داستان کوتاه در حال تایپ داستان کوتاه بال‌هایی که سهم او نبود | نرگس امیری کاربر انجمن یک رمان

[NARGES AMIRI]

اما در بین گریه‌هایش ادامه داد:
-من دارم میام تو رو خدا همون‌جا نگهش دار. باباش نبینتش، الان میام. تو رو خدا مراقبش باش!
اکرم خانم جز باشه و چشم در مقابل این درماندگی مادر و دختر چیزی نداشت ‌که بگوید پس به همین‌ها تا پایان مکالمه بسنده کرد.
در همین حوالی بودند که صدای در زدن محکمی آمد. آرام به تته پته افتاد و دوباره بدنش لرزه گرفت:
- نه تو رو خدا باز نکن! بابامه. باز نکن!
اشک‌هایش بی‌مهابا می‌ریختند. نفسش بالا نمی‌آمد، توانایی مردن و خواستِ آن را همین حالا تماماً داشت.
- نه باز نمیکنم فقط بذار ببینم چی میگه.
- نه ولش کن جون من. اون الان روانیه و جنونش داره همه‌چیو به آتیش می‌کشه.
اکرم با دیدنِ ترس و گریه‌های آرام و حتی بدنِ کوفته‌اش، پشیمان شد و همان‌جا کنارِ او ماند.
- چی‌شد؟
آرام سری...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[NARGES AMIRI]

گریه‌اش بالا گرفت و به هق هق‌های عمیق افتاد:
- نم...نمی...نمی‌تونم بفه...مم چرا بابام دوستم ندار...نداره. چرا...نمی‌ذا...ره زن...دگی کنم؟
و دوباره با صدایی بلند به زاری ادامه داد. حق هم داشت! پدرش پدر نبود؛ مردِ همسایه با او مهربان‌تر از پدرِ سنگش بود.
آخر لباسِ بدی هم تنش نبود؛ یک شومیز نسبتاً بلند، شلوارِ بگ با مقنعه‌ای بلند، تا هر چه معذبش می‌کند بپوشاند. او خود دختری باحیا بود و دوست نداشت ظاهر خاصی داشته باشد؛ ساده، زیبا و راحت. اما پدرش می‌گفت کیسه گونی هم به تن کنی باز هم چادر واجب است!
آن‌قدر چشمانِ او هیز بود و به این و آن نگاه‌ می‌کرد که زندگی را برای تک دخترش جهنم کرده بود. تک دختری که روی خوش، هیچ‌گاه از او ندیده است.
هنوز هم صدای در زدن می‌آمد، پدرش دست بردار نبود. گویا...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.