مشاعره مشاعره با اشعار پروین اعتصامی

[مَهوا]

نفس تو گمره است و همی ترسم
گمره شوی چو او کند ارشادت

دل خسرو تن است چو ویران شد
ویرانه‌ای چسان کند آبادت

تو گریه می‌کنی و خنده می‌کند گلزار

از این گریستن و خنده، بد‌گمان شده‌ایم

 

[Anoosh.]

تو گریه می‌کنی و خنده می‌کند گلزار

از این گریستن و خنده، بد‌گمان شده‌ایم

ما را زمانه رَنجکِش و تیره روز کرد
خُرَم کسیکه همچو تواَش طالعی نکوست

هرگز تو بارِ زحمتِ مردم نمی‌کشی
ما شانه می‌کشیم به هر جا که تار موست

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

تا کند جای برای تو فراخ
باغبان فلکم سخت فشرد
چه توان گفت به یغماگر دهر
چه توان کرد، چو میباید مرد
تو بباغ آمدی و ما رفتیم
آنکه آورد ترا، ما را برد
اندرین دفتر پیروزه، سپهر
آنچه را ما نشمردیم، شمرد
غنچه، تا آب و هوا دید شکفت
چه خبر داشت که خواهد پژمرد
ساقی میکدهٔ دهر، قضاست
همه کس، باده ازین ساغر خورد