سخن بزرگان سخن بزرگان | ویلیام هازلیت

[~•°REZ-FA°•~]

هنر زندگی، درک این نکته است که چگونه می‌توان کمی لذت برد و مقدار زیادی تحمل کرد.
***
هیچ‌کس نمی‌تواند همزمان هم بیندیشد، هم دیگری را شکنجه دهد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

کتاب‌ها دوستانی هستند که هیچ‌گاه خیانت نمی‌کنند.
***
امنیت با خودش بی‌تفاوتی می‌آورد و عدم کنش احساسات را کرخ می‌کند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

قصور ما غرق شدن در تخیل و همدردی است: ما نتوانسته‌ایم واقعیت را در ذهن بپرورانیم.
***
ترحم و نفرتی که تصاویری چون عکس‌های هیکس منتقل می‌کنند نباید ما را از اندیشیدن به این موضوع بازدارند که چه بسیارند جنایت‌ها و کشتارهایی که هیچ تصویری از آن‌ها موجود نیست.

 

[~•°REZ-FA°•~]

طراحان و نقاشان آثار خود را می‌سازند، درحالی‌که عکاسان عکس را می‌گیرند؛ اما عکس حتا اگر ردپایی باشد از آن‌چه روی داده است، و نه ساخته‌ای جدید از جای پای عکس‌های دیگر، باز هم نمی‌تواند به‌آسانی پرده‌برداری از چیزی باشد که اتفاق افتاده است. آن‌ها همیشه تصاویری انتخابی محسوب می‌شوند: عکس گرفتن به مثابه قاب بستن است و قاب بستن یعنی حذف کردن.

 

[~•°REZ-FA°•~]

آن‌چه ارتش امریکا طی جنگ خلیج فارس (۱۹۹۱) ترویج داد جنگ تکنولوژی بود: آسمانِ بالاسر اجساد در عکس‌ها مملو از شیارهای موشک و خمپاره بود. این تصاویر بی‌شک برتری کامل نظامی امریکا بر دشمن را نشان می‌دادند. بینندگان تلویزیون امریکا اجازه نداشتند تکه‌فیلم‌های ان‌بی‌سی از تبعات این برتری نظامی را تماشا کنند (این شبکه‌ی تلویزیونی بعدها فیلتر شد). هزاران سرباز عراقی در پایان جنگ (۲۷ فوریه) درحالی‌که پیاده یا سوار بر ماشین‌های زرهی، از شهر کویت به سمت شمال و به مقصد بصره در عراق می‌گریختند، در بمباران‌های هوایی با مواد منفجره، ناپالم، گَردهای دی. یو. رادیواکتیو (اورانیوم رقیق شده) و بمب‌های خوشه‌ای به خاک‌وخون کشیده شدند؛ یک افسر امریکایی وقیحانه این کشتار را «شکار بوقلمون» خواند. در اکثر...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[~•°REZ-FA°•~]

در آنچه به راستی درک می‌کنیم، درنگ می‌کنیم، ولی کم... .
***
به‌وضوح، بی‌عدالتیِ فاحشی بر جهان حاکم است.
***
در باب رنجی که از آن «من» نیست و به «دیگران» تعلق دارد، سخن گفتن بی‌نتیجه و واهی‌ست؛ چرا که هر گفتمانی به‌سرعت به کلیشه ختم می‌شود و گنده‌گویی سرنوشت محتومش است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

استبداد مطلق در کشتار سفّاکانه دیگر برای کسی جای حرف باقی نمی‌گذارد.
***
اگر به آن دسته افراد هوشیار که تعدادشان هم امروز زیاد است تعلق داشته باشیم، دیدن عکس‌های اعدام بدون محاکمه وظیفه به شمار می‌آید!

 

[~•°REZ-FA°•~]

ترسِ ساخته‌شده به وسیله‌ی دست می‌تواند انسان را مضمحل کند به‌شخصه، برای من دشوار است به نقاشی عظیم تیتیان (تیتسیانو وچلّی) از پوست کندن مارسیاس نگاه کنم یا در واقع بهتر است بگویم از هر تصویر دیگری با همین سوژه؛ اما از نگریستن به یک عکس کلوزآپ تکان‌دهنده هم شرمسار می‌شوم، هم شوکه. شاید تنها کسانی که حق تماشای این تصاویر رنج‌آور و به این شکلِ مبالغه‌آمیز را دارند آن‌هایی باشند که می‌توانند به این ستمدیدگان یاری رسانند؛ به عنوان مثال، جراحانِ یک بیمارستان ارتشی یا کسانی که برای ایجاد تغییر به درجه‌ای از آگاهی نیاز دارند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

زنی اهل سارایوو و وفاداری شریف به آرمان‌های یوگسلاوی را بلافاصله پس از ورود به شهر برای اولین‌بار، در آوریل ۱۹۹۵، ملاقات کردم. او به من گفت «در اکتبر ۱۹۹۱، زمانی که صرب‌ها به کرواسی هجوم آوردند، من در آپارتمان زیبایم در منطقه‌ی آرام سارایوو به سر می‌بردم. به یاد دارم وقتی اخبارِ شب تکه‌فیلمی از ویرانی ووکووار را که فقط چندصد مایل از من فاصله داشت پخش کرد، به خودم گفتم «خدای من چه‌قدر وحشتناک!» و کانال را عوض کردم. پس چگونه می‌توانم عصبانی باشم اگر کسی در فرانسه، ایتالیا یا آلمان که شاهد کشتار هر روز این‌جاست تنها بگوید «وای چه‌قدر وحشتناک!» و دنبال برنامه‌ی دیگری بگردد؛ این طبیعی است، این خودِ بشر است.»

 

[~•°REZ-FA°•~]

چه بسیارند جنایت‌ها و کشتارهایی که هیچ تصویری از آن‌ها موجود نیست.
***
باقی ما خواسته‌ ناخواسته چشم‌چران‌ایم.