در حال تایپ رمان هفت هزار و ششصد | آذربان نویسنده انجمن یک رمان

[Viŏlet]

ما بیشتر از هرچیزی یاد گرفته‌ایم که وانمود کنیم. وانمود کنیم که زنده‌ایم درحالی که مدت‌هاست با تیری در قلب‌مان مُرده‌ایم.

---

لبخند لبم شکفت. مهربان بود؛ البته شاید. سعی کردم به بدبینی کوچکی که ته دلم شکل گرفت اهمیت ندهم. دستم را تکان دادم و به او پشت کردم. باید می‌رفتم؛ می‌رفتم و با مبین صحبت می‌کردم. باید تکلیف یک سری مسائل روشن می‌شد. این‌گونه همه‌مان آرامش داشتیم. نگاهی به ناخن‌های ژلیش شده‌ام انداختم. رنگ گلبهی، به خوبی روی پوست گندم‌گونم نشسته بود. کنار خیابان ایستادم و شماره‌اش را لمس کردم. از وقت‌نشناسی خوشم نمی‌آمد. بعد از چند بوق، پاسخ‌گویم شد.
- جان؟
خیره به رفت و آمد ماشین‌ها،...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

حالا دیگر چه فرقی می‌کند من بُرده باشم یا تو؟ در جنگی که همه مُرده‌اند، چه فرقی می‌کند کدام طرف برنده باشد؟

---

چشم‌هایم کمی گرد بود. خشک شده بودم. نگاهم روی شانه‌اش گیر کرده بود. انگار جرئت نگاه کردنش را نداشتم. نمی‌توانستم قبول کنم مبین چنین قساوتی به جانم روانه کند. انتظار بیجایی بود. مهرزاد رفیقش بود؛ از برادر نزدیک‌تر!
- سلام بلد نیستی؟
صدای مبین بود که در ماشین پیچید. به خودم که آمدم، نگاه خیره‌ام را از شانه‌اش گرفتم و به مبین دادم. به زور از میان لب‌هایم زمزمه کردم:
- سلام.
با لبخندِ شیطان‌گونه‌ای خیره‌ی حالت‌هایم بود و من به این فکر می‌کردم که چیزی از سادگی‌هایم کم نشده بود. متوجه شدم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

وقتی تردید مرا در رفتن دید، نگفت نرو!
آن لحظه بود که من به‌طور جدی تصمیم گرفتم برای همیشه بروم.

---

عصبی بودم، دلخور بودم، تمام باورهایم فروپاشی کردند؛ اما کسی توجه نکرد، کسی ندید. این من بودم که به تنهایی خودم را بالا کشیدم. آن هم درست وقتی که برای اولین بار طعم یک تکیه‌گاه محکم را چشیده بودم.
این بار خیره‌ی نگاهش بودم. موجِ خشم به جانم زده بود. تمام دلخوری‌هایم را دریای قلبم به ساحلش هدایت کرده بود.
حالات چشم‌هایش را از حفظ بودم. ته نگاهش ترس داشت؛ ترس از حرف زدن. برای همین سکوت کرده بود. وگرنه زبانش درازتر از این صحبت‌ها بود!
- آروم!
پلکم می‌پرید. آرام بودن را چه معنی می‌کرد؟ پوزخندی سمی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

و از همه‌اش بدتر، زمان هاییست که تو در کنارم هستی اما، من از تمام جهان تنها ترم.

---

نمی‌توانستم کوتاه بیایم. انگار دمل چرکی دردناکم سر باز کرده بود. پنجه‌هایم را در روکش چرم و مشکی رنگ صندلی ماشین فرو بردم که فریاد نزنم. که تمام دردی که داشتم گریبانش را به قصد کشت، نفشارد. به سمتش چرخیدم. حین رانندگی هم از آیینه‌ی جلوی ماشین حواسش به من بود.
- چرا؟
با بغض پرسیدم، با چانه‌ای که می‌لرزید می‌پرسیدم، از فرط غم و اندوهی که قلبم را می‌فشرد، پرسیدم.
دیدم که چشمانش برق زد و دیدم که برق اشک بود. چیزی در دلم فرو ریخت. هنوز هم از برق اشکِ چشمش فرو می‌ریختم، هنوز هم غم نگاهش جان و تنم را به آتش می‌کشید...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

فکر می‌کردم غمی که مدت‌ها تمام وجودم رو گرفته بود رفته! اما اون نرفته بود، داشت به خشم تبدیل می‌شد. یک خشم بی‌نهایت.

---

توجهی نکردم و سرم را به سمت پنجره‌ی سمت راستم چرخاندم. دستور دادنش اعصابم را به هم می‌ریخت. چرا باید به او گوش می‌دادم. روانیِ طلبکار! پلک‌هایم را با عصبانیت به هم فشردم. تکلیفم مشخص نبود. شاد بودم؟ عصبی؟ یا غمگین؟
- همراز بیا. نیای می‌کشم میارمت جلو.
نگاهش کردم. می‌دانستم این کار را می‌کند. قصد آبروریزی نداشتم. پرحرص آهی کشیدم و لج کردن را کنار گذاشتم. کنارش که جاگیر شدم، به سمتم چرخید. حین این‌که دستش را به سمت موهایم می‌برد، به حرف آمد.
- دورت بگردم بیا به حرفام گوش بده...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

‏بیمِ آن دارم که زیاد با تو سخن بگویم مبادا خسته شوی و بیمِ آن دارم که سکوت کنم مبادا گمان کنی که دیگر برای قلبم مهم نیستی.

---

گویی که تک‌تک کلماتی که از زبانم بیرون می‌جهید، خاری بر قلبش می‌شد که آن گونه از درد مات می‌ماند.
- من عذابت میدم همراز؟ من عذابت میدم؟ منی که آخ بگی می‌میرم، منی همیشه دوستت داشتم.
پلک‌هایم را با درد به هم فشردم. بغض گلویم طولانی و آزاردهنده شده بود. چشم باز کردم.
- به‌خدا دوستت دارم!
صدایش می‌لرزید. بغض کرده بود. کاملا به سمتش چرخیدم. فرو ریختم. پلک که زد گویی جهان با تمام عظمتش روی سرم آوار شد. می‌گریست؛ یک مرد با تمام ابهتی که داشت، مقابلم فرو ریخته بود.
- گریه...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

و آیا آدمی که خود را سال‌هاست که گم کرده، می‌تواند دوباره خوشحال باشد؟

---

بغض بازگشت و اشک چشمانم آبشار شد. این تئاتر تراژدی گریبانمان را غریبانه می‌فشرد. قلبم می‌لرزید، جان و تنم نیز هم. دوست داشتم حضورش را پس بزنم و «به‌درک»ی نثارش کنم؛ اما نمی‌شد. هنوز چیزی در این قلب لعنتی بود که مرا به سمتش سوق می‌داد. پلک زدم. تمام حرف‌هایش، تمام قساوت‌هایش، تمام هزارباری که مرا شکست و متوجه نبود، به یک باره به ذهنم هجوم آورد.
پلکی زدم و از او گریختم. تنم را بیشتر به در چسباندم و دستم پایین افتاد. چشم‌هایی که بسته بود، به ضرب باز شد. چانه‌ام از بغض می‌لرزید. دیگر نمی‌توانستم رنجش را تحمل کنم. درحالی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

از یک جایی به بعد همه رهایش کردند و تنها چیزی که به او وفادار ماند غم‌هایش بودند.

---

می‌گفتم و دلم به حال خودم می‌سوخت، می‌گفتم و برای خود مرثیه می‌خواندم. کاش این کابوس تمام می‌شد. دیدم که آب دهانش را قورت داد.
- همراز من مقصر نبودم، دیدی که مقصر نبودم. مجبور بودم. درک کن لطفا!
جمله‌ی آخرش آتشم زد. خشم، درونم شعله کشید. من گم شده بودم. میان تمام احساساتی که درون خود کشته بودم و حال، سر از خاکستر بیرون آورده بودند. بی‌اختیار خودم را به جلو کشیدم و پرغضب صدایم را کمی بالا بردم:
- درک کنم؟ بازم من درک کنم؟
تک‌خندی از فرط عصبانیت و ناباوریِ شنیدن حرفش زدم و حرفم را ادامه دادم:
- چی رو درک کنم؟...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

پرسید با وجود همه‌ی این اتفاقات هنوز هم دوستشان داری؟ گفتم نه. دیگر نه! خیلی وقت است که فقط خودم را دوست دارم.

---

بازویم که توسط انگشتان قوی و محکمش به عقب کشیده شد، وادار به چرخشم کرد. چشم‌هایش را نگاه نمی‌کردم. چطور باید از تیره‌ی چشمانش می‌گذشتم؟ چطور می‌توانستم؟ کفش‌های مشکی_آبی‌اش به شکل غریبی غول‌پیکر بودند. البته اختلاف جثه‌مان هم چندان بی‌تاثیر نبود!
- دورت بگردم قشنگم! این‌طوری نکن. من اشتباه کردم‌. بیا دوباره حلش کنیم.
گرمای تنش را همیشه دوست داشتم. برعکس گرمای معمولی تن من، رو به داغی می‌رفت. نتوانستم نگاهم را پایین نگه دارم و خیره‌ی چشم‌هایش شدم. سخت و محکم، درحالی‌که سعی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Viŏlet]

با خود خندید و گفت:
- چقدر احمقند که فکر می‌کنند عشق را می‌شود فراموش کرد.

---

ناگهانی پنجه‌هاش را مشت کرد و خندید.
- من چطوری بغلت نکنم الان؟
چیزی نگفتم. تک‌تک سلول‌های تنم آغوشش را فریاد می‌زدند؛ اما قصد هم‌آغوشی با این مرد، فعلا مناسب نبود. نه تا زمانی که توضیحاتش را بشنوم. آهی کشیدم. من همراز را می‌شناختم، این همراز، همرازِ عاشق بود که با دیدن معشوق دل از کف می‌داد؛ هزارباره.
- مهرزاد نترس از من و واکنشام که خیلی خوب بلدی منو آروم کنی!
چشم‌هایش که برق زد، کلامم را خواندم و چرخی به حرفم دادم.
- منظورم قبلا بود!
خندید؛ بلند. جمله‌ام به چشمش نمی‌آمد. چشم‌هایم را می‌خواند. تک‌تک حالات...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.