در حال تایپ رمان سایه‌ای در آغوش خورشید | سایه خیز کاربر انجمن یک رمان

[سایه خیز]

نام رمان:

سایه‌ای در آغوش خورشید

نام نویسنده:

سایه خیز

ژانر رمان:

فانتزی، عاشقانه، تراژدی

کد رمان: ۵۸۴۷
ناظر: @Sydney

خلاصه: وقتی بحث غرور و تکبر باشد، فرق ندارد فرشته نور باشی یا زاده تاریکی، ریشه تمام کینه‌ها از همین‌جا می‌روید. حال دختری از جنس طبیعت، بی‌آنکه بخواهد، میان دو آتش ایستاده؛ آتشی که هر دو روزگاری عاشق بودند.

 

[*یــگــانــه*]

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سایه خیز]

مقدمه:

«هیچ شیطانی از ابتدا شرور نبود.
حتی ابلیس، روزی فرشته‌ای بود که عاشقانه خدا را می‌پرستید!
شرارت، زاده ذات نیست...
زاده لحظه‌ای است که تمام دنیا برایت تمام می‌شود.»

 

[سایه خیز]

(فصل اول: از بهشت تا پرتگاه)

صدای آدم‌ها مانند همیشه همهمه‌ای در خیابان به پا کرده بود، حرف‌هایی درباره پول، موفقیت، ازدواج، جدایی، اما هیچ‌گاه حرفی از عشق نبود.
پریا به صدای قدم‌هایش بر روی آسفالت خیره بود، گویا تنها صدایی که از او تولید می‌شد، همین بود.
نه آدم‌ها، نه لبخندها، نه حتی نگاه‌هایی که گاه‌به‌گاه به او می‌افتاد، هیچ‌کدام واقعی نبودند... یا حداقل برای پریا واقعی به‌نظر نمی‌رسیدند.
پالتوی خاکستری رنگش را محکم‌تر دور خودش پیچید. سرش را بالا آورد و به زوج‌هایی که کنار هم راه می‌رفتند نگاه کرد؛ درست است جسم‌هایشان کنار هم بود اما، قلب‌هایشان فرسخ‌ها دور از یکدیگر بود، مگر عشق آن نبود که قلب‌ها بهم پیوند بخورد؟ پس این چه نوع احساسی بود؟
همه‌چیز حساب‌شده بود، انگار...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سایه خیز]

لبخندی به صورتش می‌آید و به سمت حوض حرکت می‌کند. به تصویر خود در آب نگاه می‌کند، حس می‌کند هربار که به آب خیره می‌شود، آب شفاف و زلال می‌شود تا چون آینه‌ای عمل کند. چشمان مشکی‌اش حسابی پف کرده بود و اگر پدربزرگ می‌دید این چشم‌ها را حتما کلی غر می‌زد که کل شب را فیلم دیده و نخوابیده. پرستویی لب حوض می‌نشیند، لبخندی دوباره مهمان صورتش می‌شود، دستش را به سمت پرستو می‌برد، انتظار پروازش را داشت، ولی پرستو گویی به چشمانش زل زده بود. حس می‌کند آب قل می‌خورد، لبخندش از بین می‌رود، دستش را به سمت آب می‌برد تا دمایش را چک کند که با صدای پرستو خشکش می‌زند:
- به زودی همه چیز آشکار میشه.
حس می‌کند دمای بدنش بالا رفته، آب داغ بود یا بدن او کوره آتش؟ فشار زیادی را بر روی سرش حس می‌کند، دستش را بر...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سایه خیز]

- ببخشید خاتون کاسه مربا از دستم افتاد، الان تمیزش می‌کنم.
با آمدن شاهرخ پریا سریع سفره را پهن می‌کند تا مورد شماتت پدربزرگش قرار نگیرد. پیرمرد نان‌ها را به دست نفس می‌دهد و از پنجره به بیرون نگاه می‌کند.
- اول صبح یک‌دفعه عجب بارونی گرفت! قربون بزرگی خدا برم، وسط مرداد و بارون؟
پریا به یاد اتفاق صبح می‌افتد، دیوانگی بود اگر می‌گفت باران صبح به او ارتباط داشت؟ همه شروع به خوردن صبحانه کردند، پریا متوجه نگاه خیره شاهرخ خان می‌شود، حس می‌کرد شاهرخ خان حسابی بی‌تاب است گویی می‌خواهد حرفی را بزند؛ ولی برای زدن حرف دو دل است، پریا کمی از چایی‌اش را نوشید و رو به پدربزرگش با صدای آرامی گفت:
-‌ باباجون چی‌شده؟! چرا این‌قدر بی‌تابی؟!
شاهرخ خان دستی به ریش‌هایش می‌کشد. تمام بدنش عرق کرده بود...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سایه خیز]

از شدت ترس صدایش در نمی‌آمد، گربه را به زمین پرت کرد، دستش را بر روی گوش‌هایش گذاشت. نمی‌دانست صدای گربه بود یا صدای ذهنش. مغزش سوت‌های بلندی می‌کشید. سرش را تکان می‌داد و هی با خود تکرار می‌کرد: «خیالاته»؛ ولی خودش هم به حرفش شک داشت! آن از پرستو صبح، آن مرد چشم قرمز و این هم از گربه. اشک‌هایش روانه می‌شود، دلش برای خودش می‌سوخت. باز هم نم‌نم باران! چشمش به حوض می‌افتد، پرستو و گربه در کنار هم بودند و به دختر خیره شده بودند. صداها در سرش اکو می‌شود. سرش را در بالش فرو می‌کند و جیغی می‌کشد همزمان رعد و برق عظیمی می‌زند.
یاد عمویش می‌افتد، بعد از مرگ عرفان و الهه، ارتباطشان خیلی کم شده بود، در حد تماس‌های تلفنی. به یاد تولد هشت سالگی‌اش می‌افتد، پدر و مادرش هنوز زنده بودند. عمویش هم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سایه خیز]

***

با جیغ از جا می‌پرد، گوشی‌اش زنگ می‌خورد با تعجب به گوشی نگاه می‌کند، دستش را روی قلبش می‌گذارد. به اطرافش نگاه می‌کند، نه از حیوانات خبری بود نه از آن همه گل و گیاه! همه‌شان پژمرده شده بودند. حتی درخت به آن بزرگی برگ‌هایش زرد شده بود. چندبار چشمانش را می‌بندد و باز می‌کند، شاید هنوز خواب بود. باز هم صدای گوشی می‌آید، به صفحه گوشی خیره می‌شود، عمویش بود. صدایش را صاف می‌کند، تا وقتی متوجه نشده بود این خواب‌ها منشأشان چیست نباید به هیچ‌کس دیوانه بودنش را نشان می‌داد.
- سلام عمو.
صدای بشاش سبحان در پشت گوشی می‌پیچد:
- سلام عزیز عمو چطوری خوبی؟ ببخشید عموجان درگیر بودم ندیدم زنگ زدی.
هنوز دستش بر روی قلب دردمندش بود، چشمش در اطراف می‌گشت بلکه یک نشان از عادی بودن ببینید؛ ولی همه چیز...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سایه خیز]

***

بالاخره روز رفتنش رسید، استرس آمدن عمویش را داشت. چشمانش قرمز و پف کرده شده بود، و صدایش به خاطر گریه شبانه‌اش گرفته بود؛ هزار بار منطقش گفته بود باید برود اما دلش راضی نبود! ولی در خانه‌ای که از آن بیرونش کرده بودند هم نمی‌ماند. صدای صحبت شاهرخ خان و سبحان می‌آمد! جفتشان آنقدر سرد حرف می‌زدند که دشمن بودنشان کاملا معلوم بود.
در اتاقش زده شد. پریا بر روی تخت نشسته و زانوانش را بغل کرده بود، سرش را روی زانوهایش گذاشته بود و موهای لختش آزادانه دورش پخش بودند، خورشید از پنجره مستقیم بر روی ابریشم موهایش می‌تابید و زیبایی خاصی را به وجود آورده بود. علاقه‌ای به پاسخ دادن نداشت، در اتاق باز شد و سبحان داخل آمد. پریا از آینه کنار تختش به عموی جوانش زل زد. ۳۵ سالش بود، خیلی شبیه بابا...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سایه خیز]

سبحان نفس راحتی می‌کشد که همین بازهم شک دختر را بیشتر می‌کند، برای بیشتر تاثیر گذاشتن روی دخترک ادامه داد:
- مطمئن باش دیگه هیچی قرار نیست تکرار بشه! قول میدم زندگی جدیدت رو دوست داشته باشی.
پریا چشم‌هایش را بست، دمی عمیق گرفت عمویش برایش یک آشنای غریبه بود و نمی‌توانست به همین راحتی آشوب دلش را کم کند، حس شک و بی‌اعتمادی در وجودش جولان می‌داد:
- فقط یه سوال ذهنم رو درگیر کرده ، اونم اینه! چرا الان؟ چرا بعد دوازده سال یادت اومد منی وجود داره، یادت اومد باید از من مراقبت کنی؟ به نظرت خیلی دیر نشده؟
سبحان کمی از دختر فاصله گرفت، دستش را به طور هیستریک پشت گردنش برد، حالت کلافه‌ای داشت، برعکس لحن آرامش همه کارهایش نشان دهنده بی‌تابی بود. انگار که فقط آمده بود او را ببرد:
- وقتی داداش فوت...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.