مشاعره مشاعره با اشعار عاشقانه ما

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

مبتلای شب کیسوی تو بودن زیباست
هم دچار خم ابروی تو بودن زیباست

عابر کوچه مهتابی و لبریز عزل
تشنه جرعه ای بوی تو بودن زیباست

مثل موجی که فقط میل رسیدن دارد
هر نفس در هوس سوی تو بودن زیباست

تو به آیینه، نه! آیینه به تو خیره شده ست
تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید
و اگر  بغض کنی
آه از آیینه دنیا که چه‌ها خواهد کرد
گنجه دیروزت، پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف!
بسته‌های فردا همه‌ای کاش‌ ای کاش!
ظرف این لحظه ولیکن خالی ست

 

[m.sina]

تو به آیینه، نه! آیینه به تو خیره شده ست
تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید
و اگر  بغض کنی
آه از آیینه دنیا که چه‌ها خواهد کرد
گنجه دیروزت، پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف!
بسته‌های فردا همه‌ای کاش‌ ای کاش!
ظرف این لحظه ولیکن خالی ست

درون دل به غیر از یار و فکر یار کی گنجد
خیال روی او اینجا در او اغیار کی گنجد


ز حرف و صوت بیرونست راز عشق من با او
رموز عشق وجدانیست در گفتار کی گنجد


من و آزردگی از عشق او حاشا معاذلله
دلی کز مهر پر باشد در او آزار کی گنجد

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

درون دل به غیر از یار و فکر یار کی گنجد
خیال روی او اینجا در او اغیار کی گنجد


ز حرف و صوت بیرونست راز عشق من با او
رموز عشق وجدانیست در گفتار کی گنجد


من و آزردگی از عشق او حاشا معاذلله
دلی کز مهر پر باشد در او آزار کی گنجد

ای پیک راستان خبر یار ما بگو

احوال گل به بلبل دستان سرا بگو

آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

خاک می‌بوسم و عُذرِ قَدَمَش می‌خواهم

 

[m.sina]

ای پیک راستان خبر یار ما بگو

احوال گل به بلبل دستان سرا بگو

آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

خاک می‌بوسم و عُذرِ قَدَمَش می‌خواهم

خنده ات آیینه خورشید هاست
در نگاهت صد هزار آهو رهاست
میوه ای شیرین تر از تو کی دهد
باغ سبز عشق کو بی منتهاست

کدکنی

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

خنده ات آیینه خورشید هاست
در نگاهت صد هزار آهو رهاست
میوه ای شیرین تر از تو کی دهد
باغ سبز عشق کو بی منتهاست

کدکنی

تو را میخواهم و عشق تو پر کرده جهانم را
نفس در این قفس از من گرفته أسمانم را

 

[الف_مقدم]

تو را میخواهم و عشق تو پر کرده جهانم را
نفس در این قفس از من گرفته أسمانم را

آشیان تُهیِ دستِ مرا،
مرغِ دستانِ تو پُر می‌سازند

_حمید مصدق

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

آشیان تُهیِ دستِ مرا،
مرغِ دستانِ تو پُر می‌سازند

_حمید مصدق

دلداری چو من در ره دلدادگان

نیابد دل ربایی چون آزادگان