شعر مجموعه اشعار اقلیمِ زار | آذربان شاعر انجمن یک رمان

[Eccedentesiast]

***
حزنی از آفاق آمد روی چشمانم نشست
گرد ماتم بر دل بی‌تاب و حیرانم نشست
خنده از لب رفت و امید از دل من رخت بست
تا ابد اندوه مهمان شبستانم نشست​

 

[Eccedentesiast]

***
غم به جانم چو نشست ابر به فریاد آمد
اشک بر دیده بی‌حوصله باد آمد
هیچ‌کس راز دلم را به تماشا نشنید
آسمان فهم غمم کرد و به بیداد آمد​

 

[Eccedentesiast]

***
دل من خو به غم و محنت ایام نداشت
هوس خانه اندوه در این بام نداشت
غم مرا برد چنان نرم به خاموشی خویش
که دگر فرصت یک خنده به هنگام نداشت​

 

[Eccedentesiast]

***
غم چو در سینه من خانه غران بگرفت
ابر بر گنبد گردون ره باران بگرفت
گفتم این گریه ز ابر است ولی دانستم
چرخ از داغ دلم شیوه گریان بگرفت​

 

[Eccedentesiast]

***
لابه‌لای خنده‌هایم غم نگاهم می‌کند
خنده را بر چهره‌ام نقش گناهم می‌کند
خلق لبخندم ببیند بی‌خبر از درد من
داغ، هر شب سینه‌ام را قتلگاهم می‌کند​

 

[Eccedentesiast]

***
همچو موج بی‌کران غم به دود آلوده‌ام
در هجوم روزگارانم تنی فرسوده‌ام
هر نفس با درد خود جنگیدم و آخر چنین
در غبارِ محنت دنیا چنین بیهوده‌ام​

 

[Eccedentesiast]

***
غم به سراغ من بیا جان و جهان من ببر
حاصل عمر رفته را آه نهان من ببر
من که دگر زِ رنجِ تو تابِ نفس نیاورم
خسته‌ام از دوام خویش تاب و توان من ببر​

 

[Eccedentesiast]

***
قصه‌ام قصه‌ی داغ غم و مجنونی خویش
دفترم پر شده از شرح پریشانی خویش
نه کسی محرم این درد نهان گشته نه من
ره برون بردم از این حلقه حیرانی خویش​