مشاعره مشاعره با اشعار شاعران

[Sharif]

گفته بودم " بعد ازین باید فراموشش کنم"
دیدمش وز یاد بردم گفته های خویش را

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

تو شبی در انتظاری ننشسته‌ای چه دانی

که چه شب گذشت بر منتظران ناشکیبت

گفته بودم " بعد ازین باید فراموشش کنم"
دیدمش وز یاد بردم گفته های خویش را

اخرین کلمه ناشکیبت* با حروف «ت» ادامه میدادید*
ـــــــــ
امشب تو را بخوبی نسبت به ماه کردم

تو خوبتر ز ماهی، من اشتباه کردم

 

[Sharif]

اخرین کلمه ناشکیبت* با حروف «ت» ادامه میدادید*
ـــــــــ
امشب تو را بخوبی نسبت به ماه کردم

تو خوبتر ز ماهی، من اشتباه کردم

من مستی بهار حسنت
ای آهوی سحرایی چرا پیشم نمی‌آیی

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

من مستی بهار حسنت
ای آهوی سحرایی چرا پیشم نمی‌آیی

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند

این بار میبرند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شبِ جشن میروی

شاید به خاکِ مرده ای ارزانی ات کنند

 

[m.sina]

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند

این بار میبرند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شبِ جشن میروی

شاید به خاکِ مرده ای ارزانی ات کنند

داغ عشقم‌ نیست الفت با تن‌آسانی مرا
پیچ وتاب شعله باشد نقش پیشانی مرا

بی‌سبب در پرده اوهام لافی داشتم
شد نفس آخربه لب انگشت حیرانی مرا

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

داغ عشقم‌ نیست الفت با تن‌آسانی مرا
پیچ وتاب شعله باشد نقش پیشانی مرا

بی‌سبب در پرده اوهام لافی داشتم
شد نفس آخربه لب انگشت حیرانی مرا

اگر این داغ جگرسوز که بر جان من است

بر دل کوه نهی سنگ به آواز آید
( سعدی )

 

[m.sina]

اگر این داغ جگرسوز که بر جان من است

بر دل کوه نهی سنگ به آواز آید
( سعدی )

در محبت سست بنیادیم چون قصر حباب
از پر کاهی به هر سو می پرد دیوار ما

در عقو بتگاه غفلت دست و پا گم کرده ایم
می چکد رنگ قبول از چهره انکار ما

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

در محبت سست بنیادیم چون قصر حباب
از پر کاهی به هر سو می پرد دیوار ما

در عقو بتگاه غفلت دست و پا گم کرده ایم
می چکد رنگ قبول از چهره انکار ما

آن می که م**س.ت ازویم نی جام دیده نی جم
مانند شمع سرخوش زان چشم خوش نگاهم

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[m.sina]

آن می که م**س.ت ازویم نی جام دیده نی جم
مانند شمع سرخوش زان چشم خوش نگاهم

می‌کنم‌گاهی به یاد مستی چشمت شتاب
تا قیامت می‌روم در سایهٔ مژگان به خواب

از ادب‌ پرورده‌های حسرت لعل توام
ناله‌ام چون موج‌گوهر نیست جز زیر نقاب

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

می‌کنم‌گاهی به یاد مستی چشمت شتاب
تا قیامت می‌روم در سایهٔ مژگان به خواب

از ادب‌ پرورده‌های حسرت لعل توام
ناله‌ام چون موج‌گوهر نیست جز زیر نقاب

به شبنم صبح، این‌گلستان‌، نشاند جوش غبار خود را
عرق چوسیلاب ازجبین رفت وما نکردیم‌کار خود را
ز پاس ناموس ناتوانی چو سایه‌ام ناگزیر طاقت
که هرچه زین‌کاروان‌گران‌شد به‌دوشم افکند بار خودرا
به‌عمر موهوم تنگ فرصت فزود صد بیش وکم ز غفلت
توگر عیار عمل نگیری نفس چه داند شمارخود را
ز شرم‌مستی قدح‌نگون‌کن‌، دماغ هستی به‌وهم خون‌کن
تو ای حباب‌از طرب چه داری پر از عدم‌کن‌کنار خود را
بلندی سر به جیب هستی‌، شد اعتبار جهان هستی
که شمع این بزم تا سحرگاه‌زنده دارد مزار خود را