در حال تایپ رمان آوِن: ملکه‌ای از جنس یاد | بریسکا کاربر انجمن یک‌رمان

briska · 17/8/25

کد رمان: 5896
ناظر: @asalezazi

خلاصه‌ی رمان «جنناس»
در سرزمینی که مه یعنی فراموشی، صداها خاموش می‌شوند، نام‌ها فرو‌می‌ریزند، و حافظه در خاک می‌پوسد. آیرا، تنها جنناس بازمانده، صدای آن‌هایی را بازمی‌گرداند که اگر شنیده نشوند، نه‌تنها خاموش، که فراموش می‌شوند، صداهایی که نه فقط گفتار، که هویت‌اند؛ پیوندهایی زنده میان آن‌که رفته و آن‌که هنوز به یاد می‌آورد. اکنون نوبت پدر و مادرش رسیده، اسیر نِسیان‌اند، نیروی تبعیدشده‌ی فراموشی، که در نسورا کمین کرده: سرزمینی پنهان در دل کوه، جایی که تنها با صدا می‌توان وارد شد، و تنها با پیوند، از آن عبور کرد. با آیلا، خواهر دوقلویش، و ریل، کسی که برای نخستین‌بار سوار مه می‌شود، آیرا باید کتاب...

Raha~ · 18/8/25

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با رمان به لینک زیر...

briska · 19/8/25

مقدمه
در آغاز، هر جن با صدایی زاده می‌شد، نه فقط آوا، بلکه جوهری زنده؛ صوتی که نامش را نگه می‌داشت، گذشته‌اش را، و آن‌چه باید به یاد بسپارد. صدا، حافظه‌ی فشرده‌ی جان بود؛ رشته‌ای از نور که جن را به خویشتن، به دیگران، و به جهان پیوند می‌داد. اما حالا، بیشتر صداها خاموش شده‌اند. مه آمده، آرام، بی‌صدا و این رشته‌ها را یکی‌یکی بریده. در این جهان، مه یعنی فراموشی. و فراموشی، یعنی گم شدن در خود، بی‌آن‌که بدانی چه را از دست داده‌ای. تنها راه نجات، بازگرداندن صداهاست. و این کار، تنها از کسی برمی‌آید که خود، میان دو جهان زاده شده باشد. آیرا، تنها جنناس زنده، توانایی شنیدن و زنده‌کردن صداهایی را دارد که دیگران حتی نمی‌دانند گم‌شان کرده‌اند. اما هر صدا، باری‌ست. هر حافظه، زخمی‌ست. و هر اشتباه،...

briska · 20/8/25

نفسم بند آمده بود. چیزی سنگین، بی‌نام، روی سینه‌ام نشسته بود. از خواب پَریدم. قلبم بی‌وقفه می‌کوبید، مثل کسی که از غرق شدن نجات پیدا کرده باشد. هوا سرد بود، اما تنم خیسِ عرق. انگار از جایی برگشته باشم که نباید می‌بودم. پلک‌هایم سنگین بودند. بازشان کردم، اما تاریکی هنوز آن‌جا بود. نه از شب، از چیزی دیگر. از چیزی که پشت پلک‌هایم مانده بود. بوی خاک سوخته در هوا پیچیده بود. نه مثل بوی آتش، نه مثل دود. بویی که نمی‌شناختم، اما حس می‌کردم باید بشناسم. دستم را روی گلویم گذاشتم. پوستم داغ بود، اما زیرش سرمایی خزیده بود که نمی‌رفت. بعد، صدایی آمد. نه از بیرون، نه از درون، جایی میان این دو. نه مثل صدای کسی که حرف می‌زند، مثل صدای چیزی که می‌داند. آرام، اما بی‌رحم:
- بیدار شو، آیرا. هنوز وقتت...

briska · 21/8/25

و من، هر شب، در آن خواب، خفه می‌شوم. و هر صبح، با نفس‌هایی بریده، بیدار می‌شوم. اما امشب فرق داشت. برای اولین‌بار، کسی صدایم زد. اسمم را گفت. و نگذاشت بمیرم. نمی‌دانم چرا. نمی‌دانم چه چیزی عوض شده. نمی‌دانم آن صدا از کجا آمد. فقط می‌دانم که هنوز این‌جا نیستم. نه کامل. صدای افتادن چیزی از روی طاقچه، سکوت را شکست. برگشتم. هیچ‌کس نبود. فقط شیشه‌ی کوچک روغن گل‌سرخ، شکسته روی زمین. و مه، که از پنجره خزیده بود، حالا دور شیشه حلقه زده بود، مثل دستی که چیزی را نوازش کند. در همان لحظه، در باز شد. مادربزرگ، با چشمانی نگران، وارد شد. چیزی نگفتم.
فقط نگاهش کردم. او هم چیزی نگفت.
فقط نگاهش روی گوشه‌ی اتاق ماند. و بعد، زیر لب، آرام، انگار با خودش گفت:
- باز برگشتن…
نفسم در سینه‌ام گره خورد...

briska · 27/8/25

مدتی همان‌جا نشستم. نه فکر می‌کردم، نه می‌ترسیدم. فقط نشسته بودم، با پیشانی سرد، با بوی گل سرخ، با شیشه‌ای که هنوز برق می‌زد. روغن، مثل همیشه، آرامم کرده بود، نه مثل عطر، مثل چیزی که نگه‌م داشته باشد. انگار بویی بود که در را بسته نگه می‌داشت، بی‌آن‌که دیده شود. مه، پشت پنجره، بی‌حرکت بود. انگار خودش هم منتظر بود. نه برای آمدن، نه برای رفتن، برای چیزی میان این دو. بلند شدم. پاهایم سنگین بود. از اتاق بیرون رفتم. پایم را که روی تخته‌چوب گذاشتم، صدای ناله‌ی آرامی بلند شد. نه بلند، نه ترسناک، فقط آن‌قدر که یادم بیندازد خانه بیدار است. پله‌ها کوتاه بودند و کهنه. نرده‌ی چوبی را گرفتم. انگار هنوز گرمای دست مادرم روی آن مانده بود. راهرو باریک بود. رنگ دیوارها بین خاکستری و سبز کم‌رنگ...

briska · 29/8/25

- مدرسه نمی‌ری؟
بلافاصله ادامه داد:
- حالت خوبه، آیرا؟
لبخند زدم.
- خوبم.
مادربزرگ، با آن قد کوتاه و شانه‌های جمع‌شده، برگشت سر جایش. روسری نخی‌اش را جلو کشید. تسبیح را میان انگشتانش چرخاند. هر روز، بی‌وقفه، ذکر می‌گفت. ریل روبه‌رویم نشست. برای خودش چای ریخت و پرسید:
- باز هم خواب دیدی؟
سری تکان دادم.
- آره. مثل همیشه.
مادربزرگ چیزی نگفت. فقط تسبیح را آرام‌تر چرخاند. ریل گفت:
- مامانم یه دعا‌نویس می‌شناسه. می‌خوای بریم پیشش؟
مادربزرگ سر بلند کرد. تسبیح ایستاد.
- نه.
- چرا مادر بزرگ؟ مگه بده؟
- بعضی چیزها رو نباید دست زد. نه با دعا، نه با کنجکاوی.
چند لحظه سکوت شد، ریل به چایش نگاه کرد. من هم چیزی نگفتم. اما حس کردم مادربزرگ چیزی را پنهان می‌کند. انگار می‌دانست اگر آن دعا...

briska · 30/8/25

و من، در تمام آن لحظه‌ها، حس می‌کردم شاید هنوز می‌شود آدم ماند. شاید هنوز می‌شود دوست‌داشتنی بود، حتی اگر نیمی از وجودت از تاریکی آمده باشد. آرام گفتم:
- می‌ترسم، ریل. از خودم. از این‌که روزی بیدار شوم و دیگر خودم نباشم. می‌ترسم… از دیوانه شدن. می‌ترسم.
ریل سرش را اندکی خم کرد. نه برای دلداری، برای نزدیکی. گفت:
- همه‌چیز درست می‌شه، آیرا.
چشم‌هایم را بستم. نه برای خواب، برای آن‌که اشک نریزد. لحظه‌ای بعد، سرم را از شانه‌اش برداشتم. ریل بلند شد، کوله‌اش را برداشت. گفت:
- باید برم. مامانم اگه بفهمه مدرسه نرفتم، دعوام می‌کنه. ولی بعد از ناهار، بهت سر می‌زنم. حتی اگه بخوای... مثل بچگی‌مون، میام اتاقت... شب‌ها نترسی.
ریل لبخند زد، همان لبخند آرام همیشگی. و بعد رفت. نه با عجله، نه با...

briska · 30/8/25

روی دیوار، نقشه‌ی شهرمان با پونزهای رنگی آویزان بود، و کنار پنجره، گلدانی که هیچ‌وقت گل نمی‌داد، اما معلم‌مان هر روز به آن آب می‌داد، انگار امید داشت روزی شکوفه بدهد. من کنار آوا نشستم. او داشت چیزی در دفترش می‌نوشت، و من… من فقط داشتم نگاه می‌کردم. روسری سفیدش را شل دور گردنش انداخته بود، چند تار مو از زیرش بیرون زده بود و افتاده بود روی پیشانی‌اش. پوستش روشن بود و لپ‌هایش مثل همیشه کمی گل انداخته بود، انگار همین حالا از دویدن برگشته. ابروهایش موقع نوشتن در هم فرو می‌رفت، انگار با کلمات می‌جنگید. ریل هم بی‌صدا، مثل همیشه کنار پنجره نشست
و چشم‌هایش، برای لحظه‌ای، فقط برای لحظه‌ای، به من نگاه کرد. نه لبخند زد، نه چیزی گفت. اما نگاهش… مثل نسیمی که از لای پنجره‌ی بخارگرفته می‌گذرد،...

briska · 31/8/25

ولی از آن روز، هر وقت صدای رود کوکچه را می‌شنوم، یاد آن مه می‌افتم. و یاد آن زن… که در دلم حس می‌کنم مادرم بود. سهیلا. نمی‌دانم چرا، فقط… حس می‌کنم. وقتی خواندم، کلاس ساکت ماند. نه خنده، نه پچ‌پچ، فقط سکوت. معلم نگاهم کرد. چشمانش برق می‌زد، اما صدایش آرام بود:
- خیلی خوب نوشتی، آیرا جان. تو… خوب می‌فهمی مه یعنی چی.
بعد دفترم را بست و گفت:
- می‌خوای بعد از کلاس بیای کتابخونه؟
یه چیزی نشونت بدم.
من سرم را تکان دادم. و وقتی برگشتم، دیدم ریل نگاهم می‌کند، نه با تعجب، نه با لبخند، با همان نگاه همیشگی‌اش، که چیزی نمی‌گوید، اما همه‌چیز را می‌فهمد. زنگ تفریح که خورد، بچه‌ها با هیاهو از کلاس بیرون ریختند. صدای خنده و دویدن، با شرشر باران قاطی شد. زمین خیس بود، و بوی خاک، تازه و تند، از...

در حال تایپ رمان آوِن: ملکه‌ای از جنس یاد | بریسکا کاربر انجمن یک‌رمان

گزینه‌های بیشتر

briska

امضا : briska

Raha~

امضا : Raha~

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 0)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)