متون و دلنوشته‌ها متون و دلنوشته‌ها | پابلو نرودا

[Sydney]

وقتی تو می‌خوانی مرا، وقتی تو آوازم می‌کنی صدایت لایه‌ای از دانه‌ی روز برمی‌دارد و پرندگان زمستانی هم‌آوایت می‌شوند. گوش دریا پر است از زنگ و زنجیر و زنجره از موج و اوج و حضیض و من، پُرم از تو وقتی تو آوازم می‌کنی.
​

 

[Sydney]

چونان به من نزدیکی که اگر جایی نباشم، تو نیز نیستی. چونان نزدیکی که دست‌های تو بر شانه‌ام گویی دست‌های من‌اند و هنگامی که تو چشم می‌بندی منم که به خواب می‌روم.
​

 

[Sydney]

به خاطرِ تو، رایحه‌ی سنگینِ تابستان آزارم می‌دهد! به خاطرِ تو، یک‌بارِ دیگر به جست‌وجوی آرزوهای مدفون‌ام برمی‌خیزم: ستاره‌های دنباله‌دار، شهاب‌ها.​

 

[Sydney]

بسیار بارها از پا در افتاده،
دستان‌تان بسیار بارها پینه بسته
پنهان‌ترین استخوان‌هاتان‌ شکسته
سکوت‌تان‌ لگد‌ خورده تا ویرانی
اما شما ناگهان برخاستید در هنگامه‌ی گردباد‌.​

 

[Sydney]

سکوت را دوست دارم، چنان‌که گویی تو این‌جا نیستی، چنان‌که گویی چشمانت پریده‌اند و رفته‌اند، چنان‌که گویی بوسه‌ای دهانت را بسته است.​

 

[Sydney]

با من بیا، در کشورِ من کوهی‌ست، در سرزمین من رودخانه‌ایست، با من بیا، و تو ای تنهاترین محبوبِ من، ای دانه‌ی سرخ و کوچکِ گندم، پیکارِ ما دشوار است، زندگی دشوار، اما تو با من خواهی آمد.
​