در حال تایپ رمان آوِن: ملکه‌ای از جنس یاد | بریسکا کاربر انجمن یک‌رمان

briska · 17/8/25

کد رمان: 5896
ناظر: @asalezazi

خلاصه‌ی رمان «جنناس»
این داستان درباره‌ی دختری است که باید با خاطره و یاد جلوی فراموشی بایستد و خانواده‌اش را نجات دهد. آیرا فرزند جن و انسان است؛ موجودی میان دو جهان که از جن‌ها نیرویی رازآلود گرفته و از انسان‌ها یاد و پیوند. او برگزیده شده و تنها جنناس بازگرداننده است؛ کسی که می‌تواند خاطرات را دوباره زنده کند. وقتی پدر و مادرش گرفتار فراموشی می‌شوند، آیرا همراه خواهر دوقلویش آیلا و پسرخاله‌اش ریل راهی نسورا می‌شود؛ سرزمینی پنهان در دل کوه. آنجا کتابی شگفت‌انگیز در ذهن آیرا گشوده می‌شود؛ کتابی که مانند راهنما مسیر نجات را نشان می‌دهد. اما این کتاب با کلمات معمولی باز نمی‌شود؛ هر صفحه‌اش تنها...

Raha~ · 18/8/25

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با رمان به لینک زیر...

briska · 19/8/25

مقدمه
در آغاز، هر جن با صدایی زاده می‌شد؛ نه فقط آوا، بلکه یاد و خاطره‌ای زنده. صدا حافظه‌ی فشرده‌ی جان بود؛ رشته‌ای از نور که جن را به خویشتن، به دیگران و به جهان پیوند می‌داد. اما حالا بیشتر صداها خاموش شده‌اند. مه آمده و این رشته‌ها را یکی‌یکی بریده. مه همیشه یک رنگ ندارد؛ گاهی فراموشی می‌آورد و پیوندها را می‌بُرد، و گاهی می‌تواند خاطره‌ها را روشن نگه دارد. تنها کسی که میان دو جهان زاده شده باشد می‌تواند این نبرد را ادامه دهد. آیرا، فرزند جن و انسان، جنناس برگزیده و بازگرداننده است؛ او توانایی شنیدن و زنده‌کردن خاطراتی را دارد که دیگران حتی نمی‌دانند گم‌شان کرده‌اند. اما هر خاطره باری‌ست، هر یاد زخمی‌ست، و هر اشتباه می‌تواند فراموشی را برای همیشه ماندگار کند. این، داستان آیراست؛...

briska · 20/8/25

نفسم بند آمده بود. چیزی سنگین، بی‌نام، روی سینه‌ام نشسته بود. از خواب پَریدم. قلبم بی‌وقفه می‌کوبید، مثل کسی که از غرق شدن نجات پیدا کرده باشد. هوا سرد بود، اما تنم خیسِ عرق. انگار از جایی برگشته باشم که نباید می‌بودم. پلک‌هایم سنگین بودند. بازشان کردم، اما تاریکی هنوز آن‌جا بود؛ نه از شب، از چیزی دیگر. از چیزی که پشت پلک‌هایم مانده بود. بوی خاک سوخته در هوا پیچیده بود. نه مثل آتش، نه مثل دود. بویی که نمی‌شناختم، اما حس می‌کردم باید بشناسم. دستم را روی گلویم گذاشتم. پوستم داغ بود، اما زیرش سرمایی خزیده بود که نمی‌رفت. بعد، صدایی آمد. نه از بیرون، نه از درون، جایی میان این دو. آرام، اما بی‌رحم:
- بیدار شو… خواهر. هنوز وقتت نرسیده. خواهر؟ کلمه مثل سنگی در گلویم گیر کرد. من هیچ‌وقت...

briska · 21/8/25

و من، هر شب، در آن خواب، خفه می‌شوم. و هر صبح، با نفس‌هایی بریده، بیدار می‌شوم. اما امشب فرق داشت. برای اولین‌بار، کسی صدایم زد. اسمم را گفت. و نگذاشت بمیرم.
(بیدار شو… خواهر)
نمی‌دانم چرا. نمی‌دانم چه چیزی عوض شده. نمی‌دانم آن صدا از کجا آمد. فقط می‌دانم که هنوز این‌جا نیستم. نه کامل. صدای افتادن چیزی از روی طاقچه، سکوت را شکست. برگشتم. هیچ‌کس نبود. فقط شیشه‌ی کوچک روغن گل‌سرخ، شکسته روی زمین. و مه، که از پنجره خزیده بود، حالا دور شیشه حلقه زده بود، مثل دستی که چیزی را نوازش کند. در همان لحظه، در باز شد. مادربزرگ، با چشمانی نگران، وارد شد. چیزی نگفتم. فقط نگاهش کردم. او هم چیزی نگفت. فقط نگاهش روی گوشه‌ی اتاق ماند. و بعد، زیر لب، آرام، انگار با خودش گفت:
- باز برگشتن…
نفسم در...

briska · 27/8/25

مدتی همان‌جا نشستم. بدون فکر، بدون ترس. فقط نشسته بودم، با پیشانی سرد و بوی گل سرخ، کنار شیشه‌ای که هنوز برق می‌زد. روغن مثل همیشه آرامم کرده بود؛ نه مثل عطر، مثل چیزی که نگه‌م داشته باشد. انگار بویی بود که در را بسته نگه می‌داشت، بی‌آن‌که دیده شود. مه پشت پنجره بی‌حرکت بود؛ انگار خودش هم منتظر بود، بی‌آن‌که بیاید، بی‌آن‌که برود، فقط میان این دو ایستاده بود. بلند شدم. پاهایم سنگین بود. از اتاق بیرون رفتم. پایم را که روی تخته‌چوب گذاشتم، صدای ناله‌ی آرامی بلند شد. کوتاه، بی‌هراس، فقط آن‌قدر که یادم بیندازد خانه بیدار است. پله‌ها کوتاه و کهنه بودند. نرده‌ی چوبی را گرفتم؛ انگار هنوز گرمای دست مادربزرگ روی آن مانده بود. راهرو باریک بود. رنگ دیوارها بین خاکستری و سبز کم‌رنگ می‌لرزید. از...

briska · 29/8/25

- مدرسه نمی‌ری؟
بلافاصله ادامه داد:
- حالت خوبه، آیرا؟
لبخند زدم.
- خوبم.
مادربزرگ، با آن قد کوتاه و شانه‌های جمع‌شده، برگشت سر جایش. روسری نخی‌اش را جلو کشید. تسبیح را میان انگشتانش چرخاند. هر روز، بی‌وقفه، ذکر می‌گفت. ریل روبه‌رویم نشست. برای خودش چای ریخت و پرسید:
- باز هم خواب دیدی؟
سری تکان دادم.
- آره. مثل همیشه.
مادربزرگ چیزی نگفت. فقط تسبیح را آرام‌تر چرخاند. ریل گفت:
- مامانم یه دعا‌نویس می‌شناسه. می‌خوای بریم پیشش؟
مادربزرگ سر بلند کرد. تسبیح ایستاد.
- نه.
- چرا مادر بزرگ؟ مگه بده؟
- بعضی چیزها رو نباید دست زد. نه با دعا، نه با کنجکاوی.
چند لحظه سکوت شد، ریل به چایش نگاه کرد. من هم چیزی نگفتم. اما حس کردم مادربزرگ چیزی را پنهان می‌کند. انگار می‌دانست اگر آن دعا...

briska · 30/8/25

و من، در تمام آن لحظه‌ها، حس می‌کردم شاید هنوز می‌شود آدم ماند. شاید هنوز می‌شود دوست‌داشتنی بود، حتی اگر نیمی از وجودت از تاریکی آمده باشد. آرام گفتم:
- می‌ترسم، ریل. از خودم. از این‌که روزی بیدار شوم و دیگر خودم نباشم. می‌ترسم… از دیوانه شدن. می‌ترسم.
ریل سرش را اندکی خم کرد. نه برای دلداری، برای نزدیکی. گفت:
- همه‌چیز درست می‌شه، آیرا.
چشم‌هایم را بستم. نه برای خواب، برای آن‌که اشک نریزد. لحظه‌ای بعد، سرم را از شانه‌اش برداشتم. ریل بلند شد، کوله‌اش را برداشت. گفت:
- باید برم. مامانم اگه بفهمه مدرسه نرفتم، دعوام می‌کنه. ولی بعد از ناهار، بهت سر می‌زنم. حتی اگه بخوای... مثل بچگی‌مون، میام اتاقت... شب‌ها نترسی.
ریل لبخند زد، همان لبخند آرام همیشگی. و بعد رفت. نه با عجله، نه با...

briska · 30/8/25

روی دیوار، نقشه‌ی شهرمان با پونزهای رنگی آویزان بود، و کنار پنجره، گلدانی که هیچ‌وقت گل نمی‌داد، اما معلم‌مان هر روز به آن آب می‌داد، انگار امید داشت روزی شکوفه بدهد. من کنار آوا نشستم. او داشت چیزی در دفترش می‌نوشت، و من… من فقط داشتم نگاه می‌کردم. روسری سفیدش را شل دور گردنش انداخته بود، چند تار مو از زیرش بیرون زده بود و افتاده بود روی پیشانی‌اش. پوستش روشن بود و لپ‌هایش مثل همیشه کمی گل انداخته بود، انگار همین حالا از دویدن برگشته. ابروهایش موقع نوشتن در هم فرو می‌رفت، انگار با کلمات می‌جنگید. ریل هم بی‌صدا، مثل همیشه کنار پنجره نشست
و چشم‌هایش، برای لحظه‌ای، فقط برای لحظه‌ای، به من نگاه کرد. نه لبخند زد، نه چیزی گفت. اما نگاهش… مثل نسیمی که از لای پنجره‌ی بخارگرفته می‌گذرد،...

briska · 31/8/25

ولی از آن روز، هر وقت صدای رود کوکچه را می‌شنوم، یاد آن مه می‌افتم. و یاد آن زن… که در دلم حس می‌کنم مادرم بود. سهیلا. نمی‌دانم چرا، فقط… حس می‌کنم. وقتی خواندم، کلاس ساکت ماند. نه خنده، نه پچ‌پچ، فقط سکوت. معلم نگاهم کرد. چشمانش برق می‌زد، اما صدایش آرام بود:
- خیلی خوب نوشتی، آیرا جان. تو… خوب می‌فهمی مه یعنی چی.
بعد دفترم را بست و گفت:
- می‌خوای بعد از کلاس بیای کتابخونه؟
یه چیزی نشونت بدم.
من سرم را تکان دادم. و وقتی برگشتم، دیدم ریل نگاهم می‌کند، نه با تعجب، نه با لبخند، با همان نگاه همیشگی‌اش، که چیزی نمی‌گوید، اما همه‌چیز را می‌فهمد. زنگ تفریح که خورد، بچه‌ها با هیاهو از کلاس بیرون ریختند. صدای خنده و دویدن، با شرشر باران قاطی شد. زمین خیس بود، و بوی خاک، تازه و تند، از...

در حال تایپ رمان آوِن: ملکه‌ای از جنس یاد | بریسکا کاربر انجمن یک‌رمان

گزینه‌های بیشتر

briska

امضا : briska

Raha~

امضا : Raha~

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 5)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)