ویژه رمان ناوالِد | نگار 1373 نویسنده انجمن یک رمان

[نگار 1373]

بیرون از ساختمان دپارتمان «چیلدرنز سیفتی»، مکس به کاپوت شورولت کوروِت سی-فور* قدیمی سیاهش تکیه زده بود و در حال تماشا کردن آسمان شب، سیگار می‌کشید. پشت سرش از داخل اداره، صدای هیاهوی کارکنان و شوالیه‌هایی که در رفت و آمد بودند، سکوت آن‌جا را می‌شکست. اما بلوار و خانه‌های ردیف شده‌ی مقابلش، در تاریکی و سکوت عمیقی فرو رفته بودند. اگر تیرهای چراغ وجود نداشتند، حتی یک گربه هم نمی‌توانست محیط آن‌جا را ببیند و تشخیص بدهد. از دیدن آسمان که خسته شد، سرش را پایین انداخت و به طرح محو خانه‌ها خیره شد. پُک دیگری به سیگارش زد و هنوز آن را از جلوی صورتش پایین نیاورده بود که کسی از پشت سر گفت:
- چرا سر شیفتت نیستی؟
صدای شوالیه‌ی همکار نادیا را بدون دیدنش شناخت. هر شخص دیگری هم که جای او بود می‌شناخت،...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

به خاطر دیر خوابیدن دیشبش، خیلی احساس سرحال بودن نداشت. حتی مصرف قهوه هم کمکش نکرده بود و چشمانش کمی دودو می‌زد. با این وضعیت، باید خرید امروز را هم انجام می‌داد و از این کار خیلی لذت نمی‌برد. نادیا به مغازه‌ها بی‌هدف سر می‌زد و گاه دست خالی و گاهی با خریدی از آن‌جا بیرون می‌آمد. از این‌که امروز شیفت نداشت خوشحال بود، اما امشب هم مثل دیشب، باید از عصر تا دیروقت گشت‌زنی می‌کرد. سعی کرد یادآوری شب‌کاری‌اش را کنار بگذارد و فقط روی خریدش تمرکز داشته باشد.
بعد از دقایقی، تصمیم به خرید قهوه‌ی دیگری گرفت و بیرون از کافه نشست تا حال و هوایی عوض کرده باشد. حین صرف قهوه، به ماجرای دیشب و بحث و جدلش با مکس هم فکر می‌کرد. به خاطر می‌آورد که مکس به آن مادر اشاره می‌کرد و با صدای بلندی به او می‌گفت:
-...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

در آخر دل به دریا زد و انتخاب کرد که اول همکارش را بازخواست کند یا دلیل را از او بخواهد. با همان وضعیتی که داشت، به طرف مکس رفت و از او پرسید:
- شصت و یک؟ مشکل چیه؟
سر مکس با شدت به طرفش چرخید. ولی نادیا از مواجه شدن با نگاهش، آهسته گامی به عقب برداشت. آتش خشم عجیبی در چشمان به رنگ شکلاتش دیده می‌شد و دیدن چنین حالتی در همکاری به خونسردی شصت و یک، برایش بی‌سابقه بود. پوست همیشه رنگ پریده‌ی مکس به سرخی می‌زد و می‌توانست لرزش خفیف چشمانش را با کمی دقت تشخیص بدهد. ولی اتفاق عجیبی رخ داد. مکس یک ثانیه بعد از دیدن نادیا، یک‌باره آرام گرفت و مقابل دیدگان متحیرش چنان تغییر کرد که نادیا بیشتر از قبل شگفت‌زده شد. همان نگاه مغرورانه و پر از تمسخر همیشگی مکس، جایش را به خشم افسار گسیخته‌اش بخشیده...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

بارها در آموزش‌های مرتبط با این قضیه شرکت کرده بود و از هیچ تلاشی برای پیشرفتش در این زمینه دریغ نمی‌کرد؛ ولی باز هم تا با کودک گریانی مواجه می‌شد که نیاز به آرام کردن داشت، زبانش بند می‌آمد. حتی یکی از اپراتورها به شوخی به او گفته بود چنین مهارتی را هر کسی می‌توانست به دست بیاورد، به جز نادیا. نادیا سرخورده و غمگین دوباره کودک را نوازش کرد و او را به طرف خودش کشید تا در آغوشش بکشد. بر خلاف چیزی که پیش‌بینی می‌کرد، پسر از خودش مقاومتی نشان نداد و در آغوشش خزید؛ ولی هم‌چنان بی‌قراری می‌کرد.
سرش را چرخاند تا مکس را ببیند تا به او چیزی بگوید، ولی متوجه‌ی او شد که داشت همان مرد را وادار می‌کرد تا سوار ماشینش بشنود. از همان‌جا صدایش زد:
- شصت و یک، مطمئن باش این دفعه دیگه به رئیس گزارش عدم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

بچه را تشویق به راه افتادن کرد و با خریدها و وضعیت ظاهری نامناسبش، خودش را از پله‌های عریض و سنگی جلوی ورودی اداره بالا کشید. همان‌جا بالای پله‌ها، پشت در خشکش زده بود و به انعکاس تصویر خودش و تصویر همراه شلخته و ترسیده‌اش، روی در شیشه‌ای نگاه می‌کرد. هم خودش و هم پسرک، از وارد شدن به آن‌جا واهمه داشتند. لحظاتی زمان برد تا بالأخره بعد از کمی تردید به داخل قدم برداشت.
به محض ورودش به بخش پذیرش اداره، متوجه شد چیزی که از آن می‌ترسید، دقیقاً به سرش آمد‌ه بود. سمت چپ بخش پذیرش، دو دستگاه خودکار فروش تنقلات و نوشیدنی قرار گرفته بود. طبق معمول، دسته‌ی سه یا چهار نفره‌ای از شوالیه‌های کادر اداری، کنار آن‌ها ایستاده بودند و در حال تعریف کردن داستانی، با هم می‌خندیدند. تا صدای برخورد پاشنه‌ی کفش...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

مکس لبخند کج و دندان‌نمایی زد و دندان‌های یکدست سفید و مرتبش را به نمایش گذاشت. نادیا در آن لحظه آرزو داشت که با مشت محکمی، همه‌ی دندان‌هایش را راهی شکمش کند. مکس با همان آرامش همیشگی‌اش پرسید:
- می‌شه بهم بگی چی می‌خوای بپرسی که این شکلی نگاهم می‌کنی؟
- اون مرد کی بود و این بچه چرا این‌جاست!
همین سوال ساده، باعث شد که آرامش از چهره‌ی مکس پر بکشد و به یک نوع بی‌تفاوتی ترسناک برسد. دست بچه را در دست انگشترپوشش محکم‌تر گرفت و با لحنی که در آن زنگی از اخطار وجود داشت گفت:
- می‌تونی برگردی خونه‌.
و قصد رفتن کرد، ولی نادیا با حرکت سریع دستش جلوی رفتنش را گرفت. چند نفر از افرادی که از کنار آن‌ها می‌گذشتند، نگاهی پر از سوال به آن‌ها انداختند، ولی نادیا دیگر به آن نگاه‌ها اهمیت نمی‌داد و فقط...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

نادیا نگاهش را از روی صفحه‌ی موبایل برداشت و زیر چشمی به راشل نگاه کرد. کبودی زیر چشمانش بیشتر از همیشه در ذوق می‌زد و بدخوابی‌های مکررش را به دیگران یادآوری می‌کرد. نادیا بدون آن‌که خیلی به حرفش ایمان داشته باشد گفت:
- آره، آره... «شب دیدبانان داوطلب» خیلی خوبه... .
حوصله‌ی جر و بحث نداشت و بیشتر دروغ گفتن به راشل را به بحث بیهوده با او ترجیح می‌داد.
- ولی کاش به جای هر ماه یه بار، هر هفته یک بار اجرا می‌شد. این‌جوری بهتر بود.
به جای نادیا، صدای نفر سومی جواب داد:
- شب داوطلبای آویزون خانواده‌ها رو می‌گفتی؟ هه! آره فوق‌العاده‌ست!
راشل از ترس جیغ کوتاهی زد و در حالی که دستش را روی قلب وحشت‌زده‌اش می‌گذاشت و چشمانش را می‌بست، با عصبانیت به نفر سوم توپید:
- شصت و یک به خاطر خدا هم که شده...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

و ابروهایش را آنقدر بالا برد که حالت هشتی‌گونه‌اش را کاملاً به نمایش می‌گذاشت. ولی راشل هم‌چنان از حقیقت گریزان بود و داشت با عجله برای اثبات حرف‌هایش بهانه می‌آورد:
- غیر‌ممکنه! داوطلبای دیگه حتماً می‌بیننش و چنین اجازه‌ای رو بهش نمی‌دن. حتی شاید به ما گزارش کنن و یکی از شما شوالیه‌ها جلوشون رو بگیره و... .
صدای خندیدن مکس، جلوی ادامه دادن حرفش را گرفت و وقتی خندیدنش را تمام کرد، با بی‌رحمی خاصی در صدایش گفت:
- سه ماه پیش جسد یه بچه رو زیر یه بوته پیدا کردن که داوطلبای عزیزت به اون روز انداخته بودنش. و بذار یه چیز جالب‌تر بهت بگم! خانواده‌ش رو هم دولت با کمک ما دستگیر کرد و به زندان انداخت، چون این اتفاق رو گزارش نداده بودن. و حتی یه چیز جالب‌تر از اینا! این‌که مادرش رو با یه ماچِت*...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

مکس داشت به هدفش می‌رسید و نادیا می‌خواست خرخره‌اش را بجود که با یادآوری ماجرای امروز، جلوی فوران خشمش را گرفت. این بار به جای داد و فریاد، دستش را درون جیب‌های کت سیاهش فرو برد و با اخم پرسید:
- قرار بود بهم بگی امروز چه اتفاقی افتاد.
مکس بر خلاف آن روز صبح، دیگر خنثی یا عصبی به نظر نمی‌رسید. همان لبخند ملایم را روی صورتش حفظ کرد و پرسید:
- چرا انقدر مشتاقی که بدونی؟ می‌دونم که از دونستن چنین چیزایی خوشت نمیاد و دوست نداری اذیت شدن یه بچه رو ببینی.
توانست متحیر شدن نادیا را ببیند که سعی در مخفی کردنش داشت. مکس با دیدن واکنشش، به دیوار سنگ مرمرپوش پشت سرش تکیه زد و دستش را در جیب شلوارش فرو برد و مثل نادیا ژست گرفت، اما کمی خودنمایانه‌تر از او. نادیا نگاهش را از او می‌دزدید:
- از کجا این...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

نادیا برای لحظه‌ای هیچ حرفی نزد. در چهره‌ی همیشه مغرور او چیزی دید که نمی‌توانست اسمش را چه بگذارد؛ شاید نوعی درماندگی. مکس دست از نگاه کردن به بقیه برداشت و دوباره نگاهش را به نادیا داد:
- پدر اون بچه داشت تحقیرش می‌کرد. کتکش می‌زد و هم‌زمان تلاش می‌کرد تا یه گربه رو اذیت کنه. اون طور که فهمیدم، اون بچه، گربه‌ها رو دوست داشت و پدرش می‌خواست با این کار شکنجه‌ی روحی براش درست کنه و شاید در آینده، بچه رو تشویق به حیوان‌آزاری کنه و... .
مکثی به وجود آمد‌. انگار که مکس دقیقاً نمی‌دانست آن را چطور بگوید، ولی بالأخره آن جمله را پایان داد:
- منم مثل اون روز تو... دیدنش باعث شد به سرم بزنه.
نادیا پیش خودش اعتراف می‌کرد که این بخش از وجود مکس را هرگز ندیده بود. قبل از آن، خیال نمی‌کرد که مکس حتی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.