شاعر‌پارسی اشعار سعدی

[hadi]

وه که گر من بازبینم روی یار خویش را
تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را




یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند
بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را




مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق
دوستان ما بیازردند یار خویش را




همچنان امید می‌دارم که بعد از داغ هجر
مرهمی بر دل نهد امیدوار خویش را




رای رای توست خواهی جنگ و خواهی آشتی
ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را




هر که را در خاک غربت پای در گل ماند ماند
گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را




عافیت خواهی نظر در منظر خوبان مکن
ور کنی بدرود کن خواب و قرار خویش را




گبر و ترسا و مسلمان هر کسی در دین خویش
قبله‌ای دارند و ما زیبا نگار خویش را




خاک پایش خواستم شد بازگفتم زینهار
من بر آن دامن نمی‌خواهم غبار خویش را




دوش حورازاده‌ای...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[hadi]

برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق فام را
بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را




هر ساعت از نو قبله‌ای با بت پرستی می‌رود
توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را




می با جوانان خوردنم باری تمنا می‌کند
تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را




از مایه بیچارگی قطمیر مردم می‌شود
ماخولیای مهتری سگ می‌کند بلعام را




زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا می‌کشد
کز بوستان باد سحر خوش می‌دهد پیغام را




غافل مباش ار عاقلی دریاب اگر صاحب دلی
باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را




جایی که سرو بوستان با پای چوبین می‌چمد
ما نیز در رقص آوریم آن سرو سیم اندام را




دلبندم آن پیمان گسل منظور چشم آرام دل
نی نی دلارامش مخوان کز دل ببرد آرام را




دنیا و دین و صبر و عقل از من برفت اندر غمش
جایی که...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[hadi]

تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا
سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا




نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر
تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا




شربتی تلختر از زهر فراقت باید
تا کند لذت وصل تو فراموش مرا




هر شبم با غم هجران تو سر بر بالین
روزی ار با تو نشد دست در آغوش مرا




بی دهان تو اگر صد قدح نوش دهند
به دهان تو که زهر آید از آن نوش مرا




سعدی اندر کف جلاد غمت می‌گوید
بنده‌ام بنده به کشتن ده و مفروش مرا

 

[hadi]

چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را
چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را




سروبالای کمان ابرو اگر تیر زند
عاشق آنست که بر دیده نهد پیکان را




دست من گیر که بیچارگی از حد بگذشت
سر من دار که در پای تو ریزم جان را




کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن
تا همه خلق ببینند نگارستان را




همه را دیده در اوصاف تو حیران ماندی
تا دگر عیب نگویند من حیران را




لیکن آن نقش که در روی تو من می‌بینم
همه را دیده نباشد که ببینند آن را




چشم گریان مرا حال بگفتم به طبیب
گفت یک بار ببوس آن دهن خندان را




گفتم آیا که در این درد بخواهم مردن
که محالست که حاصل کنم این درمان را




پنجه با ساعد سیمین نه به عقل افکندم
غایت جهل بود مشت زدن سندان را




سعدی از سرزنش خلق نترسد هیهات
غرقه در نیل چه اندیشه کند...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[hadi]

ساقی بده آن کوزه یاقوت روان را
یاقوت چه ارزد بده آن قوت روان را




اول پدر پیر خورد رطل دمادم
تا مدعیان هیچ نگویند جوان را




تا م**س.ت نباشی نبری بار غم یار
آری شتر م**س.ت کشد بار گران را




ای روی تو آرام دل خلق جهانی
بی روی تو شاید که نبینند جهان را




در صورت و معنی که تو داری چه توان گفت
حسن تو ز تحسین تو بستست زبان را




آنک عسل اندوخته دارد مگس نحل
شهد لب شیرین تو زنبورمیان را




زین دست که دیدار تو دل می‌برد از دست
ترسم نبرم عاقبت از دست تو جان را




یا تیر هلاکم بزنی بر دل مجروح
یا جان بدهم تا بدهی تیر امان را




وان گه که به تیرم زنی اول خبرم ده
تا پیشترت بوسه دهم دست و کمان را




سعدی ز فراق تو نه آن رنج کشیدست
کز شادی وصل تو فرامش کند آن را




ور نیز جراحت به دوا باز هم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[hadi]

کمان سخت که داد آن لطیف بازو را
که تیر غمزه تمامست صید آهو را




هزار صید دلت پیش تیر بازآید
بدین صفت که تو داری کمان ابرو را




تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی
که روز معرکه بر خود زره کنی مو را




دیار هند و اقالیم ترک بسپارند
چو چشم ترک تو بینند و زلف هندو را




مغان که خدمت بت می‌کنند در فرخار
ندیده‌اند مگر دلبران بت رو را




حصار قلعه باغی به منجنیق مده
به بام قصر برافکن کمند گیسو را




مرا که عزلت عنقا گرفتمی همه عمر
چنان اسیر گرفتی که باز تیهو را




لبت بدیدم و لعلم بیوفتاد از چشم
سخن بگفتی و قیمت برفت لؤلؤ را




بهای روی تو بازار ماه و خور بشکست
چنان که معجز موسی طلسم جادو را




به رنج بردن بیهوده گنج نتوان برد
که بخت راست فضیلت نه زور بازو را




به عشق روی نکو دل...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[hadi]

لاابالی چه کند دفتر دانایی را
طاقت وعظ نباشد سر سودایی را




آب را قول تو با آتش اگر جمع کند
نتواند که کند عشق و شکیبایی را




دیده را فایده آن است که دلبر بیند
ور نبیند چه بود فایده بینایی را




عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست
یا غم دوست خورد یا غم رسوایی را




همه دانند که من سبزه خط دارم دوست
نه چو دیگر حیوان سبزه صحرایی را




من همان روز دل و صبر به یغما دادم
که مقید شدم آن دلبر یغمایی را




سرو بگذار که قدی و قیامی دارد
گو ببین آمدن و رفتن رعنایی را




گر برانی نرود ور برود باز آید
ناگزیر است مگس دکه حلوایی را




بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس
حد همین است سخندانی و زیبایی را




سعدیا نوبتی امشب دهل صبح نکوفت
یا مگر روز نباشد شب تنهایی را

 

[hadi]

تفاوتی نکند قدر پادشایی را
که التفات کند کمترین گدایی را




به جان دوست که دشمن بدین رضا ندهد
که در به روی ببندند آشنایی را




مگر حلال نباشد که بندگان ملوک
ز خیل خانه برانند بی‌نوایی را




و گر تو جور کنی رای ما دگر نشود
هزار شکر بگوییم هر جفایی را




همه سلامت نفس آرزو کند مردم
خلاف من که به جان می‌خرم بلایی را




حدیث عشق نداند کسی که در همه عمر
به سر نکوفته باشد در سرایی را




خیال در همه عالم برفت و بازآمد
که از حضور تو خوشتر ندید جایی را




سری به صحبت بیچارگان فرود آور
همین قدر که ببوسند خاک پایی را




قبای خوشتر از این در بدن تواند بود
بدن نیفتد از این خوبتر قبایی را




اگر تو روی نپوشی بدین لطافت و حسن
دگر نبینی در پارس پارسایی را




منه به جان تو بار فراق بر دل ریش
که...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[hadi]

من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را
وین دلاویزی و دلبندی نباشد موی را




روی اگر پنهان کند سنگین دل سیمین بدن
مشک غمازست نتواند نهفتن بوی را




ای موافق صورت و معنی که تا چشم من است
از تو زیباتر ندیدم روی و خوشتر خوی را




گر به سر می‌گردم از بیچارگی عیبم مکن
چون تو چوگان می‌زنی جرمی نباشد گوی را




هر که را وقتی دمی بودست و دردی سوخته‌ست
دوست دارد ناله مستان و هایاهوی را




ما ملامت را به جان جوییم در بازار عشق
کنج خلوت پارسایان سلامت جوی را




بوستان را هیچ دیگر در نمی‌باید به حسن
بلکه سروی چون تو می‌باید کنار جوی را




ای گل خوش بوی اگر صد قرن بازآید بهار
مثل من دیگر نبینی بلبل خوشگوی را




سعدیا گر بوسه بر دستش نمی‌یاری نهاد
چاره آن دانم که در پایش بمالی روی را

 

[hadi]

رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما
فرمای خدمتی که برآید ز دست ما




برخاستیم و نقش تو در نفس ما چنانک
هر جا که هست بی تو نباشد نشست ما




با چون خودی درافکن اگر پنجه می‌کنی
ما خود شکسته‌ایم چه باشد شکست ما




جرمی نکرده‌ام که عقوبت کند ولیک
مردم به شرع می‌نکشد ترک م**س.ت ما




شکر خدای بود که آن بت وفا نکرد
باشد که توبه‌ای بکند بت پرست ما




سعدی نگفتمت که به سرو بلند او
مشکل توان رسید به بالای پست ما

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.