مشاعره مشاعره با اشعار عليرضا آذر

[فلورا.]

در وادی من چشم چرانی کردند
در صحن حرم تکه پرانی کردند
در خانه ی من عشق خدایی می کرد
بانوی هنر، هنرنمایی می کرد

در شهرِ خودم مرا نمی فهمیدند

این دغدغه را تاب نمی آوردند

گاهی همگی مسخره ام می کردند

بعد از تو به دنیای دلم خندیدند

 

[m.sina]

در شهرِ خودم مرا نمی فهمیدند

این دغدغه را تاب نمی آوردند

گاهی همگی مسخره ام می کردند

بعد از تو به دنیای دلم خندیدند

دسته کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم
گاه و بیگاه پر از پنجره های خطرم

به سَرم می زند این مرتبه حتما بپرم
گاه و بیگاه شقیقه ست و تفنگی که من

 

[فلورا.]

دسته کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم
گاه و بیگاه پر از پنجره های خطرم

به سَرم می زند این مرتبه حتما بپرم
گاه و بیگاه شقیقه ست و تفنگی که من

نرم ِ رویاست جنس حلقومت

حافظ ازوصف خسته خواهدشد

وا کن از دکمه دکمه ها بدنت

چشم شیراز بسته خواهدشد

 

[FakhTeh]

نرم ِ رویاست جنس حلقومت

حافظ ازوصف خسته خواهدشد

وا کن از دکمه دکمه ها بدنت

چشم شیراز بسته خواهدشد

دیوانه تر از من چه کسی هست،کجاست
یک عاشق این گونه از این دست کجاست

 

[فلورا.]

دیوانه تر از من چه کسی هست،کجاست
یک عاشق این گونه از این دست کجاست

تا تو بر تاب نشستی این نوسان من را برد

شب جلو رفتیو فردا به عقب برگشتی

 

[m.sina]

تا تو بر تاب نشستی این نوسان من را برد

شب جلو رفتیو فردا به عقب برگشتی

یک نفرخیره خیره میمیرد
تو بدی کردی و کسی با عشق
ازخودش انتقام میگیرد
خبرم را تو ناشنیده بگیر

 

[فلورا.]

یک نفرخیره خیره میمیرد
تو بدی کردی و کسی با عشق
ازخودش انتقام میگیرد
خبرم را تو ناشنیده بگیر

ریشه به خونابه و خون میرسد ...
میوه که شد بمب جنون میرسد
محض خودت بمب منم ، دور تر ! ...
می ترکم چند قدم دور تر

 

[m.sina]

ریشه به خونابه و خون میرسد ...
میوه که شد بمب جنون میرسد
محض خودت بمب منم ، دور تر ! ...
می ترکم چند قدم دور تر

روشنم کن چگونه می میرم
حافظ از جام عشق خون می خورد
من هم از جام شوکران خوردم
او جهاندارِمست ها می شد
من جهان را به دوش می بردم
م**س.ت و لایعقل از جهان بیزار
جامی از عشق و خون به دستانم
او خداوند می پرستان شد
من امیر القشون مستانم

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

روشنم کن چگونه می میرم
حافظ از جام عشق خون می خورد
من هم از جام شوکران خوردم
او جهاندارِمست ها می شد
من جهان را به دوش می بردم
م**س.ت و لایعقل از جهان بیزار
جامی از عشق و خون به دستانم
او خداوند می پرستان شد
من امیر القشون مستانم

مردم چه بلاها به سَرم آوردند

من عشق شدم،مرا نمی فهمیدند

در شهرِ خودم مرا نمی فهمیدند

این دغدغه را تاب نمی آوردند