مشاعره مشاعره با اشعار حافظ

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

با حرف دال باید میگفتید
تا که از جانب معشوقه نباشد کششی

کوشش عاشق بیچاره به جایی نرسد

گفتا مگوی با کس تا وقت آن در آید
گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد
گفتا خموش حافظ
کاین غصه هم سر آید

 

[m.sina]

گفتا مگوی با کس تا وقت آن در آید
گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد
گفتا خموش حافظ
کاین غصه هم سر آید

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند
تا ابد سر نکشد، وز سر پیمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است
برود از دل من وز دل من آن نرود

 

[مَهوا]

در دایره قسمت ما نقطه ی تسلیمیم
لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

 

[m.sina]

در دایره قسمت ما نقطه ی تسلیمیم
لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

یا رب آن زاهد خودبین که به جز عیب ندید

دود آهیش در آیینهٔ ادراک انداز

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

یا رب آن زاهد خودبین که به جز عیب ندید

دود آهیش در آیینهٔ ادراک انداز

زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نیست
در حق ما هرچه گوید جای هیچ اکراه نیست

 

[مَهوا]

تو همچو صبحی من شمع خلوت سحرم

تبسمی کن و جان بین که همــی سپرم

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

تو همچو صبحی من شمع خلوت سحرم

تبسمی کن و جان بین که همــی سپرم

من اگر نیکم و گر بد تو برو خودرا باش
هر شخصی‌ ان درود عاقبت کار که کشت

 

[m.sina]

من اگر نیکم و گر بد تو برو خودرا باش
هر شخصی‌ ان درود عاقبت کار که کشت

توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون
می‌گزم لب که چرا گوش به نادان کردم

در خلاف‌آمد عادت بطلب کام که من
کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون
می‌گزم لب که چرا گوش به نادان کردم

در خلاف‌آمد عادت بطلب کام که من
کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم

مرا میبینی و میلم زیادت میکنی دردم
تو را میبینم و میلم زیادت میشود هر دم
به سامانم نمیپرسی نمیدانم چه سر داری
ب درمانم نمیکوشی نمیدانی مگر دردم

 

[مَهوا]

مرا میبینی و میلم زیادت میکنی دردم
تو را میبینم و میلم زیادت میشود هر دم
به سامانم نمیپرسی نمیدانم چه سر داری
ب درمانم نمیکوشی نمیدانی مگر دردم

منم که گوشه میخانه خانقاه من است
دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است
گرم ترانه چنگ صبوح نیست چه باک
نوای من به سحر آه عذرخواه من است