شاعر‌پارسی اشعار بابا طاهر

[Nika_beramiriha]

شیرمردی بدم دلم چه دونست اجل قصدم کره و شیر ژیونست

ز موشیر ژیان پرهیز می‌کرد تنم وا مرگ جنگیدن ندونست

 

[Nika_beramiriha]

بود درد مو و درمانم از دوست بود وصل مو و هجرانم از دوست

اگر قصابم از تن واکره پوست جدا هرگز نگردد جانم از دوست

 

[Nika_beramiriha]

نمیدانم دلم دیوانهٔ کیست کجا آواره و در خانهٔ کیست

نمیدونم دل سر گشتهٔ مو اسیر نرگس مستانهٔ کیست

 

[Nika_beramiriha]

ته دوری از برم دل در برم نیست هوای دیگری اندر سرم نیست
بجان دلبرم کز هر دو عالم تمنای دگر جز دلبرم نیست​

 

[Nika_beramiriha]

یکی برزیگرک نالان درین دشت بخون دیدگان آلاله می‌کشت
همی کشت و همی گفت ای دریغا بباید کشت و هشت و رفت ازین دشت​

 

[Nika_beramiriha]

خرم کوه و خرم صحرا خرم دشت خرم آنانکه این آلالیان کشت

بسی هند و بسی شند و بسی یند همان کوه و همان صحرا همان دشت

 

[Nika_beramiriha]

بهار آیو به صحرا و در و دشت جوانی هم بهاری بود و بگذشت
سر قبر جوانان لاله رویه دمی که گلرخان آیند به گلگشت​

 

[Nika_beramiriha]

سیاهی دو چشمانت مرا کشت درازی دو زلفانت مرا کشت

به قتلم حاجت تیر و کمان نیست خم ابرو و مژگانت مرا کشت

 

[Nika_beramiriha]

من آن رندم که گیرم از شهان باج بپوشم جوشن و بر سر نهم تاج

فرو ناید سر مردان به نامرد اگر دارم کشند مانند حلاج

 

[Nika_beramiriha]

ته که می‌شی بمو چاره بیاموج که این تاریک شوانرا چون کرم روج

کهی واجم که کی این روج آیو کهی واجم که هرگز وا نه‌ای روج