رتبه دوم اجتماعی رمان روژناک | مرضیه حیدرنیا (روجا) نویسنده افتخاری انجمن یک رمان

روجا · 1/1/26

آب بینی و آب چشمان آنا در آمیخته با خونی شدند که تا زیر چانه ادامه می‌یافت و روی سینه‌ی لباسش می‌ریخت. با دستانی لرزان شال را روی سرش کشید و موهای درهمش را عقب‌تر برد. تنها کسی که در آن لحظه می‌توانست او را از دست گرگ هاری مانند حاج سعید نجات دهد ابوحنیفه بود، پس روبه او گفت:
-‌ من کاری نکردم!
حاج سعید که آماده بود تا خونش را بریزد داد زد:
-‌ دروغ می‌گی! «أنت تکذب!»
دامن لباسش را توی دستان متشنج خود مچاله کرد و ساکت ماند. دفاع کردن فایده‌ای نداشت. نگاهش به گل‌های بی‌روح و قهوه‌ای سوخته‌ی پیراهن عاریه‌اش بود. جای دیگری نبود که بخواهد نگاهش کند.
حاج سعید موبایل با صفحه‌ی ترک خورده‌ای که گوشه‌ی آن خونی شده بود پیش چشمانش گرفت و تکان داد.
-‌ این چیه؟
چه سوال مضحکی! با چشمانی ورم کرده...

روجا · 1/1/26

صدا از تو گلویش درنمی‌آمد. زکریا گفته بود دست از حماقت بردارد ولی قبول نکرده بود. گفته بود نمی‌تواند دیگران را فدای او بکند. حالا در لانه‌ی زنبورهای وحشی گیر افتاده بود آن هم میان آن همه تا دندان مسلح! ابوحنیفه مانند حاج سعید منتظر پاسخی مناسب بود، بنابراین نگاه کردن و کمک خواستن از او فایده‌ای نداشت.
-‌ من هیچی ازش نمی‌دونم. حتی نمی‌دونم زکریا اسم واقعیشه یا نه. ابوالعلی می‌دونه. من این آدمو نمی‌شناختم. اصلاً چرا از خودش نمی‌پرسین؟ مگه نمی‌گین که جاسوسه!
-‌ مُرده نمی‌تونه حرف بزنه.
یعنی چه که مرده نمی‌تواند حرف بزند! مات و مبهوت چشمانش میان گل‌های آفتاب‌خورده‌ی قالی کهنه و کفش خاک‌آلود مرد که رد خون خشک بر آن مانده بود می‌چرخید که با جیغ محمد سمت در چرخید. همان لحظه درد وحشتناکی را...

روجا · سه شنبه ساعت 20:29

مادر، بچه را بغل گرفته و منتظر بود تا گوشی معاینه را از روی سینه‌ی پسرک بردارد. تاپ، تاپ ریتم منظمی بود که در میان همهمه‌ی اطرافش و صدای ناله‌ی زخمی‌هایی که منتظر مسکن بودند تکرار می‌شد. پسرک از محمد کوچکتر بود و به خاطر ضعفی که ناتواتش کرده بود توی بغل مادرش تکان نمی‌خورد. موهای بلوند افشانی داشت و می‌شد ساعت‌ها به جنگل‌های شانه نخورده‌ی او زل زد و فکر کرد. زن که مانند او پوشیده در چادری تیره و فراگیر بود؛ غر زد:
«هل أنت طبیب؟
-‌ تو دکتری؟
شوهرش چند قدم آن‌طرف‌تر پرستاران و تکاپوی آن‌ها را می‌پایید. با اعتراض زن عقب کشید و خودکارش را از روی میز برداشت. نباید به مرگ زکریا فکر می‌کرد. نام داروهایی را که برای جلوگیری از انعقاد خونِ مادرزادی کودک بودند، یاداشت کرد و به دست پوشیده‌ی زن...

روجا · سه شنبه ساعت 20:29

ترس! توصیف بی‌ارزشی بود در برابر وحشتی که تنش را می‌لرزاند. حاج سعید حتی فکر زکریا را هم از سرش می‌پراند چه برسد به شجاعتی احمقانه. به ناچار دو سه قدم پیش آمد و با فاصله نگاهی به زخم باریک بازویش انداخت.
-‌ نیازی به بخیه نداره. سطحیه!
با لحن مزخرفی اشاره کرد:
-‌ از اون‌جا معلوم نیست بیا جلوتر.
پایین چادرش را چنگ زد و فاصله را یک قدم دیگر کاهش داد. این‌جا ابوحنیفه‌ای نبود تا بخواهد او را از چنگال این حیوان وحشی نجات دهد. نمایشی دید دیگری به زخم انداخت و روی حرفش ماند.
-‌ گفتم که چیزی نیست...
حرف از دهانش درنیامده، مردک دستش را پشت کمر برد و چاقویی را در آورد و از غلافش آزاد کرد. نفس تو سینه‌اش حبس شد و خون رگ‌هایش از جریان افتاد. به راحتی می‌توانست سلاخی‌اش کند. حاجی سعید برق ترس را...

روجا · سه شنبه ساعت 20:29

همهمه‌های بیرون به‌یکباره خوابید و غبار هولناکی پرده‌ی چشمانش را پر کرد. ریزش اشک از چشمانش غیر ارادی بود. در همان صورت هم نمی‌توانست از تمسخر نگاه و لب‌های زشت او چشم بردارد.
-‌ من مرد بدی نیستم، اون هم برای یک زن ایرانی. شیخ یک روز از من وقت خواست تا جواب بده. من هم منتظرم. با پیشکشی که به شیخ دادم محاله جواب رد بده.
جرقه‌ای توی ذهنش خورد و لب وا کرد.
-‌ م... من تازه جدا شدم. نم... نمی‌تونم ازدواج کنم.
خیلی زود جواب گرفت.
-‌ هر چی امیر حکم کنه، حکم جهاده. حکم جهاد هم عِده نمی‌شناسه.
نباید انتظار داشت جماعتی آدم‌کش که با موهومات خیالی خود در عصر حجر زندگی می‌کردند پایبند به شرع و شریعت بمانند.
-‌ نمی‌پرسی پیشکشم به عروسم چی بود؟
دهانش بوی لجن می‌داد. با آن حال به آرامی انگشتش را...

رتبه دوم اجتماعی رمان روژناک | مرضیه حیدرنیا (روجا) نویسنده افتخاری انجمن یک رمان

گزینه‌های بیشتر

روجا

امضا : روجا

روجا

امضا : روجا

روجا

امضا : روجا

روجا

امضا : روجا

روجا

امضا : روجا

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 16)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)