در حال تایپ رمان از این‌جا تا هیچ‌جا | ویدا کاربر انجمن یک رمان

vida1 · 26/3/26

«به‌نام خداوند جان آفرین»

کد رمان: ۵۷۷۲
ناظر: @miss_marynovel

خلاصه:
قصه از آن‌جایی شروع می‌شود که آلزایمر گریبان ثریا، مادر ایران، زنی با قلبی ضعیف که تحمل حقایق تلخ را ندارد، می‌گیرد. و ایران، فقط به‌خاطر مادرش، مجبور می‌شود که پس از مدت‌ها، به‌دیدن کسی برود که هردو، باعث نابود شدن زندگی یکدیگر شده بودند. یعنی کوروش. مردی که حتی نامش هم حالا دیگر برزبان ایران غریبه است.

Raiya · 26/3/26

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود...

vida1 · 26/3/26

«مقدمه»
- مغز هم چیز عجیبی است ها.
- چرا اون‌وقت؟
- مغز می‌تواند همزمان همه‌چیز را کنترل کند و در دست بگیرد. عاشق شود، مجنون شود و در نهایت هم همه‌چیز را بیندازد تقصیر قلب. قلبی که یحتمل مفیدترین کاری که می‌تواند انجام دهد پمپاژ کردن خون است.
نیشخند صداداری می‌زند، پکی طولانی از سیگارش می‌کشد و ادامه می‌دهد:
- و ما چه ساده‌‌لوح هستیم که می‌پذیریم عاشق شدنمان تقصیر قلب است. با این‌که این‌ها یک مشت دروغ هستند، اما در زیبا بودنشان شکی نیست. همین راه را پیش برو، آیسان‌. پیش برو و همه‌چیز را گردن قلب بیچاره‌ات بینداز.‌
شوخی کرد، طعنه زد؛ اما هیچ‌یک نخندیدند. چون در آن شرایط، جایی برای قهقهه‌های شادمانهٔ آن دو نبود. حداقل نه الان‌‌. نه حالا که زندگی ایران دوباره زیر سایهٔ مردی بود که...

vida1 · 26/3/26

«فصل اول»
«بهار سال ۱۴۰۴، تهران»
روی صندلی چوبی قدیمی‌ام نشسته‌ام و از پشت پنجره‌ی بسته، به‌هوای آلوده‌ی بیرون از خانه زل زده‌ام. هندزفری سیمی‌‌ و سفید رنگم بدون آن‌که حتی موسیقی‌ای از آن پخش شود، در گوشم مانده است. تلفن خانه از آن‌سر هر دقیقه یک‌بار دارد زنگ می‌خورد؛ اما من این روزها حوصله‌ی جواب دادن به نگرانی‌‌های بی‌مورد خانواده‌ام را برای مستقل شدنم ندارم. امروز هم مانند هر جمعه‌ی دیگری، حوصله‌سربر است و به‌نظر من، اصلاً چیز جالبی نیست که جمعه مجبور هستم به‌دلیل تعطیل بودن کارمان، در خانه‌ام بیکار بمانم.
تلفن خانه می‌رود روی پیغام‌گیر، انتظار دارم دوباره صدای مادرم را بشنوم که می‌گوید:«نگرانت هستم، در اسرع وقت با من تماس بگیر.»
اما این‌بار، صدایی غریبه پخش می‌شود:
- سلام...

vida1 · 26/3/26

لبخند مادرم پهن‌تر می‌شود و درحالی که سعی می‌کند صاف‌تر بنشیند، پاسخ می‌دهد:
- سلام دخترکم. حالت این روزها خوب است؟
سری به نشانه‌ی مثبت تکان می‌دهم؛ اما اگر بخواهم حقیقت را بگویم، حتی خودم هم نمی‌دانم که حالم خوب است یا خیر. نه می‌توانم با قطعیت بگویم حالم بد است و نه می‌توانم باور کنم که حالم خوب است. خودم هم گیج شده‌ام و هرچه فکر می‌کنم، بیشتر از قبل گیج می‌شوم. به‌آرامی روی صندلی کنار تخت مادرم می‌نشینم. مادرم با آن دستش که به‌آن سرُم وصل است، دستم را به‌گرمی می‌فشارد و می‌پرسد:
- کجا بودی دخترکم؟
کمی خودم را روی صندلی جابه‌جا می‌کنم و در پاسخ، با مِن‌مِن می‌گویم:
- خانه‌ام.
لبخند مادرم کمی کوچکتر می‌شود. درحالی که دارد سر تکان می‌دهد، با لحنی نسبتاً متفکر، می‌گوید:
- خانه‌ات؟
کمی مکث...

vida1 · 27/3/26

مادرم اخم کوچکی می‌کند و می‌گوید:
- شوخی؟ از نظرت کوروش شوخی است؟ چه بلایی به‌سرت آمده که این‌طور واکنش نشان می‌دهی؟
با قدم‌های آرام به‌سمت پنجره‌ی کوچک اتاق که آن‌طرف تخت مادرم است، می‌روم. درحالی‌که بی‌هدف به‌بیرون از پنجره و آدم‌های درحال رفت و آمد نگاه می‌کنم، می‌گویم:
- بهتر نیست من از شما بپرسم که چه بلایی سرت آمده؟ داری سوالاتی را می‌پرسی که خودت جوابشان را خوب می‌دانی.
مادرم خمیازه‌ای می‌کشد و می‌گوید:
- بله، جواب سوال‌هایم را خوب می‌دانم. می‌دانم که بازهم با کوروش دعوا کرده‌ای و به‌فردا نکشیده قرار است با او آشتی کنی. فقط برایم عجیب است که چرا... .
قبل از این‌که حرفش را تمام کند، حرفش را قطع می‌کنم:
- بس است. این حرف‌ها را چرا داری می‌زنی؟ مادر، من واقعاً تو را درک نمی‌کنم...

vida1 · 27/3/26

***

پشت سر او، وارد اتاقش می‌شوم. نوری ملایم از پنجره‌ی اتاق به داخل اتاق می‌تابد و فضا را کمی روشن‌تر می‌کند.‌ روی میز چوبی پزشک، چند کتاب قطور، کنار چراغ مطالعه‌ی سفید رنگی قرار دارد. پزشک با لحنی دوستانه، می‌گوید:
- راحت باشید. بفرمایید بنشینید.
به‌مبل قهوه‌ای کنار میز خودش اشاره می‌کند و درحالی‌که دارد روی صندلی‌اش می‌نشیند، طوری که گویی می‌خواهد مرا برای دادن خبری آماده می‌کند، می‌گوید:
- خب، خانم محمدی. راستش را بخواهید نمی‌دانم چطور باید این خبر را به شما بدهم.
با قدم‌هایی آرام، به‌سمت مبل روبه‌روی میز پزشک می‌روم و روی آن می‌نشینم. حرف‌های او کم‌کم دارد بیشتر از آن‌که مرا برای شنیدن خبر آماده کند، نگرانم می‌کند. قبل از این‌که او حرف دیگری بزند، با لحنی خسته و صدایی آرام،...

vida1 · 27/3/26

عصر آن روز، همه‌چیز در نظرم تیره و تار شد. طوری که گویی فقط آورده شدن نام او، دوباره همه‌چیز را خراب‌تر از چیزی که بوده، کرده است. هوا را آلوده‌تر، مرا بی‌حوصله‌تر و حتی ترافیک را سنگین‌تر.
مادرم روی مبل راحتی نشسته است و با لبخندی کوچک؛ اما گرم، به من که دارم در آشپزخانه‌ چای می‌ریزم، نگاه می‌کند. پس از چند دقیقه‌ی دیگر سکوت سنگینی که در فضای بینمان حکم‌فرما بود، مادرم با لحنی که انگار تمام این مدت را خودش را کنترل کرده تا این را نگوید، می‌گوید:
- دخترم، زنگ بزن به کوروش. نمی‌شود که تا آخر عمرت با عشقت قهر بمانی.
عشقم؟ منظورش کوروش است؟ شنیدن این حرف‌ها از طرف او، باعث می‌شود احساس کنم زخمی قدیمی که مدت‌ها فکر می‌کردم بسته شده است، دوباره سرباز کرده و به من یادآوردی می‌کند که آن‌قدرها...

vida1 · 27/3/26

***

«پنج سال پیش»
همه‌چیز از آن روز شروع شد. یک صبح به‌ظاهر دل‌انگیز؛ اما به‌طرز عجیبی خفه‌کننده. ساعت نزدیک‌های هفت صبح بود که آلارم گوشی‌ام شروع به زنگ زدن کرد و من تنها کاری که کردم، این بود که بدون باز کردن چشمانم، دستم را به سمت گوشی‌ام ببرم و بدون تردید و‌ نگرانی، آلارم آن را خاموش کنم. چند لحظه بیشتر نگذشت که سایه‌ای نسبتاً بلند را بالاسر خودم احساس کردم. مادرم. بازهم مادرم. هروقت می‌خواهم ده دقیقه‌ای اضافه بخوابم، مادرم همین‌طور می‌ایستد بالای‌ سرم، دست‌به‌سینه می‌شود و اگر تا پنج دقیقه‌ی دیگر از خواب بیدار نشوم، با یک پارچ آب یخ این‌کار را انجام می‌دهد!
به‌آرامی چشمانم را باز می‌کنم و بلافاصله، وقتی نور خورشید که از پنجره‌ به داخل تابیده است را روی صورتم احساس می‌کنم، اخمی محو...

vida1 · 27/3/26

به‌آرامی روی صندلی مقابل مادرم می‌نشینم و او، چای را روبه‌‌رویم روی میز چوبی می‌گذارد. خمیازه‌ای می‌کشم و می‌گویم:
- حالا نمی‌شد یک امروز را به‌مسافرت نرویم؟
مادرم نیم‌نگاهی به چهره‌ی خواب‌آلود من می‌اندازد و با لحنی کنایه‌آمیز، زمزمه می‌کند:
- تو چه؟ از این‌که هرروزت را در خانه بگذرانی خسته نشده‌ای؟ یک مسافرت کوتاه می‌رویم، از ترافیک و اضطراب شهری دور می‌شویم و برای چند روز هم که شده، در یک هوای پاک زندگی می‌کنیم.
کمی مکث می‌کند و سپس، با صدایی کمی بلندتر، می‌گوید:
- بدقلقی نکن. می‌دانی که پدرت از این اخلاق‌ها خوشش نمی‌آید.
آری، درست است. پدرم از این اخلاق‌ها خوشش نمی‌آید. فقط این در نظرم جالب است که چرا خودش تمام این اخلاق‌‌های از نظرش «بد» را دارد‌. می‌خواهم چیزی بگویم؛ اما بعد،...

در حال تایپ رمان از این‌جا تا هیچ‌جا | ویدا کاربر انجمن یک رمان

vida1

امضا : vida1

Raiya

امضا : Raiya

vida1

امضا : vida1

vida1

امضا : vida1

vida1

امضا : vida1

vida1

امضا : vida1

vida1

امضا : vida1

vida1

امضا : vida1

vida1

امضا : vida1

vida1

امضا : vida1

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 42)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)