مشاعره مشاعره با اشعار رهی معیری

[m.sina]

تا که از آن گل دور افتادم خنده و شادی رفت از يادم
سيه شد روزم
بی مه رويش دمي نياسودم به سيل اشکم، گواهی اي شب

به مهر و ماه چه نسبت فرشته روی مرا
سخن مگو که مرا نیست تاب گفت و شنید

کجا به نرمی اندام او بود مهتاب
کجا به گرمی آغوش او بود خورشید

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

به مهر و ماه چه نسبت فرشته روی مرا
سخن مگو که مرا نیست تاب گفت و شنید

کجا به نرمی اندام او بود مهتاب
کجا به گرمی آغوش او بود خورشید

دردا که بهار عیش ما آخر شد
دوران گل از باد فنا آخر شد
شب طی شد و رفت صبحی از محفل ما
افسانه افسانه سرا آخر شد

 

[m.sina]

دردا که بهار عیش ما آخر شد
دوران گل از باد فنا آخر شد
شب طی شد و رفت صبحی از محفل ما
افسانه افسانه سرا آخر شد

در چمن پروانه‌ای آمد ولی ننشسته رفت
با حریفان قهر بی‌جای توام آمد به یاد

از بر صید افکنی آهوی سرمستی رمید
اجتناب رغبت‌افزای توام آمد به یاد

 

[Sadat.t]

در چمن پروانه‌ای آمد ولی ننشسته رفت
با حریفان قهر بی‌جای توام آمد به یاد

از بر صید افکنی آهوی سرمستی رمید
اجتناب رغبت‌افزای توام آمد به یاد

در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار

پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

 

[m.sina]

در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار

پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌ وار
پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار

پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

در میان لاله و گل آشیانی داشتم
گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌ وار
پای آن سرو روان اشک روانی داشتم