متون و دلنوشته‌ها متون و دلنوشته‌ها | فریدون مشیری

[Sydney]

ای ستاره‌ای که پیش دیده‌ی منی!
باورت نمی‌شود که: در زمین
هر کجا، به هر که می‌رسی
خنجری میان مشت خود نهفته‌ست
پشت هر شکوفهٔ تبسمی
خار جانگزای حیله‌ای شکفته‌ست!​

 

[Sydney]

ای ستاره، ای ستاره‌ی غریب!
ما اگر ز خاطر خدا نرفته‌ایم
پس چرا به داد ما نمی‌رسد؟
ما صدای گریه‌مان به آسمان رسید
از خدا چرا صدا نمی‌رسد؟
​

 

[Sydney]

من بی‌قرار و تشنهٔ پروازم
تا خود کجا رسم به هم‌آوازم...!

اما... بگو کجاست؟
آن‌جا که، زیر بال تو _ در عالم وجود _
یک دم به کام دل
بالی توان گشود
اشکی توان فشاند
شعری توان سرود​

 

[Sydney]

ماهی همیشه تشنه‌ام
ای زلال تابناک!
یک نفس اگر مرا
به حال خود رها کنی
ماهی تو
جان سپرده
روی خاک!​

 

[Sydney]

دلم می‌خواست بند از پای جانم باز می‌کردند
که من، تا روی بام ابرها پرواز می‌کردم
از آنجا با کمند کهکشان تا آستان عرش می‌رفتم
در آن درگاه درد خویش را فریاد می‌کردم
که کاخ صدستون کبریا لرزد!​

 

[Sydney]

آن شب زمین پیر
این بندی گریخته از سرنوشت خویش
چندین هزار کودک در خواب ناز را
کوبید و خاک کرد!
چندین هزار مادر محنت‌کشیده را
در دم هلاک کرد!
مردان رنگ‌سوخته از رنج کار را
در موج خون کشید
وز گونه‌شان تبسم شوق امید را
با ضربه‌های سنگ و گل و خاک، پاک کرد!​

 

[Sydney]

روزگاری‌ست که خوبی خفته‌ست
و بدی بیدار است
و غزل‌های قناری‌ها
خواب جت‌ها را آشفته‌ست!​

 

[Sydney]

ای نسیم رهگذر، به ما بگو
این جوانه‌های باغ زندگی
این شکوفه‌های عشق
از سموم وحشی کدام شوره‌زار
رفته‌رفته خار می‌شوند؟​

 

[Sydney]

درمانده‌ای به ظلمت اندیشه‌های تلخ
خواب از تو در گریز و تو از خواب در گریز
یاد منت نشسته برابر پریده‌رنگ
با خویشتن به خلوت دل می‌کنی ستیز!​

 

[Sydney]

همه ذرات هستی محو در رویای بی‌رنگ فراموشی‌ست.
***
زمان در خواب بی‌فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمی‌بیند!​