رتبه دوم اجتماعی رمان روژناک | مرضیه حیدرنیا (روجا) نویسنده افتخاری انجمن یک رمان

[روجا]

آب بینی و آب چشمان آنا در آمیخته با خونی شدند که تا زیر چانه ادامه می‌یافت و روی سینه‌ی لباسش می‌ریخت. با دستانی لرزان شال را روی سرش کشید و موهای درهمش را عقب‌تر برد. تنها کسی که در آن لحظه می‌توانست او را از دست گرگ هاری مانند حاج سعید نجات دهد ابوحنیفه بود، پس روبه او گفت:
-‌ من کاری نکردم!
حاج سعید که آماده بود تا خونش را بریزد داد زد:
-‌ دروغ می‌گی! «أنت تکذب!»
دامن لباسش را توی دستان متشنج خود مچاله کرد و ساکت ماند. دفاع کردن فایده‌ای نداشت. نگاهش به گل‌های بی‌روح و قهوه‌ای سوخته‌ی پیراهن عاریه‌اش بود. جای دیگری نبود که بخواهد نگاهش کند.
حاج سعید موبایل با صفحه‌ی ترک خورده‌ای که گوشه‌ی آن خونی شده بود پیش چشمانش گرفت و تکان داد.
-‌ این چیه؟
چه سوال مضحکی! با چشمانی ورم کرده...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

صدا از تو گلویش درنمی‌آمد. زکریا گفته بود دست از حماقت بردارد ولی قبول نکرده بود. گفته بود نمی‌تواند دیگران را فدای او بکند. حالا در لانه‌ی زنبورهای وحشی گیر افتاده بود آن هم میان آن همه تا دندان مسلح! ابوحنیفه مانند حاج سعید منتظر پاسخی مناسب بود، بنابراین نگاه کردن و کمک خواستن از او فایده‌ای نداشت.
-‌ من هیچی ازش نمی‌دونم. حتی نمی‌دونم زکریا اسم واقعیشه یا نه. ابوالعلی می‌دونه. من این آدمو نمی‌شناختم. اصلاً چرا از خودش نمی‌پرسین؟ مگه نمی‌گین که جاسوسه!
-‌ مُرده نمی‌تونه حرف بزنه.
یعنی چه که مرده نمی‌تواند حرف بزند! مات و مبهوت چشمانش میان گل‌های آفتاب‌خورده‌ی قالی کهنه و کفش خاک‌آلود مرد که رد خون خشک بر آن مانده بود می‌چرخید که با جیغ محمد سمت در چرخید. همان لحظه درد وحشتناکی را...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

مادر، بچه را بغل گرفته و منتظر بود تا گوشی معاینه را از روی سینه‌ی پسرک بردارد. تاپ، تاپ ریتم منظمی بود که در میان همهمه‌ی اطرافش و صدای ناله‌ی زخمی‌هایی که منتظر مسکن بودند تکرار می‌شد. پسرک از محمد کوچکتر بود و به خاطر ضعفی که ناتواتش کرده بود توی بغل مادرش تکان نمی‌خورد. موهای بلوند افشانی داشت و می‌شد ساعت‌ها به جنگل‌های شانه نخورده‌ی او زل زد و فکر کرد. زن که مانند او پوشیده در چادری تیره و فراگیر بود؛ غر زد:
«هل أنت طبیب؟
-‌ تو دکتری؟
شوهرش چند قدم آن‌طرف‌تر پرستاران و تکاپوی آن‌ها را می‌پایید. با اعتراض زن عقب کشید و خودکارش را از روی میز برداشت. نباید به مرگ زکریا فکر می‌کرد. نام داروهایی را که برای جلوگیری از انعقاد خونِ مادرزادی کودک بودند، یاداشت کرد و به دست پوشیده‌ی زن...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

ترس! توصیف بی‌ارزشی بود در برابر وحشتی که تنش را می‌لرزاند. حاج سعید حتی فکر زکریا را هم از سرش می‌پراند چه برسد به شجاعتی احمقانه. به ناچار دو سه قدم پیش آمد و با فاصله نگاهی به زخم باریک بازویش انداخت.
-‌ نیازی به بخیه نداره. سطحیه!
با لحن مزخرفی اشاره کرد:
-‌ از اون‌جا معلوم نیست بیا جلوتر.
پایین چادرش را چنگ زد و فاصله را یک قدم دیگر کاهش داد. این‌جا ابوحنیفه‌ای نبود تا بخواهد او را از چنگال این حیوان وحشی نجات دهد. نمایشی دید دیگری به زخم انداخت و روی حرفش ماند.
-‌ گفتم که چیزی نیست...
حرف از دهانش درنیامده، مردک دستش را پشت کمر برد و چاقویی را در آورد و از غلافش آزاد کرد. نفس تو سینه‌اش حبس شد و خون رگ‌هایش از جریان افتاد. به راحتی می‌توانست سلاخی‌اش کند. حاجی سعید برق ترس را...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

همهمه‌های بیرون به‌یکباره خوابید و غبار هولناکی پرده‌ی چشمانش را پر کرد. ریزش اشک از چشمانش غیر ارادی بود. در همان صورت هم نمی‌توانست از تمسخر نگاه و لب‌های زشت او چشم بردارد.
-‌ من مرد بدی نیستم، اون هم برای یک زن ایرانی. شیخ یک روز از من وقت خواست تا جواب بده. من هم منتظرم. با پیشکشی که به شیخ دادم محاله جواب رد بده.
جرقه‌ای توی ذهنش خورد و لب وا کرد.
-‌ م... من تازه جدا شدم. نم... نمی‌تونم ازدواج کنم.
خیلی زود جواب گرفت.
-‌ هر چی امیر حکم کنه، حکم جهاده. حکم جهاد هم عِده نمی‌شناسه.
نباید انتظار داشت جماعتی آدم‌کش که با موهومات خیالی خود در عصر حجر زندگی می‌کردند پایبند به شرع و شریعت بمانند.
-‌ نمی‌پرسی پیشکشم به عروسم چی بود؟
دهانش بوی لجن می‌داد. با آن حال به آرامی انگشتش را...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

روبنده را روی سرش انداخت و با عجله توی سالن بیمارستان رفت. در این چند روز می‌‌دید که جنازه‌ها را از در پشتی سالنِ طبقه‌ی هم‌کف بیرون می‌برند. چند پله را دوان پایین رفت و زیر نور مهتابی دالان به انتهای آن رسید. دو در بزرگ شیشه‌ای کشویی روبه‌رو به حدی خاک گرفته و مات بود که نمی‌شد پشت آن را دید. رد خون هم بر آنها نقش بسته بود. با عجله یک لا را کشید و نور کم‌جان غروب بر چادر سیاهش نشست. حیاط پشتی بزرگی نداشت. یک درخت نخل پیر و سالخورده بود به همراه برگ‌هایی زرد و شکننده و چند شمشاد بیمار. همه چیز بی زکریا تیره و تار نشان می‌داد حتی پرتوهای طلایی خورشید! راه باریکی به قدر عبور برانکارد جنازه‌ها سمت چپ دیوار بود به همراه رد خون بر زمین. کافی بود تا رد آن را دنبال کند و به سالن رخت‌شورخانه...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

حاجی سعید مچ دستانش را گرفت و به عقب هولش داد. مرد، مغرور و شادمان از پیروزی‌ای بود که کسب کرده و با این ضربات بی‌جان به او برنمی‌خورد. یکی دیگر از پشت او را گرفت و اجازه نداد بار دیگر به سمت داعشی بی‌همه‌چیز هجوم ببرد. تقلا کرد و داد زد:
-‌ ولم کن. ولم کن کثافت باید بکشمش.
-‌ بعداً هم می‌تونی این‌کار رو بکنی. می‌شه بابت سرش معامله‌ی خوبی با ایرانی‌ها کرد تا درس عبرتی برای همه‌شون بشه تا گورشون رو از سرزمین ما گم کنن... تو هم سرنوشتت بهتر از این نیست رافضی بیچاره. دیگه اون مردک، ابوحنیفه‌ی عجمی نمی‌تونه کاری برات بکنه.
میان جنازه‌های ردیف شده حاجی سعید سرش را از از پشت چادر به چنگ گرفت و با کینه گفت:
-‌ اول مال خودم میشی بعدش تو بازار حراجت می‌کنم. انقدر دست‌به‌دست می‌چرخونمت تا آرزوی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

آن اولی مشتاقانه پذیرفت و با صدای مضحکی آوا توی گلو چرخاند:
-‌ «ابتلاع قلیلا. أنا هنا.أین یا عزیزی؟»پرستوی کوچولو. من اینجام. تو کجایی؟
گام‌هایش به سمت عقب بود در حالی که رد صداها را دنبال می‌کرد. ژنراتورخانه طویل و باریک بود و قدرت مانور چندانی نداشت. هواکش‌های کوچک سی در چهل سانت که هر چند متر تعبیه شده بودند نمی‌توانستند گزینه‌ی مناسبی برای گریز باشند. پایش روی تکه آهنی رفت و خم شد و آن را برداشت. یا باید آنها را می‌کشت و یا کاری می‌کرد تا آنها خلاصش کنند و برای همیشه به زکریا بپیوندد. به انتهای ژنراتورخانه که به دری قفل و بست زده منتهی می‌شد، رسید نفس سردش را رها کرد. یکی‌شان به حرف آمد.
«لایوجد مکان للاختباء»جایی برای قایم شدن نیست.
با شنیدن صدای آنها از فاصله‌ی نزدیک، ناامیدانه...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

با دیدن حاجی سعید حرف تو دهانش ماند و خفه شد. نمی‌دانست افتادن دست این قاتل بهتر است یا آن یکی! پشت سرش یک‌نفر دیگر هم ایستاده بود. حاجی سعید با دیدن خونی که روی زمین کشیده شده بود او را از سر راه کنار زد و اسلحه‌اش را که کلاش قطور و بزرگی بود آماده نگه داشت. با سر اشاره زد و به آن یکی و گفت:
«اذهب وانظر ماذا یحدث.» برو ببین چه خبره.
جوان قد بلند با لباس خاکی تیره از آنها رد شد و او هم با سلاحی آماده پیش رفت. لحظات کوتاهی بعد صدایش درآمد.
«ابراهیم مات!»
حاجی سعید با کینه هولش داد و به سمتی رفت که جنازه‌ی ابراهیم آنجا افتاده بود. قبل از آن‌که نگاه آنا به سر خرد و داغان شده‌ی داعشی که به میله برخورد کرده بود بیفتد چشمش به دری افتاد که نتوانسته بود قفلش را باز کند و بگریزد. قاتل از...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[روجا]

از لابه‌لای سیم‌های قطور درهم تنیده و انشعابات آن می‌دید یک نفر داعشی دوم را روی زمین می‌کشد و به سمت در قفل زده‌ی پشتی می‌برد. همانجایی که چند لحظه پیش ایستاده بود. میله‌ی توی دستش را محکم‌تر چسبید. در افتادن با یک مرد راحت‌تر از درافتادن با دو مرد بود. تمام زورش را جمع کرد و سمت او هجوم برد. میله را بلند کرد و زیر دندان گفت:
-‌ برو بمیر.
مرد با دیدن او جای خالی داد و اولین ضربه رد شد. آنا وحشت‌زده از اقدام ناامیدکننده‌اش چندباره و چندباره دستش را بالا برد و فرود آورد.
-‌ لعنت بهتون. برو بمیر کثافت.
ضربات یا رد می‌شد و یا به در و دیوار اصابت می‌کرد. با روشن شدن یک‌مرتبه‌ای چراغ‌ها در ورودی با فشار باز شد و حواسش را پرت کرد. همین چند ثانیه‌ی کوتاه غفلت باعث شد تا میله از دستش گرفته...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.