داستان کوتاه در حال تایپ داستان کوتاه وهم سفید | آذربان نویسنده انجمن یک رمان

Viŏlet · 22/10/25

لحنش شکست و ادامه داد:
- خیلی خسته‌ست. دیشب تا صبح بیدار بود. یه لحظه فکر کردم دیگه نمی‌خواد به زندگی ادامه بده‌.
آن‌سوی خط سکوتی کوتاه شکل گرفت. سپس صدای آرام و محکم کوهیار آمد.
- می‌فهمم. کار درستی کردی که پیشش موندی. الان شاید فقط حضور تو براش خوب باشه و معنی داشته باشه. بقیه‌ش رو بذار برای وقتی که رسیدم. ببینم چی‌به‌چیه.
و ماهان آرام به حرف آمد:
- ممنونم واقعاً.
- نگران نباش. عصر می‌بینمتون. فقط سعی کن تا اون موقع آرومش نگه داری. حتی اگه چیزی گفت که منطقی نبود، مخالفت نکن. فقط گوش بده.
تماس که قطع شد، ماهان لحظه‌ای همان‌طور در سکوت ایستاد. موبایل هنوز در دستش بود. از پنجره‌ی باریک راه‌پله، نوری ملایم روی دیوار افتاده بود. انگار همه چیز در هوا معلق بود؛ حتی امید...

Viŏlet · 22/10/25

ساعت نزدیک پنج عصر بود که زنگ در به صدا درآمد. ماهان که از صبح در رفت‌وآمد میان آشپزخانه و اتاق هاوار بود، لحظه‌ای مکث کرد. اضطراب چون پیچکی سمی دور سینه‌اش راربیش از قبل فشرد.
هاوار با چشمانی که از بی‌خوابی هنوز هم رنگ خون داشتند، روی مبل نشسته بود. وقتی باز هم زنگ زده شد، سرش را بالا آورد و گفت:
- دوستته!
و انگار جمله‌اش خبری فاحش را به زبان آورد. صدایش آرام و پر از تردید بود.
ماهان با نرمی گفت:
- آره، کوهیاره.
هاوار چیزی نگفت. فقط چشم از در برنداشت. ماهان رفت و در را باز کرد. کوهیار همان‌طور که قول داده بود، با ظاهری ساده‌ آمده بود. نه کیف پزشکی، نه روپوش و نه حتی دفترچه‌ یادداشت دوست‌داشتنی‌اش. فقط شلوار مشکی، پیراهن خاکی‌رنگ و لبخند آرامی که از دور هم می‌شد حس کرد...

Viŏlet · 22/10/25

کوهیار با لحن بی‌تفاوتی بحث را ادامه داد:
- می‌فهمم. گاهی وقتا ذهن آدم اون‌قدر شلوغ می‌شه که نوشتن واسش واقعا سخت میشه. انگار وسط طوفان گیر کرده.
هاوار نگریستش. نگاهی که انگار برای اولین بار، پشت دود سرد ذهنش چیزی واقعی می‌دید.
- تو هم طوفان دیدی؟
و کوهیار لبخندی صادقانه نصیبش کرد.
- من فقط سعی کردم صدای باد رو بفهمم.
چند ثانیه بعد، هاوار آهسته گفت:
- گاهی فکر می‌کنم صداهایی که می‌شنوم، همین باده. فقط... کسی نمی‌فهمه از کجا میاد.
ماهان از آشپزخانه بیرون آمد. دو لیوان چای در سینی داشت. نگاه کوتاهی بین ماهان و کوهیار رد و بدل شد و ماهان فهمید که فضا هنوز هم سنگین است.
چای خوردنشان در سکوت بود. کوهیار طوری رفتار می‌کرد که انگار فقط یک مهمان ساده است؛ اما هر حرکتش حساب‌شده...

Viŏlet · 22/10/25

ماهان به سختی آب دهانش را قورت داد. دستان عرق‌کرده‌اش را مشت کرد. کوهیار اما هنوز آرام بود. به هر حال او کسی بود که این تجربیات را قبلاً از سر گذرانده بود.
- می‌فهمم. اگه اجازه بدی من شاید بتونم کاری کنم که اون صداها یه کم آروم‌تر بشن. کم‌کم... اما لازمه یه همکاری کوچیک ازت بگیرم.
هاوار با چشمانی خسته و بی‌اعتماد به مرد مثابلش نگاه کرد. ته دلش حتی نمی‌دانست چکار کند.
- تو هم می‌خوای منو بفرستی بیمارستان؟ مثل بقیه؟
مظلومیت لحن و جمله‌اش، قلب ماهان را به درد آورد. کوهیار به آرامی حرفش را بر زبان جاری کرد:
- نه. من فقط می‌خوام بدونی که هیچ‌کدوم از اون صداها حق ندارن بهت بگن که چی تموم شده یا چی شروع شده. چون هنوز این‌جا نشستی. داری حرف می‌زنی. داری چای می‌خوری. این یعنی...

Viŏlet · 23/10/25

ماهان و کوهیار چند قدم از ساختمان دور شدند. هوا سرد و سوز گرفته بود. کوهیار دست‌هایش را در جیبش فرو برد و چند لحظه‌ای را در سکوت راه رفتند. کوهیار انگار به دنبال حرف درست بود و ماهان غرق ذهنِ درگیرش. بالأخره ماهان طاقت نیاورد.
- چی فکر می‌کنی؟ وضعیتش چطوره؟
کوهیار لحظه‌ای به ساختمان پشت سرشان نگاه کرد. پنجره‌ی خانه‌ی هاوار نیمه‌روشن بود. نور زرد و ضعیفی از پشت پرده‌‌ی خانه‌اش به چشم می‌خورد.
- واقعیتش... .
نفسش را بیرون داد.
- همون‌طوری که گفتی ذهنش خیلی خسته‌ست. مدت زیادیه که تنها بوده و همین باعث شده صداها تو ذهنش قوی‌تر بشن. مغزش از دنیای بیرون فاصله گرفته. در حال حاضر... مرز بین واقعیت و خیال براش تقریباً یکیه.
ماهان ایستاد و با نگرانی پرسید:
- ممکنه خطرناک بشه؟ برای...

Viŏlet · 23/10/25

ماهان که با دقت گوش می‌داد، پرسید:
- چه روشی؟
کوهیار دستش را داخل جیب شلوارش گذاشت و به حرف آمد.
- اول، باید اعتمادش کامل جلب بشه. یعنی فعلاً از واژه‌هایی مثل درمان یا بیماری استفاده نکن. فقط بگو قراره کمک کنیم صداها کمتر شنیده شن. بعدش یه داروی سبکو شروع می‌کنم. دوزش پایینه. چیزی که خوابش رو تنظیم می‌کنه. اگه بخوابه، ذهنش فرصت نمی‌کنه خیال ببافه.
ماهان پرتردید و آرام سر تکان داد.
- باشه... یعنی فعلاً از بستری خبری نیست؟
کوهیار به او نگاه کرد، چهره‌اش جدی شد.
- نه الان. ولی اگه دوباره سایه‌ها رو دید، اگه صداها بهش دستور بدن که کاری بکنه. مثلاً فرار یا آسیب. اون موقع باید بستری بشه.
سکوت کوتاهی بین‌شان به جریان اقتاد. باد آرامی برگ‌های خشک پیاده‌رو را جابه‌جا می‌کرد. ماهان...

Viŏlet · 10/12/25

***
روز بعد، انگار هوای خانه‌ی هاوار سنگین‌تر از همیشه بود. نور کدر و سردی از لابه‌لای تار و پود پرده‌ها وارد می‌شد و روی فرش نقش می‌انداخت. همه‌چیز در همان نقطه‌ی مبهمی باقی‌مانده بود که ذهن هاوار هم در آن دست و پا می‌زد.
هاوار روی کاناپه، خواب و بیدار بود. چشم‌هایش باز و بسته می‌شد و بدنش بی‌جان بود. گاهی انگار دنبال چیزی در هوا می‌گشت و گاهی خیره‌ی سایه‌های روی دیوار می‌ماند.
ماهان، بی‌صدا کنار او نشسته بود. دستش را روی پیشانی هاوار گذاشت. اگرچه می‌دانست او تب ندارد؛ اما انگار با این حرکت کمی اطمینان برای خود می‌خرید.
صدای زنگ در ناگهان سکوت خانه را شکافت. هاوار به یک‌باره از جای پرید. به پهلو چرخید و خیره‌ی در شد.
ماهان از جای برخاست و به سمت در رفت. از پشت چشمی...

Viŏlet · 10/12/25

هاوار اخم کرد و سرش را در کوسن فرو برد. نمی‌خواست صدای مادرش را بشنود.
- من دیوونه نیستم!
چهره مادرش لحظه‌ای یخ بست؛ اما سریع به خود آمد و با لبخندی که سعی می‌کرد بوی مهربانی دهد، گفت:
- نه مامان، کی گفته؟ بیمارستان روانی فقط برای دیوونه‌ها نیست که. برای کساییه که... نیاز دارن مشاوره بشن و کمک می‌خوان. عزیزم مثلاً این‌که تو سایه می‌بینی طبیعیه؟
هاوار چشم‌هایش را با خستگی بست. ماهان در دلش فشار عمیقی حس کرد. انگار یک دست نامرئی قلبش را به قصد نابودی می‌فشرد.
مادرش با همان لحن نرم دوباره ادامه داد:
- بیا امروز بریم. دکتر گفته جای خوبیه، مراقبتن، بهت دارو میدن که حالت زودتر خوب شه. این‌جا که بمونی سایه‌ها بیشتر اذیتت می‌کنن.
هاوار با بیچارگی و سردردی که حالا گریبانش را...

Viŏlet · 10/12/25

مادرش که حالا نقاب مهربانی از چهره‌اش افتاده بود، با عصبانیت گفت:
- تو اصلاً تو حالیت نیست که تصمیم بگیری! من مادرتم! میگم میریم، باید بریم. دارم از این فلاکت نجاتت میدم. توی این وضعیت که شبیهِ... .
لحنش لرزید و چشمانش تنگ شد.
- شبیه آدمایی شدی که آخر عمرشونه!
قلب هاوار لرزید و چهره‌اش درهم فرو رفت. این جمله قلبش را هدف قرار گرفته بود.
با صدایی لرزان گفت:
- چرا... چرا همیشه این‌جوری حرف می‌زنی؟ چرا فکر می‌کنی من... من باعث سرافکندگیتم؟
و مادرش سکوت کرد. سکوتی که مهر تأیید به حرف هاوار زد.
این بار ماهان مصمم‌تر از قبل جلو رفت.
- خاله لطفاً برید. الان زمان مناسبی برای این حرفا نیست. دکترش گفته استرس براش مضره.
مادر هاوار به خواهرزاده‌اش خیره شد.
- تو هم شدی دکتر؟ هان؟...

داستان کوتاه در حال تایپ داستان کوتاه وهم سفید | آذربان نویسنده انجمن یک رمان

گزینه‌های بیشتر

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 2)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)