در حال تایپ رمان آخرین مسافر | محمدمهدی منصوری کاربر انجمن یک رمان

[Mohammadmahdimn]

نام رمان:

آخرین مسافر

نام نویسنده:

محمدمهدی منصوری

ژانر رمان:

عاشقانه، تراژدی

کد رمان: 5786
ناظر: @Sydney

خلاصه: در دلِ زمستانی سرد و زیر باران‌های پراکنده، پسری در آستانه‌ی فروپاشی ایستاده بود؛ سایه‌ی سنگین فقر و شکست، افسردگی عمیقی بر جانش انداخته بود. توانِ ادامه‌ی این زندگیِ پر از رنج و رسیدگی به مادرِ بیمارش، از او سلب شده بود. درست در اوجِ ناامیدی، زمانی که رهایی از این تیره روزی تنها راه پیش رویش به نظر می‌رسید، رؤیایی به جهانِ تاریکش وارد می‌شود. حضور دختری دوست‌داشتنی، اما کمی مرموز، که آمیزه‌ای بود از آرامش و رمز و راز. او با خود، ماجرای عشقی مبهم را به ارمغان آورد؛ عشقی که هیچ‌کس نمی‌دانست پایانش چگونه رقم خواهد خورد.

 

[Mobina.Yahyazade]

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با رمان به لینک زیر...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mohammadmahdimn]

مقدمه: سرمایی که تا مغز استخوان رخنه می‌کرد و با اشک‌های آسمان درهم آمیخته بود. شهر، زیر این باران غم‌انگیز، رنگ باخته و اندوهگین‌تر به نظر می‌رسید و در میان این اندوهِ بی‌انتها، پسرکی ایستاده بود؛ قطرات باران صورتش را می‌پوشاندند تا کسی اشک‌های جاری از چشمانش را نبیند.

 

[Mohammadmahdimn]

حوالی ساعت دو نیمه‌شب در سرمای شدید یک شب زمستانی، مهدی ماشینش را روی پل خاموش کرده بود. باد سرد از روی رودخانه می‌وزید و قطره‌های ریز مه، صورتش را نمناک و سنگین کرده بود. چراغ تمام خانه‌ها خاموش بود و شهر به خوابی عمیق فرو رفته بود؛ اما صدای بال‌زدن جغدها در آن حوالی می‌پیچید. آب خروشان با صدایی بلند از دهانه‌های پل پایین می‌رفت و سکوتِ خیابان خالی را می‌شکست؛ اما مهدی هیچ‌کدام را نمی‌شنید. نه پرواز جغدها برایش مهم بود و نه خروش رودخانه، فقط همان فکری در سرش می‌چرخید که ماه‌ها رهایش نکرده بود. سوز هوا بر تنش می‌نشست، ولی حرارت افکاری که شکنجه‌اش می‌کرد نمی‌گذاشت سرمایی حس کند؛ در تب این افکار می‌سوخت. هر لحظه در تصمیمش جدی‌تر می‌شد. خیال می‌کرد با این اقدام از شر این سوز و گداز راحت...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mohammadmahdimn]

مهدی برگشت و سوار ماشین شد. در آن چند لحظه‌ی کوتاه، درگیر دوراهی سنگینی بود که ذهنش را درگیر کرده بود؛ ادامه دادن این زندگی سخت و دشوار در کنار مادر، یا رها کردن همه‌چیز و گذاشتن مادر در تنهایی مطلق.
باد سردی که لحظاتی قبل به صورتش خورده بود، هنوز چشمانش را می‌سوزاند. دیدش تار بود؛ چشمانش از سوز هوا پر از اشک شده بود… شاید هم فکر مادر او را به گریه انداخته بود. هرچه بود، با همان حال پریشان ماشین را روشن کرد و راه خانه را در پیش گرفت. در مسیر، بارها سرگذشت روزهای اخیر از ذهنش گذشت. فشار تنهایی و نداشتن پول برای پرداخت بدهی‌ها، او را به این نقطه تلخ رسانده بود.
مهدی اکنون سن و سال ازدواجش بود، اما کدام دختری حاضر می‌شد همسر او شود؟ نه سرمایه‌ای داشت که برای یک زندگی مشترک تکیه‌گاهش باشد و...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mohammadmahdimn]

مهدی پرده را کامل کنار کشید و کمی پنجره را باز کرد. هوای تازه و مرطوب صبحگاهی به داخل اتاق دمیده شد؛ اما چون می‌دانست سرما موجب آزار مادر می‌شود، خیلی سریع پنجره را بست و به آشپزخانه رفت.
در تلاش بود چیزی پیدا کند تا صبحانه‌ای برای مادر فراهم کند؛ اما خوراکی‌های زیادی آن‌جا پیدا نمی‌شد و کابینت‌ها تقریباً خالی بودند. تنها مقدار اندکی چای خشک در یک قوطی فلزی کوچک به همراه چند حبه قند باقی مانده بود. پول همین‌ چای و قند را هم هنوز به مغازه محل بدهکار بود. به ناچار با همین‌ها برای مادر چایِ شیرین و کمی نان خشک آماده کرد و کنار دستش گذاشت. شرمندگی در چهره‌ی مهدی موج می‌زد؛ اما چاره‌ دیگری هم نداشت. پیرزن نگاهش را از غذا دزدید. اشتهایی نداشت؛ از وقتی حال پسرش را می‌دید، دل‌ و دماغ هیچ چیز حتی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mohammadmahdimn]

وقتی به میدان رسید از ماشین پیاده نشد، هیچ‌کس در سطح شهر تردد نمی‌کرد. مغازه‌ها هنوز باز نشده بودند؛ همه‌ی مردم در این سرما ترجیح می‌دادند در خانه بمانند. فقط مغازه‌ی میوه‌فروشی باز بود، آن‌هم چون صاحبش شب‌ها همان‌جا داخل مغازه می‌خوابید.
مهدی هم داخل ماشینش نشسته بود و نگاهش به قطرات باران خیره، که روی شیشه می‌لغزیدند، به هم می‌پیوستند و پایین می‌رفتند. به یاد حرف مادرش افتاد که در کودکی به او گفته بود: «وقتی بارون می‌باره، دعاها زودتر به آسمون می‌رسند.»
اما او چه دعایی باید می‌کرد؟ بی‌شک مهم‌ترین خواسته‌اش سرمایه‌ای بود که بتواند با آن اجاره عقب‌افتاده‌ی خانه، بدهی‌ها و اقساطش را پرداخت کند. ماشینش را تعمیر کند و از همه مهم‌تر دل مادرش را شاد کند.
دست‌هایش را به دعا بلند کرد، اما ته...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mohammadmahdimn]

مهدی در ابتدا کمی مردد بود؛ اما دلش نمی‌خواست غذا را هم از دست بدهد. سرانجام با اصرار پیرمرد سر سفره‌ی او نشست و همراه او شد.
پیرمرد پرسید:
- خب شغلت چیه جَوون؟
مهدی با صدای آرام گفت:
- راننده تاکسی‌ام.
- امروزم که شهر خلوت بود، لابد هیچکی هم نبود تاکسی بگیره؟
-همین‌طوره.
مهدی با شرمندگی و کوتاه پاسخ سؤالات پیرمرد را می‌داد. در آخر از پیرمرد میوه‌فروش بابت ناهار تشکر فراوانی کرد و به او گفت:
- ببخشید که مهمون ناخونده شدم. آبگوشت خیلی خوشمزه‌ای بود. امیدوارم سفره‌ات همیشه پربرکت باشه.
پیرمرد هم به او گفت:
- نوش جونت. بازم به من سر بزن، منم این‌جا تنهام.
مهدی از مغازه بیرون آمد و دوباره به طرف ماشینش رفت. داخل ماشین نشست و با خود گفت: «کاش حداقل پول داشتم تا ناهارم رو حساب می‌کردم.»
هوا...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mohammadmahdimn]

جاده به طرز وحشتناکی تاریک بود؛ چرا که جاده‌ی بدون عابر نیازی به برق‌کشی نداشت.
هر کسی جرأت اینکه شب از این جاده عبور کند را نداشت.
حالا مهدی تنها پشت فرمان بود و در خیالات خودش و خاطراتی که در ذهنش مرور می‌شد؛ اما وقتی نور چراغ‌های ماشین به دخترک تابید و مهدی متوجه او شد، سرعتش را کم کرد و چند مرتبه بوق زد، اما دخترک از وسط جاده تکان نخورد. معلوم بود زیر باران خیس شده و هیچ سرپناهی نداشته.
مهدی ماشینش را متوقف کرد. برف‌پاک‌کن‌های ماشین همچنان کار می‌کرد. باران با ضربات آهنگینی به سقف و شیشه‌های ماشین برخورد می‌کرد.
دخترک به سمت ماشین مهدی حرکت کرد و در این لحظه، ترسی ناخواسته وجود مهدی را فرا گرفت؛ اما مگر یک دخترِ تنها، چه تهدیدی می‌توانست برایش باشد؟ آن هم در آن سرما و زیر باران که هر...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mohammadmahdimn]

با حرکت ماشین، آب باران که روی سطح آسفالت نشسته بود، به گلگیرها می‌پاشید. مهدی با سرعت کم حرکت می‌کرد تا ماشین از جاده منحرف نشود. او این‌گونه فرصت بیشتری برای زیر نظر داشتن مسافرش داشت.
هر از گاهی از داخل آینه وسط ماشین به دخترک نگاه می‌انداخت؛ اما همچنان تاریکی مانع وضوح چهره آن دختر بود.
تنها چیزی که مهدی می‌توانست متوجه آن بشود، موهای دخترک بود که با دستان باریک و ظریفش آن‌ها را جمع می‌کرد و روی شانه‌هایش رها می‌کرد. انگار قصد داشت آب باران داخل موهایش را بتکاند؛ اما با احتیاط این کار را انجام می‌داد تا مبادا داخل ماشین را کثیف کند.
مهدی متوجه حرکات او می‌شد اما حرفی نمی‌زد. داخل ماشین از گفت‌وگو ساکت بود و فقط صدای بارش باران، آبی که به گلگیرها می‌پاشید و رفت و برگشت برف‌پاک‌کن‌های...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.