در حال تایپ رمان من ارگ بمُ تو نقش جهانی | فاطمه محمدی اصل کاربر انجمن یک رمان

[میم.فـــا๛]

از شلوغی خیابان می‌گذریم و قباد صیف را با تمام خونسردی حال بهم زنش پشت سر می‌گذاریم.
می‌گفتم دراکولاست؛ هلیا همش مخالفت می‌کرد.
الان کار او با خون مرا در شیشه کردن چقدر فرق داشت؟
- شماره می‌خواست بده یا چی؟
صدای زن، در لا به لای سوت باد، نصفه و نیمه به گوشم می‌رسد.
برای شنیده شدن صدایم را بالا می‌برم.
- داشت زورم می‌کرد سوار ماشینش بشم!
خداروشکر ترافیک نیست؛ اما سرمای هوا روی موتور بیشتر خودش را به رخ می‌کشد. باد گونه‌هایم را ناز نه؛ می‌گزید، تا مرز بی‌حسی.
- تو دنیا پره از این آدما. فقط این یکی رو خدا دوست داشت گیر تو افتاد، وگرنه من بلد بودم جد و ابادش و بیارم جلو چشمش.
- منم بی‌زبون نیستم!
خنده‌اش درست وسط بوق کشدار اتوبوس کِنده‌بَک کنارمان گم می‌شود؛ انگار شهر هم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

- خیلی زنی به خدا. دمت گرم جیگر!
می‌خندد. از موتور پایین می‌پرم. آنقدر سوار شده‌ام که دیگر یک پا استاد حساب می‌شوم.
- طرف کی بود؟
به شیشه کلاه کاسکت صورتی‌اش که با متورش یکی بودند خیره می‌مانم. چهره‌اش را نمی‌بینم. با این حال مرا یاد مادام نوار در یک کالبد دیگر می‌انداخت.
زن‌هایی که دست زن دیگری را، بی‌سوال، می‌گرفتند.
- یه اشتباه قدیمی.
بشکنی دو انگشتی روی هوا می‌زنم و سری تکان می‌دهم.
- مال گذشتست.
کرایه را میدهم و زن موتوری می‌رود.
مسافرکش نبود؛ اما زندگیش خرج داشت.
هر دو دستم را روی سینه می‌گذارم و نفس عمیق می‌کشم. غروب پاییز دامن پهن کرده روی شهر. از همان غروب‌هایی که آسمان نه نارنجی است، و نه بنفش. چیزی میان خداحافظی و دلتنگی... .
نگاهم را میدهم به سر کوچه، تابلوی آبیِ...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

هوا اشتباه برداشت می‌کند و به سرفه می‌افتم. دستم را روی گلو می‌گذارم؛ کم مانده چشمانم از حدقه بیرون بپرد. او پوزخند می‌زند و گلدان بزرگی را در آغوش می‌گیرد.
- بابا جان، از تهران جز دود و غبار انتظار بیشتر داری؟
هنوز هم سرفه‌های خشک گلویم را می‌خراشد؛ لاکن کوتاه‌تر شده. پشت سرش وارد کتابفروشی می‌شوم. زنگوله‌های طلاییِ بالای در با صدای کم‌جانی خبر ورودم را می‌دهند. سر بالا می‌گیرم؛ همان نغمه، همان طنین قدیمی.
- شیده، بدقول شدی. قرارمون هفته‌ای دو بار بود. الان چند وقته پیدات نیست.
قدم می‌گذارم وسط کتابفروشی و دست می‌کشم روی قفسه‌های کتاب‌ها، دانه‌دانه، مثل شمردن خاطره‌های ریز و درشت.
- دانشگاه شروع شده، پیچوندن بقیه هم سخت‌تر. نمیتونم بهشون بگم دارم میرم انقلاب!
چشمم می‌افتد به...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.