مشاعره مشاعره اشعار طنز خودمان

[Anoosh.]

شمع این خانه اگر صورت بی مقدار وی است
بگذار خمره ی ما هوس ترشی صد ساله کند

در فراغش بشوی ترشی صد ساله و باز
بر سر خود زنی از غصه و از اینهمه ناز

 

[faezeh_ka_]

در فراغش بشوی ترشی صد ساله و باز
بر سر خود زنی از غصه و از اینهمه ناز

زار شود روز سفید بِه ز پشیمان بودن
بَه به تنهایی و یک عمرعلافِ شاد بودن

 

[Anoosh.]

زار شود روز سفید بِه ز پشیمان بودن
بَه به تنهایی و یک عمرعلافِ شاد بودن

نشوی شاد به تنهائی و ، خواهی پوسید
گر نبینی رخ شمشاد قدان سرو تنان

 

[Hami5]

نشوی شاد به تنهائی و ، خواهی پوسید
گر نبینی رخ شمشاد قدان سرو تنان

روزی دهم تو را گر سری به ما زنی
ور نبینمت چه سود مرا؟ که حیف نان!

 

[Anoosh.]

روزی دهم تو را گر سری به ما زنی
ور نبینمت چه سود مرا؟ که حیف نان!

باید با ن میگفتید ولی خوب همین هم خوبه
+
نان و روزی مرا ایزد منان بدهد
حیف نان است که روزی تو بر باد دهد

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

دزد است
بگیریدش بگیریدش که دزد است ملاقه وکفگیر برده می گریزد به زندانش برید اما مبادا به او بد بگذرد خیلی فقیر است.

 

[faezeh_ka_]

دزد است
بگیریدش بگیریدش که دزد است ملاقه وکفگیر برده می گریزد به زندانش برید اما مبادا به او بد بگذرد خیلی فقیر است.

ترس من از رخ مهتاب یار بودن
آن همه چال بلندی چه به طناز بودن

 

[Anoosh.]

ترس من از رخ مهتاب یار بودن
آن همه چال بلندی چه به طناز بودن

نشوی راضی و از یار گریزان باشی
این چه برهان و دلیل است که تنها باشی
گر که طنازی و گر چال زنخدان داری
دیر نیست که اندر بر یاری باشی