متون و دلنوشته‌ها بختیار علی

[قمر]

خون من امضای من است
کتاب‌ها مرا صدا می‌زنند...
ما از این‌جا می‌گذریم، فکر نکن عابریم، ما رهگذر نیستیم، برای آن از این‌جا می‌رویم تا بار دیگر از این‌جا نگذریم.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

انسان‌ها در بیش‌تر فعالیت‌هایشان، خود را از پرسش‌های بزرگ و مهم پنهان می‌کنند و زندگی آن‌ها از پرسش دربارهٔ ماهیت زیبایی و معنای زندگی و زمان تهی شده است. انسان‌ها حریصانه در پی رسیدن به نوعی «آسودگی ابلهانه» اند؛ آسودگی که بنیاد آن ناشی از فراموشی اندیشیدن و زیبایی است. سادگی و سطحی بودن به همهٔ ابعاد زندگی نفوذ کرده است.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

ما خون خودمان را می‌ریزیم، تا خون کسی را نریزیم. اثر دست من و تو روی هوا، روی درخت، روی تفنگ جا نمی‌ماند...

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

من چیزی نیستم جز دفتری که با خون خود زندگی را باز می‌نویسد. با خون خود باغچه را می‌یابد، با خون خود تو را می‌خواند.
کتاب‌ها مرا صدا می‌زنند...
من که به دیدن گلی می‌میرم، چرا به رگبار می‌کشی‌ام؟

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

چاقو برداشتیم و رفتیم بدان جایی که خودکشی را در روحمان بکشیم، طناب را برداشتیم و رفتیم به جنگلی تا مردن را خفه کنیم، اما به جای مرگ نگاه کن که خود را کشتیم، به جای مرگ نگاه کن خویش را به دار آویختیم.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

من که صاف و ساده شبیه یک برگم در توفان، کس نمی‌داند فرزند کدامین درختم

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

کار من این است که نور را به جانت برسانم، کاری کنم که گل فراموشت نکند، نگذارم آفتاب در خانه‌ات غروب کند، نگذارم خاموشی مهربانی‌ات را فرا گیرد، کاری کنم خدا به یادت داشته باشد.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

بیشتر مردم شعر را انبار احساسات ساده می‌شناسند. عدم درک ماهیت شعر باعث شده تا شعر اسلحه‌ای بشود در دست عواطف ساده و روزمره.

 

[قمر]

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند:
آدمی در هر جایی می‌تواند از پایان سخن بگوید، جز در شعر. شعر فراخوان ابدی به سرآغاز است. با هر شعر جهانی نو ساخته میشود.

 

[قمر]

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند:
تو متولد می‌شوی و اهریمن نمی‌داند غرایز بد چه خوشبختی‌ای برایت می‌آورند. اهریمن نمی‌داند اناری که در دستان توست، چه طعم وحشی‌ای دارد. 𖦹°‧