سرآمد مجموعه دلنوشته های نت سکوت | هورزاد اسکندری کاربر انجمن یک رمان

[ₕₒᵣzₐd]

به نام خدا
نام مجموعه دلنوشته: نت سکوت
نویسنده: هورزاد اسکندری
ویراستار: @*SHAKIBAgh*
تگ: سرآمد

مقدمه:
گاه فکر می‌کنم ربات بودن آن قدرها هم بد نیست.
این که بتوانی مداری که به تو آسیب می‌رساند را غیرفعال کنی، اتفاق مسرت بخشی است... .
اگر بتوانی بفروشی یا تعویضش کنی که چه بهتر!
آیسو!
بیش از همیشه، در تمنای بی‌حاصلی به آتش نشسته و دود می‌شوم!
کاش می‌شد مدار احساسات آدم‌ها را هم غیرفعال کرد.
گاهی برای مدتی کوتاه، و گاهی برای یک عمر!
لطفاً حرف‌های مرا به خاطر بسپار.
احساسات مایه‌ بدبختی است و می‌خواهم هر زمانی که گمان کردی،...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Narges.sh]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ₕₒᵣzₐd]

لطفا اگر هیچ دوست و هم مقصدی نیافتی، ناراحت نباش.
این موضوع آن قدر ها هم وحشتناک نیست.
باورم کن!
این مسئله زمانی دهشتناک و رقت انگیز می‌شود، که افرادی در نقاب دوست، به سوی تو دست دراز کنند.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
بازگو کردن این اصل راستینگی، و نگارگری آن بر طابور قلبت، جان از تنم بیرون می‌کشد.
درست کفو موسمی که این واقعیت، بر علو هویتم واژگون گشت.
«اویی که تو مهرش را، بر برگ دلت سنجاق می‌کنی، هم مسیر همیشگی تو نخواهد بود.
او می‌آید تا زخم بزند، تا تو در پس زخم‌ها، وهن خود را پیدا کنی.»​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
هیچ ناجی عاشقی وجود ندارد.
این منم، کسی که سال‌ها با این دروغ زندگی کرد و در ابلهانه‌ترین شکل ممکن، همیشه در رویای دستِ نجاتِ پرنسِ زندگی‌اش بود.
هیچ دیوی نیست که شانس دلبر بودنش را داشته باشی، و او به خاطر محبت تغییر کند.
جهان ما، با جهانی که در کودکی آن را شناختیم، تفاوت دارد.
اینجا پر از دیو سیرت‌‌هایی‌ است، که نور هیچ محبتی، در تاریکی وجودشان شناور نمی‌شود و هرگز، به آدمیت برنمی‌گردند.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
حاشا که من وایه اعاده به طفولیت را داشته باشم.
ولیکن گاه‌گاهی، ضمیرم یادبود اذهان نوباوگی‌ام را برای خودش تداعی می‌کند.
مثل لیل‌هایی که تا سپیده دم، می‌اندیشیدم که به چه نحو خودم را در کوله پشتی او پنهان کنم، تا مرا با خودش ببرد؟ تا ناگزیر نشوم به حله‌ای که راغب آن نبودم بروم.
هر چند هرگز محقق نشد، اما گمان تحققش هم شکرین بود.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
جلوت بعضی، چون نمود شمس در حال طلوع است و جلوت بعضی دیگر، مثال ریح و طوفان است که فجات و با شتاب هویدا می‌شوند؛
و آن گاه که رگ و ریشه‌ات را چونان نغز مرتعش کردند، هیاهوی‌شان فرو خواهد نشست؛
و جوری می‌روند که انگار، هرگز نبوده‌اند.
بدا که ساکن قلبت، از دومین‌ها باشد.
سقوط خواهی کرد!​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
در آینه به کسی می‌نگرم که بارها، او را وازده و مطرود کرده‌ام.
کسی که پنداری هماره، قرضی به من داشته که ادا نکرده است.
اما، فی‌الواقع این منم که زیر خروارها دِینَم به او، گردنم سر در پیش شده و کمرم، معوج و گوژ شده است.
اوست که بارها منصفت بوده برای تاراندن و ترک من، ولی بارها مقیم وجودم مانده و به من پشت نکرده است.
من او را صغیر و حقیر شمردم، در نظر او را بدیع و لئیم انگاشتم و دائماً به زبان آوردم، که ای کاش به جای او، کس دیگری در وجودم برای تعیش برگزیده می‌شد.
اشتباه کردم!
اشتباه مرا تکرار نکن.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
عشق زجرآور نیست.
نگذار آدم‌ها دیدت را به عشق مفرق و تال کنند؛
می‌خواهم بدانی مطمح افراد، با تجربه آن‌ها ارتباط عمیقی دارد، و قرار نیست که بتوانیم برای یک مسئله، آن هم برای تمام آدم ها یک نسخه بپیچیم.
جبن و فزع به خود راه نده.
در این گیتی، هیچگاه کتم یکسانی وجود ندارد.
اما بدان، متباین از دو هوده نیست:
برخی با او زندگی می‌کنند، برخی با گمان او!
​

 

[ₕₒᵣzₐd]

***
او ننوشت دوستت دارم اما، جمله‌اش را این‌گونه تمام کرد:
«تو امید من هستی، که در هر لمحه از حیات، برای دوام آوردن به آن چنگ می‌زنم!»
دوستت دارم می‌تواند، در هزاران ترکیب دیگر به رقص درآید که از ترکیب اصلی او، زیباترند.​