داستان کوتاه در حال تایپ داستان کوتاه آستانه‌نشین | آرمیتا کاربر انجمن یک رمان

[armıta]

پارت‌های قبل یه‌کم(درحد ۴٠-۵٠ خط) طولانی بوده، واسه همین بخشی از این پارت تکراریه، ولی خب... .

---

دانیال همان لحظه لبخند زد. از آن لبخندهایی که فروشندگان بیمه، قبل از کردن بیمه در پاچه‌ی آدم می‌زنند. اما چیزی که نگاه مشفق را گیر انداخته بود، چشم‌های آبی‌اش بود.
-‌ عجیبه… .
دانیال فوراً موهایش را عقب داد.
- می‌دونم.
- نه، منظورم… .
مشفق هنوز به چشم‌هایش نگاه می‌کرد.
- رنگ چشمات.
- جذابه؟
- شبیه منه.
دانیال یخ زد، بعد چشم‌های آبی‌اش گرد شد. بعد لبخندش آرام‌آرام باز شد.
- می‌دونستم.
سورنا که مبهوت به دانیال نگاه می‌کرد پرسید:
-‌ چیو می‌دونستی؟
- همیشه حس می‌کردم ما یه ارتباط معنوی داریم.
مشفق رو به آسمان نگاه کرد، احتمالاً دنبال شهاب سنگ یا یک بلای...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[armıta]

مشفق به اطراف نگاه کرد.
پنج نفر، فقط پنج نفر که حتی یکی از آن‌ها هنوز معلوم نبود انسان بالغ محسوب می‌شود یا نه.
- فقط پنج نفرید.
دانیال دوباره لبخند زد، تا جایی که لب‌هایش از لحاظ هندسی به یک هلال کامل نزدیک شد.
نازنین زیر لب زمزمه کرد:
- از نظر آماری، این بدترین سناریوی ممکن بود.
دارا که همچنان تلاش می‌کرد به همه‌چیز معنای فلسفی بدهد، آرام گفت:
- در واقع دانیال نمونه‌ی جالبی از پیروزی اعتمادبه‌نفس بر شواهد تجربیه.
تارا فوری اضافه کرد:
- نه، نمونه‌ی پیروزی احمق بودن بر طبیعته.
سورنا دستش را روی صورتش کشید.
آن‌طور که آدم روی شیشه‌ی بخارگرفته دست می‌کشد تا شاید دنیا واضح‌تر شود.
اما دانیال اصلاً نشنید، یا شنید و تصمیم گرفت نشنود.
به‌هرحال بعضی آدم‌ها استعداد عجیبی در نشنیدن واقعیت دارند.
-...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[armıta]

- نه.
- حاج‌بابا؟
- من اصلاً مکه نرفتم.
دانیال، بدون حتی یک پلک اضافه، دو ثانیه به مشفق نگاه کرد؛ سرش را با فهم عمیق تکان داد، انگار بزرگ‌ترین راز جهان را فاش کرده باشد.
- مهم نیته خب!
مشفق دستش را آورد بالا، کفش را گذاشت روی پیشانی‌اش؛ نه محکم، اما نمایشی، انگار دارد جلوی خودش روضه می‌خواند.
-‌ همون پدر خوبه.
سورنا سرش را پایین انداخت و تارا برگشت سمت نازنین.
- شرط می‌بندم تا فردا صبح وصیت‌نامه‌شو می‌نویسه.
نازنین دستش را داخل شلوار پارچه‌ایش فرو برد.
- تا فردا؟ من نظرم روی امشبه.
مشفق دسته‌گل را محکم‌تر گرفت.
انگار اگر آن را رها کند، خودش از هم می‌پاشد.
بعد نگاهش روی بقیه چرخید.
و ناگهان اخمی بسیار خفیف بین ابروهایش نشست:
- دارا و تارا خانم کنار هم نمی‌تونن نقش زن و شوهر بازی کنن.
-...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[armıta]

کلمه‌ی سانسور شده رو پیدا کنید(١٠ نمره)

---

- نامزد؟
یک چرخش ٢٢۵ درجه سمت دارا.
- ببین ببین.
و یک چرخش ۴۵ درجه‌ی دیگر به سمت نازنین.
- ببین ببین.
نازنین حتی نگاهش هم نکرد، فقط خیلی آرام گفت:
- تارا، اگر جمله‌ی بعدیت با «وای چقدر بامزه» شروع بشه، من با همین دسته‌گل خفه‌‌ت می‌کنم.
دارا سرفه‌ای کرد که بیش از حد ساختگی بود.
از آن سرفه‌هایی که آدم وقتی می‌خواهد وانمود کند موضوعی برایش مهم نیست، انجام می‌دهد؛ درست در همان لحظه‌ای که موضوع، هشتاد درصد ظرفیت مغزش را اشغال کرده.
تارا فوراً شکارش کرد.
- عه؟
دارا سریع به سمت تارا برگشت:
- نه.
- واح من که هنوز هیچی نگفتم.
- ولی داشتی فکرشو می‌کردی.
مشفق در آن لحظه بیشتر از هر چیز شبیه مردی بود که فهمیده ده روز...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[armıta]

مشفق با احتیاط پرسید:
-‌ مشکلش چیه؟
تارا با وحشت به سورنا اشاره کرد.
- استاد این آدم موقع غذا خوردن صدا درمیاره.
سورنا بلافاصله شلیک کرد:
- این دختر با اتو موش حرف می‌زنه.
- چون رابطه‌مون عمیقه.
- تو اسم اتوتو گذاشتی «سوزان روشن»!
تارا که کاملاً از صدای جیغش لذت می‌برد جواب داد:
-‌ چون با خانمای خوشگل پرابلم نداره! تو چرا اسم مبلتو گذاشتی کیومرث؟
کیومرث برای سورنا مثل ناموس بود.
-‌ صد دفعه گفتم کیومرث فرق می‌کنه!
مشفق سرش را به ستون بتنی تکیه داد.
خیلی آرام، خیلی غمگین.
خیلی شبیه مردی که وام سنگینی گرفته باشد و می‌داند که نمی‌تواند اقساطش را بدهد.
سورنا هنوز ادامه می‌داد:
- استاد، من حاضر نیستم.
تارا دست به سینه شد:
- منم حاضر نیستم.
-‌ استاد این دختر روزی سه ساعت خودشو تو آینه نگاه...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.