- ارسالیها
- 59
- پسندها
- 128
- امتیازها
- 523
- مدالها
- 2
- نویسنده موضوع
- #31
به طرف بیمارستانی که پدرم در آن بستری بود، رفتم. چون تنها و از تمام دار دنیا فقط او را داشتم. اگر او را از دست میدادم دیگر چرا باید میماندم و ادامه میدادم. سعی کردم غم درونم را پنهان کنم تا او نفهمد. به او که رسیدم خواب بود، به آن چهره تکیده و صورت رنگ پریده که تمام موهای سر و صورتش بهخاطر شیمی درمانی ریخته بود زل زدم. بیصدا روی در اتاق کشیده شدم و دو زانو نشستم آرنج یک دستم را روی زانو تکیه دادم و سرم را میان ساق دستم گذاشتم و بیصدا اشک میریختم. پرستاری که برای تعویض سرم پدرم آمده بود وضعیت اسفبار مرا که مشاهده کرد، دلش برایم سوخت دست مرا گرفت و با دلداری سعی میکرد آرامم کند. مرا در آغوشش گرفت و من در آغوش او زارزار میگریستم. مرا به بیرون از اتاق برد و در اتاقی خالی روی تخت...
لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.