شاعر‌پارسی اشعار عبید زاکانی

[(فاطمه1381)]

ز سوز عشق من جانت بسوزد
همه پیدا و پنهانت بسوزد

ز آه سرد و سوز دل حذر کن
که اینت بفسرد آنت بسوزد

مبر نیرنگ و دستان پیش او کو
به صد نیرنگ و دستانت بسوزد

به دست خویشتن شمعی نیفروز
که در ساعت شبستانت بسوزد

چه داری آتشی در زیر دامان
کز آن آتش گریبانت بسوزد

دل اندر وصل من بستی و ترسم
که ناگه تاب هجرانت بسوزد

 

[(فاطمه1381)]

بی روی یار صبر میسر نمی‌شود
بی صورتش حباب مصور نمی‌شود

عشقش حکایتی ست که از دل نمی رود
وصفش فسانه ایست که باور نمی شود