دلنوشته مجموعه دلنوشته ناگفته های او |معصومه بهرامی کاربر انجمن یک رمان

[معصومه بهرامی.]

بیداریِ درون

******
شب در سکوت مطلق،دیوارهایش را بر سرش آوار کرده بود.
همه در خواب بودند اما او بیدار!
بندهای انگشتش را زیر لب با 《ای کاش نبودم》
ذکر می گفت.
خستگی سر انجام پلک هایش را بست،اما خواب پناه گاهش نبود،کابوس بود!
ناگهان حس کرد،دستی نامرئی راه گلویش را بسته؛نفسش به شمارِافتاد و بدنش در تشنجی ناشناخته لرزید.انگار سنگینی تمام هستی روی سینه اش افتاده بود.
هراسان از چنگ این خفگیِ بی صدا گریخت و تنها پناه گاه امنِ جهان را در آغوش مادرش یافت.
هر بار که راه خطا راانتخاب می کرد،
خوابش بی داد می شد:《سنگینیه روی سینه،خیسی عرق و بختکی که نمی گذاشت آرام به خوابد.》

او نمی دانست کابوس هایش فریادِ بی صدای نفسش اند؛انعکاسِ ترسی که بیداری انکارش می کند.هرچه در روز خاموش تر می...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[معصومه بهرامی.]

هایِ بی قرار

*****
او را میبینم که دوباره در گوشه ای جمع شده و زیر لب زمزمه میکند از درد هایش.
میشنوم که میگوید:《 وجودم را با غم و تنهایی آراسته ام.تمام هستی ام غمگین است؛کلامم،ذهنم، و عمق جانم.
چرا نمی توانم بنده خوب خدا باشم؟چرا اخلاقو سرشت خوبی ندارم؟گویی همه چیز در ظاهر و پژواک خلاصه می شود.انسان باید انسانیت داشته باشد؛مهربان باشد و با خدا.منظورم این نیست که فرشته ای بی نقص باشم،یا در فضایی موهوم زندگی کنم.
فقط انسان خوبی باشم.این دل دیگر تاب تحمل هیچ چیزی را ندارد؛حتی خودم را.تنهایی ام را.بی ایمانی ام را.بی نمازی و بی انسانیتی ام را.با عقیده ای باطل و پوچ!
کاش نبودم.کاش می مردم.تا کی می خواهم با این اخلاق بد، دیگران را بیازارم؟از چه چیز خودم لذت می برم؟
هوسِ بی نمازی...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[معصومه بهرامی.]

رویشِ روح در شبِ وهم

*****
در سکوتِ سنگینِ شب، او در هزارتویِ ذهنِ خود گم شده بود،جایی که ترس همچون سایه ای سرد و تردید چون مه غلیظ،او را در بر گرفته بود.مرزِ لرزانِ بینِ واقعیت و وهم‌،
او را به بازی گرفته و حسِ خفگی،چون فشاری نامرئی،آینه ای بود برایِ آشفتگیِ روحش.
اما در دلِ همین تاریکیِ جرقه ای از نور درخشید.گویی خودِ شب،در نهایتِ سکوتش،زمزمه ای آرامش بخش را آغاز کرد.ترس هایش،دیگر هیولاهایِ شب نبودند،بلکه ستارگانی شدند که راه بازگشت به خود را نشان می دادند.

او آموخت که سکوت، نه پایانش، که آغازی دوباره است؛دعوتی به شنیدنِ نوایِ اصیلِ قلبش.با پذیرش کاملِ سایه هایِ وجودشِ آماده یِ نفس کشیدنِ واقعی و رهایی از بندِ وهم گشت.



​