که یه بار کشت… .
و بعد، خیلی آروم، بدون اینکه کسی بفهمه… .
زنده موند تا دوباره انجامش بده.
یه سرمای نازک از ستون فقراتم پایین رفت.
از اون سردی‌هایی که رو اعصاب آدم راه می‌رن.
آدمی که یه بار از قتل جون سالم می‌بره… .
بار دوم خیلی راحت‌تر می‌کشه.
فرمون رو ناخودآگاه کمی سفت‌تر گرفتم و پیچیدم سمت مسیر بیمارستان.
وقتی رسیدم، هوا تقریباً رفته بود.
چراغ‌های جلوی ساختمان بیمارستان سفید و سرد می‌تابیدن.
آدم‌ها مدام می‌اومدن و می‌رفتن، با چهره‌های خسته، نگران، یا بی‌حوصله.
ماشین رو پارک کردم و پیاده شدم.
در رو بستم و...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

دو هفته از اون روز گذشته بود.
دو هفته از روزی که رسماً مرده بودم.
حالا یه اسم دیگه داشتم.
یه قیافه‌ی کمی عوض‌شده.
یه هویتی که هنوز هم هر بار بهش فکر می‌کردم، یه جور غریبی توی دلم می‌پیچید.
گاهی می‌رفتم جلوی آینه… .
چند ثانیه فقط نگاه می‌کردم.
به صورتی که مال خودم بود، اما انگار کامل هم نبود.
انگار یه نفر دیگه از پشت چشم‌هام داشت نگاه می‌کرد.
هر بار چند لحظه طول می‌کشید تا مغزم قبول کنه:
«آره… این همون هورانه.»
ولی با یه اسم دیگه.
با یه زندگی دیگه.
دو هفته گذشته بود، اما ذهنم هنوز تو همون روز گیر کرده بود.
کافی بود چشم‌هام رو ببندم…
یه تکه از اون روز، مثل یه فیلم تاریک، شروع می‌کرد پخش شدن.
و باز هم همون تصویر برگشت.
جاده.
فلش‌بک.
ماشین رو انداخته بودم توی مسیر جاده چالوس.
هوا ابری بود...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

اما ته دلم یه چیز رو خوب می‌دونستم.
هیچ‌کس برای همچین چیزی آماده نیست.
آدم فقط وانمود می‌کنه.
سرهنگ یه اشاره کوتاه کرد.
یکی از نیروها گوشی رو برداشت و شماره گرفت.
صدای بمش توی باد پیچید:
- عمادی… حرکت کن. بیا.
اسم توی هوا پخش شد.
عمادی؟
کی بود؟
قرار بود چی کار کنه؟
هیچ‌کس چیزی توضیح نداد.
همین ندونستن بدتر از همه‌چی بود.
وقتی آدم بدونه قراره چی بشه، حداقل ذهنش آماده می‌شه.
اما وقتی هیچ‌چیز نمی‌دونه… فقط استرس می‌مونه.
یکی از نیروها اومد جلو.
دستش رو دراز کرد.
- سوییچ.
سوییچ رو گذاشتم توی دستش.
و همون لحظه یه حس عجیب از توی سینه‌م رد شد.
انگار آخرین تیکه از «هوران ملک‌زاده» رو ازم گرفتن.
ماشینم.
اسمم.
زندگیم.
همه‌چی داشت از دستم جدا می‌شد.
چند دقیقه بعد یه ماشین تیره از پیچ جاده پیدا شد...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

شونه‌هاش می‌لرزید.
صورتش خیس اشک بود.
با هر نفس انگار یه تیکه از وجودش می‌شکست.
یه دستش هنوز روی تابوت بود.
آروم روش می‌کشید، انگار می‌خواست بیدارم کنه.
-هوران… دخترم… بیدار شو… .
صداش اون‌قدر از ته دل می‌اومد که نفسم بند اومده بود.
اهورا کنارش ایستاده بود.
دستش رو گرفته بود، ولی خودش هم حال بهتری نداشت.
چشم‌هاش قرمز شده بود.
و من… .
چند متر اون‌طرف‌تر، بین آدم‌هایی که برای «مرگ من» جمع شده بودن، ایستاده بودم.
زنده.
اما برای همه مرده.
هیچ کاری نمی‌تونستم بکنم.
نه می‌تونستم برم بغلش کنم.
نه می‌تونستم بگم «مامان من اینجام».
فقط اشک می‌ریختم.
بی‌صدا.
گریه برای خودم.
برای مامان.
برای زندگی‌ای که همون روز، زیر خاک دفن شده بود.
نفسم رو آهسته بیرون دادم.
انگار از یه خواب سنگین برگشته باشم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[mahta138]

گوشی توی دستم بود، نورِ سرد و بی‌روحش افتاده بود روی صورتم. خواستم شماره رو بگیرم که یهو صفحه سفید شد. یه پیامک جدید. قلبم یه لحظه ایستاد.
«هوران خانم! دخترِ بازپرس ملک‌زاده، چرا وقتی زنگ زدم چندین بار جوابمو ندادی؟»
خشکم زد. گوشی از دستم شل شد، ولی نیفتاد. چطور؟ این خط… این لعنتی حتی تو دیتابیسِ مخابرات هم نبود! انگار یکی داشت از پشتِ پرده بهم نگاه می‌کرد. تپشِ قلبم رو تو گوشم می‌شنیدم. یه پارانویایِ شدید افتاد به جونم. نکنه لو رفتم؟ نکنه از همون اول که اومدم تو این خونه، زیرِ نظر بودم؟
هنوز داشتم با خودم کلنجار می‌رفتم که صدای زنگِ درِ واحدِ آپارتمانم مثلِ پتک خورد تو سرم. «دینگ‌دونگ». یه صدایِ کش‌دار و اعصاب‌خردکن.
نفسِ عمیقی کشیدم. از اتاقِ ۶ متری که حکمِ سنگرِ منو داشت، زدم بیرون...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.