دلنوشته مجموعه دلنوشته‌های فال‌گیرانِ تارتنک | مائین کاربر انجمن یک‌رمان

[MAEIN]

مجموعه دل نوشته‌های: فال‌گیرانِ تارتنک
نام نویسنده: مائین

خلاصه:
گمان می‌کنم تارتنکِ* دست، صاحب آن هزارتوی ظریف و پرپیچ‌وخم، یا مالک همان خطوط سرنوشت، هیچ تاری را جز با یاری میل بافنده‌ای چون قلم نمی‌ریسد. آن هشتِ تکرارشونده بر کف هر دست، به گمانم همیشه در لفافه همین بندپای هشت‌پا را به رخ می‌کشد که خالق مهدِ اسارت است و بی‌شک اسارت هر فرد، در میان دست‌های خود اوست.

پ.ن: هر دل‌نوشته‌ی این موضوع، به منزله‌ی فالی‌ست که روحِ این جانب از نیروی قلمش دریافت می‌کند و برای مخاطبان بازمی‌نویسد. باشد که هرآن‌چه از دل برآید، به دل نشیند.

نکته: اسارت ذهن در کلاف تارها، نمادی از آرامش است. هر کاربر علاقه‌مند می‌تواند به نویسنده‌ی موضوع درخواست فال اختصاصی دهد...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

["Taraneh"]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار نقد...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[MAEIN]

فال نخستین:
تارتنک می‌گوید:
گر امروز ریسمان عقل را به دست دل می‌سپردند،
آن‌گاه از پس آن، پیراهنی به جنس تمرد بافته می‌شد.
آشوب دل این‌جاست که کَس نمی‌داند نهایت،
بحر هر کوک،
یا جهان مابین هر شکاف و دوخت،
سرانجام به ننگین‌ترین لکه‌های عقل آلوده خواهد شد.
تارتنکِ دست من!
نجوا کن از یمنِ وجود جوهرِ بی‌پروایی و جنونت.
آن‌گاه جاه‌طلبیِ دل این‌بار را غوغا کند،
اگر تنها عقل پیش از آن،
ذره‌ای زهرِ این جام فرو ریخته را،
از پیراهن امیال رفته باشد.​

 

[MAEIN]

فال دوم:
امروز را تارتنک به افسوس می‌گوید،
بی‌نام و بی‌نشان و بی‌عنان،
هم‌چون سواران پیاده،
سرگردان در بیابانِ امیالِ فرسوده،
یا شاید بحر خشکیده‌ی خیال،
در این عصر تهی‌عدل، مفلوکیم؛
بدان امید که وانگهی مرحمت تقدیر،
برای دادخواهی‌مان به پا خیزد؛
تا برای گشایش سِرّ روزگار،
پرده را از رخ حکمت به تاراج بَرَد،
تارتنک دست من،
در کلامی اقرار کن،
اینک باز هم تمام رنج از آن است که حال دوران،
از ورق سیاه به سپید بازنگردد؛
مگر به انتظار.​

 

[MAEIN]

فال سوم:
آن روز که قلم در آتش مسخ می‌سوخت،
خاکستر عمرش، تارتنک را میان دست‌هایم رویاند.
حالا گواه اندیشه‌ام بر کاغذها، جوهر نیست؛
بلکه حیله‌ی زبردستانه‌ی مرگ است،
که این‌گونه در قلب هر زوال، هسته‌ی حیات می‌کارد،
و از چشمه‌ی اشکِ سوگواران، بدان آب می‌رساند،
و از کورسوی فروغ دیدگان‌شان، آفتاب را به قرض می‌برد،
سپس جوانه‌ی خام زندگی را به هزاردستانِ معجزه می‌سپارد،
تا نقض قانون حیات ممکن نشود، مگر دوباره با بخشیدنِ جان.
اینک نابودی و مرگ، مصداق مزاحی‌ست که تارتنک آن را در گوی پرخروش ذهن می‌خواند،
چرا که خود رستاخیزی از مسخ قلم است،
که این‌بار در ازای اتلاف جوهر،
زهرِ حقیقت را تراوش می‌کند.
​

---

پ.ن: فال‌گیران تارتنک...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.