مشاعره مشاعره با اشعار خودمان

[زینب میشی]

دارمت دوست و لیکن نباشد رخصت دیداری

این چه حال است؟ لعنت به چنین روزگاری

 

[Michel]

یاد دارم که چو گل در طلب خنده ی تو
باغبان عمر تلف کرده و شرمنده ی تو

 

[Es_shima]

و چه سخت همه عمر زجه زدن تنهایی
و بدانی همه‌ی زندگی‌ات را جایی....

اشتباه کردی و خود را باختی
همه‌ی زندگی‌ات را روی آبی ساختی...

که روان است گه تو را می‌راند ...
گاه طوفان شده افسون تو را میخواند

زنده ات می‌دارد؟

 

[زینب میشی]

یاد دارم که چو گل در طلب خنده ی تو
باغبان عمر تلف کرده و شرمنده ی تو

واعظا پیر شدی بر در میخانه مرو

گر شدی با طرب و ناز مرو

 

[زینب میشی]

و چه سخت همه عمر زجه زدن تنهایی
و بدانی همه‌ی زندگی‌ات را جایی....

اشتباه کردی و خود را باختی
همه‌ی زندگی‌ات را روی آبی ساختی...

که روان است گه تو را می‌راند ...
گاه طوفان شده افسون تو را میخواند

زنده ات می‌دارد؟

دیده ام روح چو از جان برود

با سبکبالی خرامان برود

 

[Es_shima]

دستی نبود عزیز من، ما اشتباه کردیم.
حتی خدا هم مرد نیست. ماها که نامَردیم!

 

[Es_shima]

من که خودم را کشته‌ام در پیش تو... آری
اتش زدم بر جانت و هیزم زیاد داری..

 

[roro nei30]

یک بار آمدی جانم به قربانت رفت
حالا گر بیایی جانت می رود

 

[Es_shima]

دردا که دگر نیست دلی، حوصله‌ای هم
افسون شده دنیا و همیشست که درهم

 

[roro nei30]

می کده را چه حاجت است
چشمانت برای یک عمرم بسم است