به نام خالق زیباییها.
تو این تاپیک میخوام از خاطرات تلخ و شیرینی بگم که تو راه پر فراز و نشیب زندگیم تجربه کردم
خاطراتی که باعث شد قلمی که تو دستم بود رو بیشتر از قبل ستایش کنم و با تمام وجود به سراغ خلق دنیایی برم که توش احساس بهتری دارم.
اوایل که بچهتر بودم، دنیا رو خیلی رویایی و فانتزی میدیدم! ولی الان قلمم چه مستقیم چه غیر مستقیم داره عدالت رو فریاد میزنه! داره از تلخیها و زجرهایی که هرکس میکشه، مینگاره.
قلمم تلخ نویس شده.
آخه از قدیمها گفتن حرف حق تلخه.
الان دیگه حتی اگه فانتزی هم بنویسم باز از بیمروتی این جهان متروکه غوغا میدم. میخوام در تمام ذهنها بمونه، این جهان ارزش هیچچیزی نداره.