مشاعره مشاعره با اشعار خودمان

[Zamanuddin Sediqi]

یک کمان و خاک و آتش که فرو آمد به سر
یک دل بشکسته که بی تو فغان می‌بارد

دثار کتان بر سر منقوش و مزید
گه رنگ خضر آلود گه رنگ سفید
تابنده گذر کند رخشنده چو ماه
دزدیده نگه دوزم لرزیده چو بید

 

[seti__m]

کلافه میشم از خودم، از آدما
به تو رو میبرم، خیالتو بغل میکنم
چنان غرق این احساس زیبا میشم
خودمو میشورم به تو حل میکنم

می‌توان روی تو را دید و بی‌تاب نماند
من از آن لحظه که دیدمت هنوز در خوابم

 

[seti__m]

دثار کتان بر سر منقوش و مزید
گه رنگ خضر آلود گه رنگ سفید
تابنده گذر کند رخشنده چو ماه
دزدیده نگه دوزم لرزیده چو بید

دریای دل بی تو لبالب خشک است
چه میدانی از عاشق بی پروا تو

 

[Zamanuddin Sediqi]

می‌توان روی تو را دید و بی‌تاب نماند
من از آن لحظه که دیدمت هنوز در خوابم

دمسازی و همرازی فقط با دوری کردم
ور رفتم و بی ایست و مراد مخموری کردم
سالـی بگذشت برایم هـر ثانیه از هجر
تدبیر جز انتظار نداشتم و صبوری کردم

 

[Zamanuddin Sediqi]

دریای دل بی تو لبالب خشک است
چه میدانی از عاشق بی پروا تو

وصفش چه بگویم که جمالش نهایت است
فرشته خوییست که هر نطق او وصایت است
آشنای که نقاب غیریت دوخته به وجه
هر یوم مرتبه‌ای ببینم او را کفایت است

 

[seti__m]

دمسازی و همرازی فقط با دوری کردم
ور رفتم و بی ایست و مراد مخموری کردم
سالـی بگذشت برایم هـر ثانیه از هجر
تدبیر جز انتظار نداشتم و صبوری کردم

ملالی نیست از دنیا و دار مکافاتش
دل من آرام گیرد با یاد او و جانش

 

[seti__m]

وصفش چه بگویم که جمالش نهایت است
فرشته خوییست که هر نطق او وصایت است
آشنای که نقاب غیریت دوخته به وجه
هر یوم مرتبه‌ای ببینم او را کفایت است

تو را با من چه کار آید در این حال و هوای غم،
دلی داشتم که بعد از تو دیگر به چه کار آید؟

 

[Zamanuddin Sediqi]

ملالی نیست از دنیا و دار مکافاتش
دل من آرام گیرد با یاد او و جانش

شاید که دلتنگی دلتنگ ترم از تو
بیتاب تر از موجم بی سنگ ترم از تو
نالان تر از بادم باکِس چو البادم
دلگیر تر ابر و بی رنگ ترم از تو

 

[Zamanuddin Sediqi]

تو را با من چه کار آید در این حال و هوای غم،
دلی داشتم که بعد از تو دیگر به چه کار آید؟

دیشب همه شب به یادت ای دوست
بیدار بودم و هیچ نخفتم
بر وصف جمالت تا سحرگاه
یک عالم شعر عاشقانه گفتم

 

[seti__m]

شاید که دلتنگی دلتنگ ترم از تو
بیتاب تر از موجم بی سنگ ترم از تو
نالان تر از بادم باکِس چو البادم
دلگیر تر ابر و بی رنگ ترم از تو

وای بر کس که نداند قدر مادر را
کز دعایش می‌گشاید حقّ، هر در را