متون و دلنوشته‌ها بختیار علی

[NASTrr]

بسم الله الرحمن الرحیم

شخص دیگه‌ای که من بهش ارادت دارم این مرده
از جنگ، سیاست، دین و... می‌نویسه برای نجات انسان از بندهاشون. برای نفس کشیدن انسان و آگاهی.
مردد بودم برای زدن این تایپک. احتمال زیاد شبیه تایپک نادر ابراهیمی پر از متن‌هایی که صدبار خوندم و می‌خونم نشه اما پر از تفکرات ژرف و مکث‌های طولانی میشه برای آزادی.​

 

[NASTrr]

من تنها زمان را سپری می‌کردم، بی‌آن‌که زندگی کنم.

#جمشیدخان‌_عمویم‌ که‌ باد‌ همیشه‌ او را با خود‌ می‌برد

 

[NASTrr]

جنگ توی هر جبهه‌ای که باشه، برای من همون جنگه و همون کشته شدن آدم به دست برادر خودشه...

#جمشیدخان‌_عمویم‌ که‌ باد‌ همیشه‌ او را با خود‌ می‌برد
گاهی آدم به مسیرش شک می‌کنه اما آدمایی هستن که با داستان یادمون بیارن حقیقت رو

 

[NASTrr]

روزی کار به آن‌جا رسید که جمشیدخان دو فهرست متفاوت از نام عطرهای گوناگون را از همان بالا برای مردم خواند... یکی عطرهایی که بویشان برای ایمان ضرر دارد و نباید استفاده شوند! و دیگری عطرهایی که استفاده از آن‌ها برای تقویت ایمان مفید است! بعد معلوم شد که این مسئله با یکی از تاجران عطر ارتباط دارد که می‌خواست برای خود بازارگرمی کند و بازار عطرفروشان دیگر را از کار بیندازد.

#جمشیدخان‌_عمویم‌ که‌ باد‌ همیشه‌ او را با خود‌ می‌برد
وقتی مردم چشم به دهان بقیه هستن جای اندیشه و تفکر

 

[NASTrr]

احساس می‌کنم از حالا یه وظیفهٔ دیگه رو دوشم گذاشته‌ن... دست‌کم باید از این به بعد یادداشتای خودم رو بنویسم... تا نسلای آینده ـ همهٔ بچه‌هایی که توی ایران و عراق بزرگ می‌شن ـ دیگه نجنگن... تبدیل بشن به دو ملت که همدیگه رو دوست داشته باشن... چون می‌دونم که من از آسمون، بیشتر از هر کسی بدیای این جنگ رو می‌بینم.

#جمشیدخان‌_عمویم‌ که‌ باد‌ همیشه‌ او را با خود‌ می‌برد
پ.ن: نویسنده اهل کردستان عراق هست ساکن آلمان

 

[NASTrr]

من نگاهی به او انداختم و گفتم: «عموجون! باور کن من تموم عمرم آروز داشته‌م که یه بار... فقط یه بار مثل تو پرواز کنم.» خندید و گفت: «من هم تموم عمرم در آرزوی مملکتی بوده‌م که بادش آدم رو با خودش نبره.»

~ جمشیدخان عمویم که باد همیشه او را با خود می‌برد

 

[NASTrr]

«مثل ابله عاشق شدن، یعنی گوش ندادن به عیبای معشوق.»

~ جمشیدخان عمویم که باد همیشه او را با خود می‌برد

 

[NASTrr]

عشق کاری می‌کند که انسان همهٔ استعدادهای پنهانی‌اش را به کار بیندازد و تمام توانش را برای مبهوت کردن معشوقه‌اش به کار ببندد.

~ جمشیدخان عمویم که باد همیشه او را با خود می‌برد

 

[NASTrr]

می‌گفت که پیش‌تر تنها دیکتاتورهای بزرگی همچون استالین و هیتلر و موسولینی می‌توانستند چنین کارهایی بکنند... دیکتاتورهایی که ارتش و دولت و پلیس مخفی داشتند... اما حالا کافی است یک سایت داشته باشی تا بتوانی عقل و اندیشهٔ هزاران نفر را در مسیری که می‌خواهی هدایت کنی... هر کسی را که می‌خواهی، در نظر مردم محبوب و یا منفور کنی... دوستانت را بزرگ جلوه دهی و دشمنانت را رسوا کنی... چون انسان ذاتاً موجودی نادان است و هر چرندی را که در آنجا منتشر شود باور می‌کند...

~ جمشیدخان عمویم که باد همیشه او را با خود می‌برد

 

[NASTrr]

او معتقد بود که در این راه دشوار غربت، همهٔ تفاوت‌های میان انسان‌ها از میان می‌رود... فقر و ثروت، هویت و ملیت، نژاد و دین، معنای خود را از دست می‌دهند و آن‌چه می‌ماند، پیوند میان مشتی انسان بدبخت است که همه با هم به سویی نامعلوم می‌گریزند.


~ جمشیدخان عمویم که باد همیشه او را با خود می‌برد