مشاعره مشاعره با اشعار مهدی اخوان ثالث

[m.sina]

راند مجنون وار
بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته
برف می بارید و ما خاموش
فارغ از تشویش
نرم نرمک راه می رفتیم

من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم.
ز سيلی‌زن ز سيلی‌خور
وزين تصوير بر ديوار ترسانم.
درين تصوير
عمر با تازيانه‌ی شوم و بی‌رحم خشايرشا
زند ديوانه‌وار اما نه بر دريا

 

[مَهوا]

من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم.
ز سيلی‌زن ز سيلی‌خور
وزين تصوير بر ديوار ترسانم.
درين تصوير
عمر با تازيانه‌ی شوم و بی‌رحم خشايرشا
زند ديوانه‌وار اما نه بر دريا

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر؛ با آن پوستین سردِ نمناکش

باغ بی برگی،

روز و شب تنهاست،

 

[m.sina]

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر؛ با آن پوستین سردِ نمناکش

باغ بی برگی،

روز و شب تنهاست،

تو چه دانی که پسِ هر نگهِ ساده ی من

چه جنونی چه نیازی چه غمی ست

 

[مَهوا]

تو چه دانی که پسِ هر نگهِ ساده ی من

چه جنونی چه نیازی چه غمی ست

تو چه دانی که پسِ هر نگهِ ساده من…
چه جنونی
چه نیازی
چه غمی ست؟

 

[m.sina]

تو چه دانی که پسِ هر نگهِ ساده من…
چه جنونی
چه نیازی
چه غمی ست؟

تو قفس دیدی و رفتی و من خسته ز بامت
به خدا باغ و چمن دیدم و پرواز نکردم

 

[مَهوا]

تو قفس دیدی و رفتی و من خسته ز بامت
به خدا باغ و چمن دیدم و پرواز نکردم

مرگ گوید: هوم! چه بیهوده!
زندگی می گوید: اما باز باید زیست،

باید زیست،
باید زیست!!!

 

[m.sina]

مرگ گوید: هوم! چه بیهوده!
زندگی می گوید: اما باز باید زیست،

باید زیست،
باید زیست!!!

تا حریم سایه‌های سبز
تا بهار سبزه‌های عطر
تا دیاری که غریبی‌هاش می‌آمد به چشم آشنا، رفتم
با تو دیشب تا کجا رفتم

 

[مَهوا]

تا حریم سایه‌های سبز
تا بهار سبزه‌های عطر
تا دیاری که غریبی‌هاش می‌آمد به چشم آشنا، رفتم
با تو دیشب تا کجا رفتم

من اينجا بس دلم تنگ است

و هر سازي که مي‌بينم بد‌آهنگ است

بيا ره توشه برداريم،

قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم،



ببينيم آسمان ِ «هرکجا» آيا همين رنگ است؟

 

[m.sina]

من اينجا بس دلم تنگ است

و هر سازي که مي‌بينم بد‌آهنگ است

بيا ره توشه برداريم،

قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم،



ببينيم آسمان ِ «هرکجا» آيا همين رنگ است؟

تو چه دانی که پس هر نگه ساده من
چه جنونی چه نیازی چه غمی ست
یا نگاه تو که پر عصمت و ناز
بر من افتد چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

تو چه دانی که پس هر نگه ساده من
چه جنونی چه نیازی چه غمی ست
یا نگاه تو که پر عصمت و ناز
بر من افتد چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم

منم من میهمان هر شبت لولی وش مغموم
منم من سنگ تیپاخورده ی رنجور

منم دشنام پست آفرینش نغمه ی ناجور
نه از رومم نه از زنگم همان بیرنگ بیرنگم