سرآمد مجموعه دلنوشته‌های رویای کال | هورزاد اسکندری کاربر انجمن یک رمان

[ₕₒᵣzₐd]

***
دنیل!
باید با رنج دوست داشتنی نبودن در چشم کسی که خشت‌خشت جانم برایش تب می‌کند، کنار بیایم.
باید بپذیرم که دوست داشتن و دوست داشته شدن، بی‌قانون‌ترین احساساتی هستند که هرگز خودشان را، در بند هیچ قانونی محاصره نمی‌کنند و نمی‌شود بایدی برایشان وضع کرد.
تاکنون هیچ هندسه و مختصاتی توسط مکتشفین، و ایضاً هیچ عدله و قائده‌ای توسط مریدان قانون کشف نشده،
تا راه اتصال به مختصات چشم‌هایی که از در آغوش گرفتن تصویر آدمی گریزان هستند را، نشان دهد.
مادرم مدتی پیش حرفی به من زد که مدت‌هاست بندبند ذهنم را در خود می‌لولاند، و به معنای خفته در پشت پرده آن فکر می‌کنم.
«شاید چشم‌هایت، در قاب چشمان کسی نقاشی شوند؛ شاید با عشق نگاهت کند اما دخترم، مراقب باش حواس چشمانش پرت نباشد!»...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
و شاید زندگی، تلاش برای پیدا شدن کنار کسی نیست که تو را گم کرده؛
بلکه ماندن کنار کسی است که می‌خواهد، به هر قیمتی هم پای تو گم شود.
اما دنیل!
اگر تا پایان دفتر زندگی، کسی را نیافتم که بخواهد بودِ این نبود باشد، باید چه کنم؟
«نلی میلر»
شنبه 26 جولای 2000​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
می‌دانی؟
راستش را بخواهی آدمی، درست در نقطه‌ای که بیش از همیشه، به سفتی زیر پایش اطمینان دارد، سند سقوطش را امضا کرده است.
درست شبیه دختری که سال‌ها پیش، قسم یاد کرده بود تا دیگر پای هیچ عشقی را، به زندگی‌اش باز نکند!
«نلی میلر»
دوشنبه 28 جولای 2000​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
می‌توانم بگویم برای منی که تمام عمر، در جستجو و یادگیری زبان‌های مختلف بودم
زبانی به سادگی و سلیسی عشق وجود ندارد؛
اما برای کسی که نخواهد آن را بفهمد و درک کند، پیچیده و آغشته به ابهام جلوه خواهد کرد.
یک مسئله‌ی ریاضی لاینحل!
«نلی میلر»
یکشنبه 24 اوت 2000​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
پیش از تو احساس می‌کردم از جهان جدا افتاده‌ام!
انگار وقتی نوبت به من می‌رسید، آب‌ها گِل و گُل‌ها خار می‌شدند...
دنیل!
فکر می‌کنم سهم خوشبختی من دزدیده‌ شده است.
شاید دنیا با من سر ستیز برداشته، مشت‌‌مشت خوشبختی مرا چنگ کشیده و در پیاله‌ی دیگران ریخته است.
گفتم پیش از تو؟ اما نه عزیزم
بعد از تو این افکار، بیش از پیش در تار و پود من لولید و حال انگار که تکه‌های وجودم، همگی به تب نشسته‌اند.
تنها تفاوتش این است که این بار، دلم شکسته است... .
«نلی میلر»
چهارشنبه 3 سپتامبر 2000​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
یک بار به تو گفتم:
« احساس می‌کنم هیچوقت، تو قلب هیچکس جایی برام وجود نداشته باشه.»
و تو جواب دادی:
« چرا جا هست، ولی تو قلب کسی که بتونه پشتت باشه.»
دنیل!
با این که حرف‌ها هرگز، جایگاهی در ورطه اثبات حقایق ندارند؛
ولی گاه یک کلام ساده، می‌تواند هزاران معانی مخفی را در آغو*ش بگیرد و نشان دهد کجا ایستاده‌ای، یا اصلا کجا نباید بایستی!
تو با همین یک جمله، به من نشان دادی که بیهوده به دنبال ردپای تو ندوم، و از دایره زندگی‌ات خودم را حذف کنم.
تو نمی‌خواستی و همین نخواستن، بانی نتوانستنت در دوست داشتن من بود... .
«نلی میلر»
شنبه 6 سپتامبر 2000​

 

[ₕₒᵣzₐd]

پرسید:
«چون مثل همه کسی رو نداری دوست داشته باشه، ناراحتی؟!»
در تمام عمر برایم مهم نبود که آدم‌ها مرا دوست دارند یا نه!
حتی اهمیتی نداشت که برخی در ذهن خود، چند بار مرا دار می‌زنند.
مسئله این نبود؛
آنچه مرا ضعیف کرده این است که، کسی که دوستش دارم احساساتش شبیه من نیست.
می‌خواهم کسی در کنارم باشد، که دوست ندارد هیچ نقشی در زندگی‌ام داشته باشد؛
با این حال در جواب به او، فقط لبخند زدم... .
دنیل!
یک روهایی فکر می‌‌کردم، زور راه حل مشکل است.
برای تمام خواسته‌هایم، همین روش را انتخاب کردم.
می‌گفتم، یا می‌شود یا باید بشود!
اما زورم به تو نرسید.
انگار تمام مصدرهای منفی دنیا، آب‌شان فقط با تو در یک جوب می‌رفت.
راستش را بخواهی، برایم سخت بود مثل همیشه بگویم، یا می‌شود یا باید...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
دنیل!
می‌خواهم با دستان خودم، به درخت تنومندی که به پاس عشق‌مان در وجودم قد کشیده، تبر بزنم.
گاهی آن‌قدر دلم در هوایت پیچ و تاب می‌خورد که برای تسکین خودش، نقش تو را روی دیوار بی‌روح خانه رنگ می‌زند و من ساعت‌ها، با تو صحبت می‌کنم.
با این حال، از تو می‌خواهم هرگز برنگردی و این نلی زودرنجِ حساس و بی‌جنبه را، برای همیشه در اتاقکی انتهای مغزت، به خاک بسپاری.
می‌دانم که اگر برگردی، نمی‌آیی که مرا برای همیشه در وجودت محبوس، و از قلبم محافظت کنی؛ بلکه می‌آیی تا ببینی آیا دلم هنوز، شهامت و سخاوت دارد که عشق ببخشد، بدون این‌که فکر پس گرفتن آن باشد؟
دنیل!
همیشه گمان می‌کردی برای من آسان است که هر حرفی را بزنم، و آن را عملی کنم.
ولی می‌خواهم بدانی، اکنون که از تو می‌خواهم
دیگر به سمت...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
خودم را طرد کرده‌ام امیلی، و این دردناک‌ترین حسی است که تجربه کرده‌ام!
می‌خواهم از رشته رشته‌ی کالبد خود بیرون بریزم، و خودم را جایی میان قلب زمین جاری کنم.
بی‌گمان بزرگ‌ترین اشتباه هر انسانی، می‌تواند این باشد که بیش از حد، کسی را دوست بدارد و از یک نقطه به بعد حتی، او را به جای هویت خود انتخاب کند.
امپراطوری عظیم تو آن‌قدر در وجود من، سر به انقلاب نهاد، که مرا تکه‌ای از خود کرد.
حالا تو تعریف من شده‌ای و هر کس از من بپرسد، تو را خواهد شنید.
بی‌تو من هیچ معنایی نمی‌دهم و به کلمات تازه اختراع شده از دهان کودکان می‌مانم، که هیچ لغت‌نامه‌ای حاضر نیست، آن‌ها را گردن بگیرد.
گفتم می‌خواهم تمامِ بودم را در ریشه‌‌های قلب زمین جاری کنم؟ اشتباه گفتم... .
من بعد از تو، آن‌قدر تهی و پوچ...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
امیلی!
ریشه‌هایم در برهوت حضورت، به آغوش مرگ تبعید شدند.
پژواک امید در من، سر به بالین خاموشی نهاد و قلبم، تحفه‌های ارزانی شده‌‌ی زندگی را پس فرستاد؛
پیش از تو با واج‌واج عشق غریب بودم و بعد از تو، هر آنچه که از او در تکه‌تکه‌ام روییده بود را به آتش کشیدم.
دیگر هرگز نمی‌خواهم این موقعیت را تجربه کنم!
ای کاش هنوز، این احساس منتهی به جنون را، در کتاب‌ها به تماشا می‌نشستم، و خیال می‌کردم که چقدر زیباست.
«دنیل اسکات»
چهارشنبه 22 اکتبر 2000
​