در حال تایپ رمان ناوالِد | نگار 1373 نویسنده انجمن یک رمان

[نگار 1373]

نادیا آن‌جا بود، با آن موهای قرمز براق صاف و بلندش که باعث میشد او را به راحتی در هر مکانی و در هر جمعیتی از دور هم پیدا کرد. داشت به تنهایی، یک زن را با عصبانیت خیلی زیاد، دستبند زده به سمت ساختمان اداره می‌برد. ظاهراً هم داشت به همان زن با جار و جنجال مخصوص به خودش چیزهایی می‌گفت و مکس از تصور ابروهای نازک در هم رفته‌اش موقع داد و بی‌داد کردنش، خنده‌اش گرفت. از ماشین پیاده شد و از آن‌جا تا رسیدن به میز کارش، با بعضی از همکارانش خوش و بش کرد. به طعنه‌ی تعدادی از کادر اداری که از تحویل دادن اسلحه‌اش برای او جوک ساخته بودند خندید و به هیچ‌کدام اهمیت نداد. رخ دادن این اتفاقات، حتی اگر عادی هم نمیشد، برای مکس جزو بی‌اهمیت‌ترین مسائل کارش بود. داخل سالن اصلی، از یکی از شوالیه‌ها سراغ نادیا...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[نگار 1373]

و بعد از گفتن این حرف، دیگر چشم از مانیتور برنمی‌داشت. چنان به آن خیره مانده بود که انگار عضلات چشمانش، توانایی حرکت دادن کره‌ی چشمانش به اطراف را از دست داده باشند. نادیا داشت به او پاسخ می‌داد:
- پس برای همون بود که اصرار می‌کردی. واقعاً حق با تو بود، می‌دونی... باید بابت این سهل‌انگاریم ازت معذرت بخوام.
مکس با لحن پرخاشگرانه‌ای به او پرید:
- باید از اون بچه که چند روز اضافه با اون مادر دیوونه زیر یه سقف سر کرده معذرت بخوای؛ نه من!
و دستش را با قدرت بیش از حد زیادی روی موس مشت کرد. دهان نادیا باز مانده بود و با تعجب به او می‌نگریست که مشخص بود عصبی شده. فقط نمی‌دانست که اشتباهش کجا بود و هر چقدر فکر کرد، دلیل تغییر مود سریع او را متوجه نشد. مکس حتی نگاهش هم نمی‌کرد و دست از نوشتن...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.