در حال تایپ رمان خاکستر آئرال: چهره‌های نفرین | برهون کاربر انجمن یک رمان

برهون · 15/5/26

***
در شرق سرزمین رافل، در شهر مرزی تارین خورشید با نهایت قدرت می‌تابید، گویا قصد خفه کردن زمین را داشت. زمین مانند دهانی تشنه ترک برداشته بود و توسط خونِ اجساد افتاده بر زمین سیراب می‌شد. باد سردرگم به هر سو می‌دوید و بوی متعفن مردار را پخش می‌کرد. جاسوس‌های کشور تالکان هیچگاه از نفوذ به کشور رافل دست نکشیدند. ایوان به عنوان یک تاراجگر*، با پا جاسوسی را برگرداند که لباس رزمی مشابه خودش به‌تن داشت؛ نیزه‌ی خونی را درون گلویش فرو کرد و برای اطمینان یک بار نیزه را چرخاند. صدای تهوع‌آور خورد شدن استخوان‌ها و پاره شدن رگ‌ها در گوشش پیچید و چهره‌اش از انزجار در پشت پارچه سفید درهم رفت. نیزه را بیرون کشید، شمشیر سرباز دیگری را که خون بر رویش خشک شده بود، برداشت. به سمت واگن کوچک زنگ‌زده برگشت و...

برهون · 16/5/26

با خروج از چادر، ایوان با تابش دوباره خورشید بر چشمانش و شدت بوی تعفن، چهره‌اش جمع شد. به سرعت دنبال الکساندر رفت؛ با گذشت از سومین چادر، الکساندر ایستاد.
- باید وجود چنین رفتارهایی رو بهم گزارش می‌کردی.
ایوان سرش را پایین انداخت، طبق عادت دستی به موهایش کشید و گفت:
- می‌تونستم حلش کنم.
الکساندر نگاهی به سرتاپای ایوان انداخت، تاراجگر مقابلش با تنی ورزیده، زره سنگین را پر کرده_گویی از ابتدا زره برای او ساخته شده بود_اما برخلاف بدنش، صورتش هیچ نشانی از خشونت نداشت؛ بیشتر به پسر ساده‌ای می‌مانست که در باتلاقی دست‌وپا می‌زند. صدای پوزخندش در گوش‌های ایوان پیچید و او را به نادانی بی‌مصرف بدل کرد.
- دیدم، با تحمل کردن اون‌ها چیزی جز خستگی به‌دست نمیاری. اگه می‌خوای قوی بشی فقط روی ضعف‌هات کار...

برهون · 17/5/26

شب هنگام که سکوت تمام پایگاه را احاطه کرده بود، سربازها با صف و مرتب در پشت هم ایستاده و دستانشان را پشت سر گره کرده بودند. رنگ تیره پوستشان، کار سختشان به رخ می‌کشید. چهره‌های جدی توسط شعله‌‌ی مشعل‌های روشن نمایان می‌شد؛ اما در میان آن‌ها، افرادی بودند که رنگ از صورتشان پریده، عرق بر پیشانی و ترس در چشمانشان نشسته بود.
با ورود الکساندر تمام زمزمه‌ها به سکوتی خشن بدل شد. چشمان آبی الکساندر در میان تاریکی می‌درخشید و بر صورتش نور شعله‌ها افتاده بود. تمام سربازها یک صدا مشت بر سینه کوفتند و با خم کردن سر فریاد زدند:
- درود بر معاون فرمانده!
الکساندر راضی از نظم زیردستانش، سرش را تکان داد و دستور آزاد باش را صادر کرد. دستانش را در پشتش گره کرد و با صدایی که تا انتهای صف می‌رسید گفت:
-...

برهون · 18/5/26

سکوت در فضا چرخید. الکساندر دستانش را در سینه گره کرده و منتظر پاسخ سوالش بود. سربازهایی که تا دقایقی پیش، مانند سدی مقابل آن دو ایستاده بودند، به‌سرعت آن‌ها را رها کردند و بااحترام نظامی درود فرستادند. دانی که در پشت الکساندر ایستاده بود با انگشت به‌ایوان اشاره کرد و گفت:
- ما داشتیم وارد چادر می‌شدیم که اون پسر بهمون حمله کرد.
ایوان دستانش را از خشم مشت کرد. چشمانش می‌سوخت و عضلات صورتش از درد گز‌گز می‌کرد، با این حال عقب نکشید و فریاد زد:
- انقدر دروغ نگو! شما من رو توی اعزامی‌های سِرون نوشتین.
جک خونِ گوشه‌ی لبش را پاک کرد. پوزخندی زد که صدایش در گوش‌های ایوان پیچید و گفت:
- هه، به‌نظر کسی که داره اینجا دروغ میگه تویی. معاون فرمانده خودتون می‌دونید که برای ثبت اسم باید نشان شناسایی...

برهون · 18/5/26

***
در شهر مرزی و یخبندان سِرون، دژ مرزی همچون هیولایی عظیم و ساخته شده از سنگ، در میان برف‌های سفید پایدار بود. باد تند و سرد گویا قصد عبور از آن‌ها را داشت محکم بر تنه دژ می‌کوبید. این جنگی بر سر استواری بود. آسمان خاکستری مانند فردی افسرده می‌ماند و این احساس را به دیده‌بانان مرزی هم منتقل می‌کرد. برف برای چندساعت متوقف شده بود، اما تمامی ساکنین آنجا می‌دانستند که در شب برف‌ باری دیگر خواهد بارید. در میان تمام این آرامش ظاهری، درون دژ غوغایی برپا بود.
صدای زنگ هشدار در سطح نارنجی و صدای هیاهوی باقی نگهبانان در گوشش می‌پیچید، نفس‌هایش تند و محکم از سینه‌اش بیرون می‌زد و گلویش را خشک کرده بود. پاهایش از خستگی فریاد می‌زدند، اما او قصدی برای تسلیم شدن نداشت. با فردی که در مقابلش می‌دوید...

برهون · 19/5/26

ایوان با احتیاط اطرافش را زیر نظر گرفت. به نظر خبری از الکساندر یا فرمانده نبود. اگر او را در حال صحبت با این باندد پیر می‌دیدند، مجازاتی سخت در انتظارش بود؛ اما این پیرمرد به چنین موضوعاتی اهمیت نمی‌داد. از سه هفته پیش که وارد دژ شده بودند، این مرد به طرزی عجیب سعی در ارتباط گرفتن با او داشت. به بهانه‌های مختلفی با او صحبت می‌کرد و عجیب بود که هیچگاه توسط الکساندر یا فرمانده در تله نمی‌افتاد؛ گویی روحی سرگردان بود که حضورش اصلاً حس نمی‌شد. زاوش سیگارش را دوباره گوشه‌ی لبش قرار داد و گفت:
- کل جهان روی کشتار می‌چرخه پسر! آدم‌ها برای هر چیزی هم‌دیگه رو می‌کشن. اینجا هم همینه، ضعیف‌ها میمیرن و قوی‌ها زنده می‌مونن. برای ما این کشتار مثل یک جشن می‌مونه چون فقط در اون لحظه‌ست که احساس آزادی...

برهون · 20/5/26

فضا متشنج بود. همه‌ی سربازها ترسیده و مضطرب به هر سو می‌دویدند تا تجهیزات خود را برای مبارزه دریافت کنند. بانددها با آن پیراهن‌های بلند سیاه ساده از سلول‌ها بیرون آمدند و شروع جشن کشتار را فریاد زدند. الکساندر به سرعت سمت گرداب دوم چرخید که حال به گرداب اول وصل شده بود و ترکش‌ها با سرعت بیشتر مانند تیر بر روی سرشان می‌باریدند. صدای انفجار ترکش‌هایی که بر زمین یخی دژ فرود می‌آمدند وحشت را بر قلب‌ها می‌انداخت. ایوان که در کنار الکساندر ایستاده بود فریاد زد:
- چرا گرداب الان فعال شده؟
الکساندر نیز دلیل فعالیت یک روز زودتر گرداب را نمی‌دانست، اما چیزی درون قلبش می‌گفت این فقط آغاز بدبیاری‌هاست. صدای غرش موجودات عجیب از درون گرداب بلند شد گویا خدای خشم بر طبلش می‌کوبید. ناگهان ترسکاهای بزرگ...

برهون · 21/5/26

با خستگی و تنی کوفته، پلک‌هایش لرزید و چشمان سیاهش به سوی جهان ناشناخته باز شد. احساسی آشنا در تمام وجودش پیچید. خاک مرطوب و نرم را در مشتش فشرد و به درختان که مانند سقفی سبز تمام آسمان را پوشانده بودند، خیره شد؛ دیگر از سرما خبری نبود، بوی خاک و علف در مشامش پیچید و از یادآوری خاطرات لبخندی زیبا بر لب‌های ایوان نشست. او برگشته بود، از عالم رویا برخواسته و باری دیگر در روستا بود. می‌توانست آریان را ببیند و در دشت بزرگ با آزادی بدود، از دره پایین برود و از روی پل چوبی آبشار را تماشا کند. ایوان گیج از تصورات با صدای غرش بلند ترسکا متوجه شد که آنچه گذرانده نه یک رویا بلکه یک کابوس حقیقی بوده است. ایوان با ترس نگاهش را به سوی صدا چرخاند؛ ترسکایی کمی دورتر از او سرش را خم کرده و مانند یک...

برهون · 22/5/26

ناامیدی بر ایوان چیره شد، بر زمین افتاد که ترسکایی پای بزرگش را بر روی پای او گذاشت. ایوان از درد خورد شدن استخوان‌های پایش فریادی زد، نفسش حبس شد و چشمانش گرد شدند، هیولا با تیغ‌های روی تاجش، ایوان را بلند کرد، تیغ‌ها در تنش فرو رفتند و او از درد و خون ناله‌ای کم جان سر داد. مانند جنازه‌ای گناهکار به سیخ کشیده شده و دستانش از هر طرف آویزان بود. ایوان به‌سمتی دیگر پرت شد، چندین بار بر روی زمین غلت خورد و بی‌جان با چشمانی که نوری کم‌رنگ از زندگی در آن سوسو می‌زد، به گوی شفافی که از جیبش بیرون پرت شده و کمی دورتر افتاده بود، خیره شد. ایوان در ذهنش پوزخند زد؛ حتی زمانی برای پیدا کردن راز آن شی نداشت. زندگی او رو به پایان بود. ایوان با تصور رخداد معجزه‌ای دستش را دراز کرد و به سختی گوی را...

برهون · 23/5/26

دو لیست برای ثبت‌نام افراد اعزامی به سِرون وجود دارد: یک لیست مربوط به سربازهای داوطلب است و دیگری برای فرماندهان تا هر کدام از زیر دست‌های خود را که می‌خواهند برای آزمون بفرستند. زمانی که فرمانده‌اش نام الکساندر را در لیست دوم نوشت، فکر می‌کرد آزمون سختی پیش‌رویش باشد؛ ولی به نظر الکساندر در واقعه‌ای پیچیده قدم گذاشته بود.
الکساندر کمی در سکوت به ایوان خیره ماند. از روی صندلی چوبی بلند شد. نگاهش را در اتاق ساده که یک تخت و میز چوبی قدیمی داشت گرداند. این اتاق‌های کوچک برای سربازهای زخمی بود تا بهتر استراحت کنند. هر چند که بیشتر احساس زندان را می‌داد.
- می‌تونی بلند بشی؟
ایوان با کمی مکث پتوی نازک را از تنش کنار زد و گویا پاهای او معجزه دیگری بودند؛ کاملاً سالم و بی‌آسیب حتی می‌توانست به...

در حال تایپ رمان خاکستر آئرال: چهره‌های نفرین | برهون کاربر انجمن یک رمان

برهون

برهون

برهون

برهون

برهون

برهون

برهون

برهون

برهون

برهون

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 6)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)