ناب‌نگاره مجموعه دلنوشته‌های پژواک | فائزه کاکاحاجی کاربر انجمن یک رمان

[faezeh_ka_]

به نام ایزدیارم

نام مجموعه: پژواک
نام نویسنده: فائزه کاکاحاجی
ژانر:اجتماعی(تأملی)، عاشقانه،کمی فلسفی
مقدمه:
چرا پژواک؟ چون صدای ذهن منه. ذهنی که همیشه خودشو عجیب دیده. وقتی طوری زندگی کرده که با بقیه سازگار باشه؛ اما می‌دونسته شبیه هیچ کدوم نیست. نویسندگی برام یه سرگرمیه و اینجا بوم نقاشی ذهنمه.

 

[Viŏlet]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار نقد نخواهند شد و در...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[faezeh_ka_]

خیلی وقت است فهمیده ام داستان هایی که آدم را غصه دار می کند، فقط برای مردم نیست.
فهمیدنش آسان بود!
فقط کمی موهایم سفید
اندکی قلب ام پرتپش تر
هر از گاهی هم معده درد به سراغم می آمد...

 

[faezeh_ka_]

گاه به خود که می آیی؛
زمان چنان بی رحمانه گذشته است
که فکر می کنی یک سال هایی
از زندگی ات را دزدیده اند.
هرچه خاطراتت را مرور می کنی
نمی فهمی کجا زمان برایت ایستاده؟!
کجا زمان دور تند رفته؟!
قلبت ، دست کدام نانجیبی افتاده؟!
که هرچه می خواهی، پس بگیری
با تو راه نمی آید!
برایش قیمت گزافی می خواهد!
آخر، الان زمانه ی دندان گرد هاست!
احساسات قیمتی که نه؛ قیمت دار شده اند!
ارزان می خرند و گران می فروشند!
هی باید مالت را محکم بچسبی
که همسایه دزد نشود و تورا محکوم کند.
و تو هیچ پاسخی برای هیچ کدام از اتفاقات نداشته باشی!

 

[faezeh_ka_]

چه دردی می بینم در نگاه ها
از واژگان چشم های بی صدا
نباید چنین خون چکه کند!
چه کابوسی شده زندگی.
حتی اگر چشم هایم را بشویم؛
آدم های شاد تری به من لبخند نمی زنند.
افسوس !
من چندان انسان بی تفاوتی نیستم!
چیز هایی که قلب من می بیند
از تخیلات ترسناک هم دهشتناک تر است.
صداهای غم انگیز در گوشم زنگ می زنند.
هرچه سعی می کنم فرار کنم،
مرا گیر می اندازند.
وقتی دیگر توان فراری نیست
خود را بر من تحمیل می کنند.

 

[faezeh_ka_]

تو عاشق خواهی شد.
وقتی صدای جمعیت به یک باره قطع می شود.
و فقط یک جفت چشم در مرکز دنیا می ماند.
او را می بینی چنان که نخی نامرئی تورا به او می رساند.
اینکه تو چه فکری می کنی بی معنی می شود.
ذهنت با دقتی به او خیره می شود که انگار آخرین بار است!
و شاید ما بهم دروغ بگوییم، اما چشم ها ، دروغگوی خوبی نیستند.

 

[faezeh_ka_]

مرا نترسان!
من ترس های تورا زیسته ام
تو نمی دانی من از کجا می آیم
از چه چیز ها که زنده بیرون نیامدم!
هربار که ایستادم،
چه سنگی به دوش کشیده ام
با سنگی که بر دوش بود
چه راه هایی که دویده ام.
مرا نترسان!
من و ترس بر سر زندگی دوئل می کنیم.
می بینی که...
من از مرگ حتمی جان سالم به در برده ام!
با من اگر حرف می زنی
از شجاعت بگو
که من زنم ولی تهمتنم!

 

[faezeh_ka_]

از هرجا که افتادی بلند خواهی شد
از هر جا که قطع شدی روییده می شوی هیچ گاه متوقف نخواهی شد.
نام تورا انسان نهادند
امیدواری با تو زاده شده
از تلاش دست نخواهی کشید
موفقیت و پیشرفت برایت هیچ پایانی ندارد.
زیرا وقتی خودت باشی ،ناامیدی را به زیر می کشی.
این وعده ای راستین است
قدرت تو اراده ی توست.

 

[faezeh_ka_]

تنها حسرتم این است
تو با ضعیف ترین حالت من روبه رو شدی نه منِ اکنون، نه با قوی ترین زنی که دیده ام.
با این حال هم نتوانستی کامل پیروز شوی زیرا نقطه ضعفت خودت بودی؛ بار ها دیده بودم به خود دروغ می گفتی در مقابل من هیچ گاه همه ی قوایت را نداشتی .
بخشی از وجود تو من را باور کرده بود
من کوچک ،بزرگ منش را.

 

[faezeh_ka_]

از من می گفتی، شاید ما می شدیم.
از مقصد می گفتی، شاید راه ساخته می شد.
نه، من اهل قانون و جذب این خزعبلات نیستم!
فقط می گویم باید از یک جایی شروع می شدیم ؛شاید نقطه ی پایانی نبود.
ما قاضی شدیم قبل از جنایت حکم دادیم.
ما در دادگاه خود باختیم.
ما پیش آینده ی خود باختیم.
وقت ما تلف افکارمان شد.
افکارمان !...
بخشی از آن ، چه بیهوده بود.
نگرانی های بیجا، ترس های غیر واقعی!
اهمیت دادن های اشتباه!
می بینی عزیزم ؛ما خیلی جاها را
اشتباه رفته ایم...