مشاعره مشاعره با حرف ز

[m.sina]

زندگی باید کرد
گاه با یک دل تنگ...

زندگی باید کرد گاه با تلخی راه
گاه با یک گل سرخ گاه با یک دل تنگ
گاه باید رویید درمیان باران
گاه باید خندید با غمی بی پایان

 

[Tara Motlagh]

زندگی باید کرد گاه با تلخی راه
گاه با یک گل سرخ گاه با یک دل تنگ
گاه باید رویید درمیان باران
گاه باید خندید با غمی بی پایان

زين گونه‌ام كه در غم غربت شكيب نيست
گر سر كنم شكايت هجران غريب نيست

جانم بگير و صحبت جانانه‌ام ببخش
كز جان شكيب هست و ز جانان شكيب نيست

 

[m.sina]

زين گونه‌ام كه در غم غربت شكيب نيست
گر سر كنم شكايت هجران غريب نيست

جانم بگير و صحبت جانانه‌ام ببخش
كز جان شكيب هست و ز جانان شكيب نيست

زنده دل‌ها می‌شوند از عشق، م**س.ت
مرده دل کی عشق را آرد به دست

عشق را با نیستی سودا بود
تا تو هستی، عشق کی پیدا بود

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[FakhTeh]

ز تمام بودنی ها تو همین از آن من باش
که به غیر با تو بودن دلم آرزو ندارد...

 

[Tara Motlagh]

ز تمام بودنی ها تو همین از آن من باش
که به غیر با تو بودن دلم آرزو ندارد...

زین آتش نهفته که در سینه ی من است
خورشید شعله ای است که در آسمان گرفت

 

[m.sina]

زین آتش نهفته که در سینه ی من است
خورشید شعله ای است که در آسمان گرفت

زلف مشکین تو یک عمر تأمل دارد
نتوان سرسری از معنی پیچیده گذشت

آه نگذاشت اثر از دل صد پاره من
چون نسیمی که بر اوراق خزان دیده گذشت

 

[Tara Motlagh]

زلف مشکین تو یک عمر تأمل دارد
نتوان سرسری از معنی پیچیده گذشت

آه نگذاشت اثر از دل صد پاره من
چون نسیمی که بر اوراق خزان دیده گذشت

ز تو دارم این غم خوش به جهان از این چه خوش‌تر
تو چه دادیَم که گویم که از آن به‌ام ندادی

چه خیال می‌توان بست و کدام خواب نوشین
به از این در تماشا که به روی من گشادی

 

[m.sina]

ز تو دارم این غم خوش به جهان از این چه خوش‌تر
تو چه دادیَم که گویم که از آن به‌ام ندادی

چه خیال می‌توان بست و کدام خواب نوشین
به از این در تماشا که به روی من گشادی

زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار
چیست طاووس که در باغ نعیم افتادست

دلِ من در هوس روی تو ای مونس جان
خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

 

[Tara Motlagh]

زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار
چیست طاووس که در باغ نعیم افتادست

دلِ من در هوس روی تو ای مونس جان
خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

زخمی به گل کهنه ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کوره کوچک
شد قلّه یک آه، مسیر فوران شد

 

[فلورا.]

زخمی به گل کهنه ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کوره کوچک
شد قلّه یک آه، مسیر فوران شد

زندگاني گر کسي بي عشق خواهد من نخواهم
راستي بي عشق زندان است بر من زندگاني