دلنوشته مجموعه دلنوشته‌های آواز سکوت دیروز | Aby کاربر انجمن یک رمان

[im.Aby]

من شعار می‌دهم، نصیحت می‌گویم، آواز می‌سرایم؛ اما در خلوتِ خویش، آلبومِ موسیقیِ موردِ علاقه‌ام را می‌گشایم. و آن‌گاه که هدست، مرزِ میانِ من و این دنیا را محو می‌کند، روحم از قفسِ این عالم رها می‌شود.
گذشته، چونانِ جوهری که بر جان نقش بسته، پاک نمی‌شود؛ و اندیشه‌ی ترمیم و جبران، بیهوده است.
این فکر، چنان در سرم می‌پیچد که دیگر صدایِ موسیقی را نمی‌شنوم؛ و تنها سوالی در ذهنم پژواک می‌یابد: او نیز، به من می‌اندیشد؟ آیا خاطراتِ مشترکمان را، با لالاییِ همان موسیقی‌ها، مرور می‌کند...؟ گمان نمی‌کنم.​

 

[im.Aby]

تصویری از خودم در آستانه‌ی چهل سالگی می‌بینم. پیاده‌روی‌های شبانه‌ام، رفیقانِ همیشگیِ سکوت، ادامه خواهند داشت؛ به جایِ هیاهویِ کلمات، غرق در اقیانوسِ افکارم خواهم شد؛ و خنده‌هایم شاید، عمیق‌تر از همیشه، طنین‌انداز خواهند شد. حتی گمان می‌کنم روزگار، دوشنبه را دیگر از تقویمِ دل‌تنگی‌هایم خط زده باشد.
و تو... شاید چشمانت، آن درخششِ دیروز را نداشته باشد؛ آراستگی‌ات، به سویِ سادگیِ خویش بازگردد؛ و نقاشیِ مرا، میانِ اوراقِ غبارگرفته‌ی خاطرات، فراموش کنی.
اما در آن ساعتِ غریب، وقتی تکه‌ی کاغذی سیاه و سفید، از میانِ کتابی کهن بر زمین افتد، و تو با کنجکاویِ دیرینه‌ی خویش، آن نقشِ محو را بنگری، آوازِ سکوتِ دیروز و معنایِ تمامیِ واژگانِ من، در تو جان خواهد گرفت.
آن‌گاه، دیگر من آنجا...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[im.Aby]

عشق، در زمانِ درست خواهد رسید؛ همان‌جا که انتظارش را نداری، دلش به دلت گره خواهد خورد.
آن‌گاه، ناگهان خواهی دید که چگونه صدایِ گام‌هایش را از دور می‌شناسی؛ عطرِ وجودش را پیش از آن‌که دیده باشی، در هوا یافته‌ای.
با کوچک‌ترین نسیمی از بی‌توجهی، دلت خواهد آشفت و حضورش، چونانِ آبِ حیات، روحت را تازه خواهد کرد؛ و نبودنش، پژواکِ سکوتِ سردِ دیروز خواهد شد.
پس شتاب مکن در پیِ او، در کوچه‌ها نگرد. زندگی‌ات را چون باغی از امید، سامان بده؛ او خواهد آمد. همان‌دم که گمان نمی‌بری، خواهد آمد... .​

 

[im.Aby]

به یاد دارم، عزیزی با لبخندی آمیخته به اندوه می‌گفت: «ما آمده‌ایم تا آن‌چه دوست داریم، از دست بدهیم؛ و در این فقدان‌ها، راهِ تکامل را بیابیم.»
آن روزگاران هرچه کوشیدم، معنایِ کلامش در ذهنم نمی‌گنجید. ترس، چون سایه‌ای بر دلم سنگینی می‌کرد و مرا از هرگونه وابستگی، بر حذر می‌داشت.
اما... در غروبی سرد و زمستانی، بی‌آنکه برفی ببارد، دریافتم ترس، راهِ چاره نیست. آدم‌هایی خواهند آمد، که دردِ از دست دادن را در پایِ لحظه‌هایِ نابِ با هم بودن، فدا خواهیم کرد.
و این سفرِ پر فراز و نشیب، تا جایی ادامه خواهد یافت که دریابیم هرچه گذشته، تلخ‌تر و آوازهایِ درونت، خاموش‌تر؛ لبخندِ فردایت، درخشان‌تر و صدایِ آواهایت، خوش‌آهنگ‌تر خواهد بود؛ برای فریاد زدن در آغوشِ حال.​

 

[im.Aby]

همیشه، با هر آن‌که از مسیرِ زندگی‌ات عبور کرده، به خوبی خداحافظی کن؛ چرا که این گذرِ عمر، آن‌چنان شتابناک است، که فرصتی برایِ وداعِ واقعی نمی‌دهد.
و آن‌گاه، آغوشی که دیگر در آن پناه نخواهی برد، و بوسه‌ای که بر گونه‌یِ رفته‌ای نخواهد نشست، تا ابد چون زخمی کهنه در دلت خواهد ماند. و در سکوتِ شب‌هایِ بی‌ستاره، همواره از خود خواهی پرسید:
«اگر غرورم را به کناری می‌نهادم؛ و آوازم را در گلوگاهِ دیروز، خفه نمی‌کردم، چه می‌شد؟»​

 

[im.Aby]

به گمانت مرا رها کردی و رفتی؟ نگران مباش. هر روز، صبحانه‌ام را با یادِ تو آغاز می‌کنم؛ در آغوشت می‌گیرم، و پس از آن چون همیشه، به کافه‌یِ همیشگی‌مان می‌رویم. هر شب، سفره‌یِ شام را برایت می‌چینم و در انتظارِ رسیدنت، می‌نشینم.
و به محضِ بازگشتت، خستگی‌ات را در آغوش می‌گیرم. اوه... آن سفرِ چندروز پیشمان را به یاد داری؟ هر شب، از خاطراتش می‌گوییم و می‌خندیم. همه چیز خوب است. تو دیگر بخشی از آواز سکوتِ دیروزِ من نیستی.
البته، تا زمانی که خواب بر چشمانم سایه می‌افکند، همه‌چیز خوب است... .​

 

[im.Aby]

در دفترِ کهنه‌یِ عمر، برگ‌هایی هستند که هرگز ورق نخوردند؛ حرف‌هایی که در گلو خفه ماندند و تبدیل به آپاز سکوت دیروز شدند، و نگاه‌هایی که فرصتِ دیدار نیافتند.
حالا، در سکوتِ این شب‌هایِ طولانی، حسرتِ آن «اگرها» و «ای کاش‌ها»، همچون نغمه‌ای غمگین، در دل می‌پیچد و رهایم نمی‌کند.​

 

[im.Aby]

آوازِ سکوتِ دیروز، در پس‌کوچه‌هایِ خاطراتم می‌پیچد؛ ملودیِ تلخی از حرف‌هایی که نگفتم و قصه‌هایی که ناتمام ماندند.
کاش می‌شد زمان را به عقب برگرداند، نه برایِ تغییرِ گذشته، که برایِ شنیدنِ همان سکوت شده‌های پرمعنا، که فریادِ ناگفته‌هایِ قلبم بود.
حالا، تنها پژواکِ آن آوازِ خاموش، می‌ماند و حسرتِ لحظه‌هایی، که در غبارِ زمان گم شدند.​

 

[im.Aby]

می‌گفتند: بالاتر از سیاهی رنگی نیست؛ اما وقتی به اعماقش رسیدی، همه‌ی سیاهی‌ها یکی می‌شوند... چگونه سیاهی‌ها یکی باشند، وقتی هر کدام زخمی‌ست بر دل؟
وقتی تاوانِ سکوتِ دیروزم را، هزاران بار با ناله‌یِ فراق می‌پردازم؟ چگونه می‌توانم بنویسم که تو، فارغ از حالِ زارم، آینده‌ای می‌سازی که مرا در خود ندارد؟ این اثبات، در قاموسِ قلبِ شکسته‌یِ من نمی‌گنجد.
هر نفس، حسرتِ آن «ای کاش» است و هر نگاه، تصویری از دنیایی که دیگر نیست... و من، در آوازِ همین سکوتِ دیروز، گم شده‌ام.​

 

[im.Aby]

خدا داند کِی ریشه‌یِ شادباوریِ آمدنت، طنابی گردد نامرئی و به گردنِ این دل‌خسته، حلقه زند. هر شامگاه، به امیدِ نیامدنِ فردایی دگر، جرعه‌یِ شربتِ تلخِ خفتنِ پرخوابیِ هولناک نوشم.
لیکن، بامدادان چون چشم گشایم، زمزمه‌یِ آغازِ دورانی دیگر، در رگ‌هایم شکوفا گردد. گویی این روحِ سفالینِ شکستنی‌ام را، ازلی و ابدی سرشته‌اند؛ تا بر سکوتِ پریشانِ دیروزم خیره شود و در حسرتِ فنا، آرزویِ نیستی کند.​