حرفه ای داستان کوتاه گوربه | آذربان نویسنده انجمن یک رمان

[Eccedentesiast]

نگاهم را به پنجره می‌دوزم. باران، آرام و بی‌وقفه می‌بارد. قطره‌های کوچک روی شیشه سر می‌خوردند و رد باریکی از آب به جا می‌گذارند. حس غریبی به صخره‌های دلم می‌کوبد. نه امید، نه ناامیدی، چیزی میان این دو. انگار که تازه از خوابی طولانی بیدار شده‌ام و مرز بین رؤیا و واقعیت را تشخیص نمی‌دهم.
سر برمی‌گردانم و به پودی می‌نگرم. انگار او هم سکوت و سکون را دوست دارد و انگار عجله‌ای هم برای ادامه‌دار بودن این گفتگو نمی‌بیند. چشم‌هایش نیمه‌بازند؛ خواب و بیدار!
دست روی زانوانم می‌کشم و خطوط کج و معوج نیز ضمیمه‌اش. رو به اویی که سکوت کرده، می‌پرسم:
- چرا ساکتی؟
گوش‌هایش را کمی تکان می‌دهد و چشم می‌بندد.
- چون چیزی برای گفتن ندارم.
ابرو بالا می‌اندازم. پاسخش بدیهی‌ست. با این‌حال...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Eccedentesiast]

- خب شاید حق باهاشون باشه... به‌نظرت کی دوست داره توی یه لحظه‌ی خالی بمونه؟
- کسی که بتونه توی اون لحظه، خودش رو بشناسه.
به جلو خم می‌شوم. حرف‌هایش گاه روی مغزم پابرهنه راه می‌روند.
- خودش رو بشناسه؟ دقیقاً یعنی چی؟ چیش رو بشناسه؟
نگاهش را از چشم‌های پرسوالم می‌گیرد و خیره‌ی پنجره می‌شود‌. شاید هم از سوال و جواب خسته شده باشد.
- سکوت، آینه‌ست. وقتی هیچ صدایی، هیچ سرگرمی‌ای، هیچ چیز حواس‌پرت‌کنی وجود نداره، اون موقع تنها چیزی که باقی می‌مونه خودتی، و خیلی‌ها از این وحشت دارن. شاید چون نمی‌خوان ببینن که واقعاً چی توی ذهنشونه. شایدم چون از خودشون نفرت دارن!
حس می‌کنم چیزی درونم فرو می‌ریزد. مهره‌ای می‌افتد و تمامی درهای سیاه باز می‌شوند. به یاد می‌آورم. تمامش را به یاد...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Eccedentesiast]

کمی بعد، صدای چرخیدن کلید داخل قفل، سکوت خانه را می‌شکند.
بی‌اختیار سر بلند می‌کنم. انگار همان صدا رشته‌ی افکارم را در مشت گرفته و پاره‌پاره می‌کند. پودی هم گردنش را بلند و گوش‌هایش را تیز می‌کند. انگار کمی با قفل در درگیر است که چند ثانیه فقط صدای برخورد فلز با قفل و سپس باز شدن آرام در به گوش می‌رسد. آرزو می‌کنم موجودی نامرئی بودم که قرار نبود در این جمع پیش رویم شرکت کند.
سام با لبخند عمیقی وارد خانه می‌شود. هوای خنک بیرون همراهش داخل خانه می‌خزد. کت مشکی‌ای که به تن دارد از باران کمی نم دارد. پشت سرش سهیل و امیر هم وارد می‌شوند؛ دو چهره‌ای که در عین آشنایی برایم غریبه نیز به‌نظر می‌رسند. آدم‌هایی که زمانی بخش بزرگی از روزهای معمولی زندگی‌ام بودند. روزهایی که حالا آن‌قدر دور...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.